Friday January 29, 2010

Na drie kwartalen van dalende omzetten, zelden vertoond in de Microsoft-geschiedenis, meldt ’s werelds grootste softwarebedrijf weer een stijgend resultaat en een hoge winst. Dat is te danken aan Windows 7, het nieuwe besturingssysteem dat Microsoft in oktober 2009 introduceerde. (…) De respons van met name bedrijven is beter dan bij de introductie van Windows Vista, eind 2006, begin 2007. Bron

Het lijkt bijna een beroerde marketingstrategie. Breng een miskleun van een besturingsysteem uit – Windows Vista – en de opvolger die stukken beter in elkaar zit, wordt absurd goed verkocht. Zo hebben wij afgelopen weekend tenminste voor het eerst in ons leven een nieuw besturingssysteem gekocht zónder dat er een nieuwe computer in huis kwam. Vista haalde gewoonweg elk plezier uit de computer.

Enfin, dat houdt me ook een beetje van de virtuele straat op het moment…

Saturday January 16, 2010

Het is nogal rustigjes hier, al is niet direct een slecht teken. Ben veel aan het rommelen, lezen en zelfs een beetje aan het mediteren en doen, heb gewoon weinig te vertellen op het moment. Bovendien is de rust op dokters recept. Twee en drie februari krijg ik de uitgebreide onderzoeken naar mijn hart, zeventien februari krijg ik daar de uitslag van. Dan weten we pas echt wat en ook hoe het verder zal gaan.

Tot die tijd zal het hier wat stilletjes blijven denk ik.

Friday January 1, 2010

Vooral moet ik ontstressen, loslaten, positiever en luchtiger tegen zaken aan kijken, meer bij de dag leven en meer van dat. Relaxter worden. Een fijnere manier vinden van omgaan met het leven zeg maar. Nog best moeilijk, zeker nu ik behoorlijk onzeker en angstig ben van de gebeurtenis afgelopen kerst.

Nou zal ik geen uitzondering zijn, u allen loopt natuurlijk ook tegen stress en moeilijkheden aan. Maar wellicht heeft u een betere manier gevonden er mee om te gaan. Dus dacht ik advies bij u in te winnen.

Hoe gaat u om met stress, problemen en gebeurtenissen? Wat geeft u ontspanning en rust?

Thursday December 31, 2009

Alvast een heel gelukkig en relaxed nieuwjaar gewenst!!

 

Sunday December 27, 2009

Nou ja, in plaats van gourmetten en naar een feesje met kerst, kreeg ik afgelopen donderdag een klein hartaanval en belande op de hartbewaking. Vrijwel hetzelfde als me eind 2005 gebeurde eigenlijk. Hartfilmpjes, longfoto’s, saturatie (zuurstof) en de hele handel zagen er goed uit, mijn longen bleken zelfs prima te zijn voor een niet-roker (en ik rook). Alleen de bloedtesten lieten zien dat het hart zich even niet zo welgevallig gedragen had. Oorzaak vermoedelijk toch weer stress, al moet ik nog flink gescanned worden.

Eigenlijk had ik minstens tot maandag moeten blijven maar ik had ‘geluk’. Mijn eigen cardioloog deed gisteren ronde en wist nog van mijn historie af, het ging verder best weer goed en ik heb alle dagen aangegeven dat ik erg, erg graag naar huis wilde. Dat mocht dan ook gisteren. Onder strikte instructies. Rustig aan, al mijn medicijnen braaf nemen, rustig aan dus, echt al mijn medicijnen nemen, een spuitje voor onder de tong bij me houden en onmiddelijk terug als er iets mis gaat. Maandag afspraken maken voor een onderzoek wat ik niet kan uitspreken en als dat goed verloopt, begin februari terug naar de cardioloog om goed te bespreken hoe dit nu verder moet.

Overigens verliep mijn ontslag natuurlijk geheel in CiNNeR-stijl. Spiegelglad ijs had zich vermomd als plasje water en u kunt het wel raden nietwaar … nog op het ziekenhuisterrein maakte ik een enorme smak. Tasje medicijnen lag tien meter verderop in de bosjes maar gelukkig brak ik niets. Loop nu alleen nogal mank maar allee, zoveel mag ik toch niet doen.

Hoewel we ons kapot hebben staan lachen om de valpartij en ik het als goed teken beschouw dat ik zo snel naar huis mocht, vind ik het zelf wel wat griezelig hoor. Ben bovendien net als de vorige keer enorm moe en emotioneel, huil om alles wat los en vast zit. Verpleging was daar dan weer blij mee, hoe meer emoties ik los huil de beter blijkbaar. Enfin, mijn eerste les in loslaten, ontspannen, relaxen en rustig aan doen.

Tuesday December 22, 2009

De zelfmoord van uw vader is dan ook geen probleem van u. Nou ja, wat er om heen is gebeurd raakt u natuurlijk wel iets dan.

Inderdaad, het gesprek met het GGZ was zo mogelijk nog meer verbijsterend dan de vorige gesprekken. In het kort: het GGZ doet niet aan rouw of rouwverwerking, alles wat ik mis vind bij het GGZ is mijn eigen schuld omdat ik niet letterlijk het woord ‘rouwverwerking’ in de concrete hulpvraag heb gebruikt (en de huisarts ook al niet, foei), ze hebben ’geen enkele indicatie voor rouw’ bij me kunnen constateren (?) maar wél bakken vol innerlijke problemen plus borderline kenmerken al kon ze er niet één voor me benoemen. Input van mijn kant was slechts ‘mijn mening’ dus hoefde niet besproken en aan mij de keuze, of toch de dagbehandeling in of onmiddelijk de deur uitlopen en niet meer terugkeren naar het GGZ. Tja … U mag nooit meer raden.

Moet bekennen dat het me meer geraakt heeft dan mijn doorgaans assertieve zelf normaal zou toelaten. Voornamelijk omdat werkelijk iedereen die bij de dood van mijn vader betrokken is geweest - tot en met de ingeschakelde agenten en de uitvaartondernemer aan toe – een vorm van geestelijke bijstand heeft gekregen. En ik voor de zoveelste keer dit jaar op straat stond met een keiharde schop na en niet meer dan een de zoveelste klachtenprocedure in het vooruitzicht. Deze keer niet wetend of ik moest gaan janken of iemand zou gaan beschadigen.

En ik geloof het wel, er zal heus wel ergens iemand te vinden zijn die normaal een beetje professionele hulp kan bieden. Maar ik zal er niet meer naar gaan zoeken. De volgende die zo onrespectvol over mijn vader is of het verzint waar ik bij sta, sla ik namelijk wel de tanden uit zijn of haar bek waarschijnlijk.

Zeker heb ik een lieve man, lieve familie, lieve vrienden en komt de hulp soms uit onverwachtse hoek. En zeker, dat is vele malen meer waard dan de ontelbare hoeveelheid baggerinstanties die Nederland ‘rijk’ is. Maar toch. Bij deze mensen moet en wil ik rekening houden met wat zij zelf hebben doorgemaakt. Is niet alles moeiteloos bespreekbaar. Kan je elkaar soms even niet zo goed helpen als je zou willen. Juist deze mensen hoopten dat ik een klein beetje hulp erbij zou zoeken.

Monday December 21, 2009

Erg jammer dat de SBS6 Kerstparade niet door kon gaan maar inderdaad … er was geen doorkomen aan. En ach, sneeuw is ook leuk!

Sneeuw 

 Langlaufen

Mooi

Sneeuwmannen

Saturday December 19, 2009

Kort en bondig – zoals ze had gevraagd – legde ik uit dat mijn tante ons half drie ’s nachts gebeld had om te vertellen dat mijn vader dood was, dat ze dacht dat hij het zelf gedaan had en dat we moesten komen. Dat we door een sneeuwstorm daarheen gereden zijn en vervolgens in een griezelig leeg huis aankwamen, omdat de politie ons compleet vergeten was. Iedereen was vertrokken zonder ook maar een kaartje achter te laten. We door het bloed op de vloer en de messen op tafel er achter kwamen hoe mijn vader zelfmoord had gepleegd. En dat ik nog steeds boosheid jegens de politie voel daarom. Waarop ze tot mijn afgrijzen zei: “Ik begrijp het niet helemaal. U ging spontaan naar uw vader zonder dat hij dat wist maar hij bleek niet thuis te zijn. Dat neemt u hem vreemd genoeg kwalijk. Waar was uw vader heen gegaan dan?”

Nee, dit was niet de vraag van een ongeïnteresseerde dementerende bejaarde na het tiende biertje op happy hour van het plaatselijke buurthuis. Dit was een van de vragen die me gesteld werd op het intake gesprek van het GGZ, de Geestelijke Gezondheidszorg. Een intake gesprek omdat ik een beetje hulp had gevraagd bij rouwverwerking na zelfdoding. Een intakegesprek waarbij van te voren duidelijk was gemaakt dat er een uur voor zou staan en geen minuut langer. Een uur waarin ik moest vertellen over de gebeurtenissen dit jaar, de gebeurtenissen de jaren er voor, over mijn vroege jeugd, mijn pubertijd, mijn volwassen leven, mijn ziektes en beperkingen, mijn karakter, mijn vrienden, mijn gevoelens, mijn leefgewoontes en mijn gedrag. Kort en bondig, de ene vraag na de andere beantwoorden. Slopend.

Daarbij bleek ook dat eerdere dossiers nog altijd niet gecorrigeerd zijn. Ze geloofde bijvoorbeeld niet dat ik echt geen alcohol drink. Vroeg vervolgens verbolgen wanneer ik dan definitief gestopt was met drinken en hoe ik dat gedaan had. Voor de lezer die mij niet zo goed kent, ik heb al vanaf mijn negentiende een alcoholintolerantie.

Was ik hierover al zwaar teleurgesteld, gedesillusioneerd en ontmoedigd, het advies wat uit de intake voorkwam, was zo mogelijk nog wonderlijker. Een team van zeven ‘deskundigen’ had zich over mij gebogen en kwam tot de conclusie dat ik niet alleen last moest hebben van traumatische stress kenmerken maar ook flink neig naar een persoonlijkheidsstoornis: namelijk borderline. Nee niet ADHD, borderline dus. Daar was met gesprekken geen beginnen aan, het voorstel werd dan ook dagbehandeling. Wat dat inhoudt kon ze niet vertellen, dat wist ze niet. Maar dat dat waarlijk het beste voor me is, dat stond echt als een paal boven water(?!).

Enfin, mijn omgeving en google wisten het wel. Dagbehandeling is de laatste stap voor opname, bedoeld voor mensen die amper tot niet meer zelfstandig kunnen functioneren door psychische problemen. En daar stopte mijn open houding, mijn positieve instelling en mijn ‘ik-zal-eens-niet-weerbarstig-reageren-maar-het-over-me-heen-laten-komen’ acuut. Want ik mag het emotioneel echt heel moeilijk hebben met de dood van mijn vader, ik functioneer toch prima dunkt me. Met hulp van mijn man, familie en enkele goede vrienden heb ik klachtenprocedures doorlopen, de nalatenschap inclusief verkoop van mijn vaders huis al in oktober afgehandeld, volg ik een intensieve medische behandeling en onlangs zijn we getrouwd.

Maar goed, zeven deskundigen hebben besloten. Dus de voorgestelde behandeling afzeggen en normaal gesprekken aanvragen, dát kon natuurlijk niet zomaar. Aanstaande maandag gaan we het even gezellig opnieuw bespreken. Dat wil zeggen, ik ga alleen bespreken dat ze goedschiks of kwaadschiks mijn dossier door de papierversnipperaar gaat halen.

De rest mag ze houden. Voor zulke hulp heb je niet eens problemen nodig…

 

Wednesday December 16, 2009

Nee we zijn helemaal niet van de tradities in huize CiNNeR. En bombastisch versieren doen we ook al niet aan. Inmiddels zijn mijn associaties met kerst eigenlijk behoorlijk beroerd zelfs. Maar laat dat dan ook precies zijn waar de inmiddels traditionele kerst layout uit voortgekomen is. In een grijs verleden (toen hij zichzelf nog als echte weblogger beschouwde) schreef Suffie een soortement van wedstrijdje uit: wie de meest kitcherige kerst layout in elkaar zou knutselen kreeg een halve gevulde koek als ik het me goed herinner. Al was mijn log vrijwel onleesbaar van de versiersels, verloor ik ermbarmelijk.  Maar elk jaar er na was er altijd wel een lezer die in december een kerstfeertje verzocht. En stiekem vind ik het altijd weer leuk om te knutselen.

Vandaar nu zichtbaar, de kerst layout van 2009. Hopelijk is hij naar wens Tedje ;)

Sunday December 13, 2009

Tien december 2009. Ok, we kwamen er een kwartier voor tijd achter dat we het verkeerde adres hadden dus feitelijk niet wisten waar we gingen ‘trouwen’ (had u anders van ons verwacht dan?) maar het was van A tot Z echt een perfect geweldige dag!  De ceremonie was intiem, emotioneel, mooi, leuk met soms een beetje verdriet maar bovenal goed in balans. Oftewel: Iedere keer als ik dacht dat ik een hysterische huilbui niet meer zou kunnen onderdrukken, schakelde onze ‘BABS’ over op een vrolijkere noot en zo bleven de tranen redelijk beheerst. Dat was bij enkele van onze getuigen wel anders trouwens, maar het waren positieve tranen. Over het geheel was het voor mijn man – hoei, dat is nog even wennen hoor – en mij erg intens.

Verder kan ik vertellen over de mooie, emotionele toespraak van vriendin Y. bij de warme chocolademelk met slagroom. De evenzo mooie en emotionele toespraak van vriendin S. bij de MacDonalds. De glitters en champagne met chique (en overheerlijke) aardbeidjes op de rand van het glas, bij binnenkomst van het feestje achterop. De poster met foto’s van ook mijn ouders die vriendin P. gemaakt had, zodat ze er toch een beetje bij waren voor me.  De twee indrukwekkende kunstwerken die we kregen. Een weekend in de bruidsuite van het eftelinghotel begin januari, van vele vrienden tezamen. Lachen en roze wolken door de hele dag heen. Maar hoe uitgebreid en gedetailleerd ik er ook over zou vertellen, het zou toch niet omschrijven hoe we deze dag ervaren hebben.

Ondanks of misschien juist door de vele problemen en zware verliezen die we bijna van begin van onze relatie hebben gekend, zijn we altijd zeer hecht en verbonden geweest. Al is het een zware last om op zijn schouders te leggen, denk ik dat ik het zonder Stefan niet gered had. Maar toen mijn vader vier januari dit jaar zelfmoord pleegde, werd het teveel. Brak er in elk van ons iets en leek de dag dat we ons weer een beetje gelukkig en zonnig zouden voelen, verder weg dan ooit. Het geregistreerd partnerschap zou daarom ook een formaliteit zijn. Wel bijzonder voor ons tweeën maar vooral bedoeld om de zakelijke kanten in onze relatie te regelen. We wilden het niet echt vieren, we wisten gewoon niet meer hoe.

Anderen wisten dat wel. Wilden het graag, gunden het ons zo. Fluisterden het ons in, maakten ons steeds enthousiaster, werkten samen, organiseerden zich in absurd korte tijd wezenloos en gaven ons niet alleen een mooie toespraak of een mooi huwelijkskado. Ze gaven ons de spirit het bijzondere en het zonnige weer even te zien. Goten dat allemaal samen in een prachtige dag. Het verdriet en gemis er wel in verwerkt maar vooral een dag vol liefde, vrolijkheid en roze wolken. Het was lang geleden dat we ons zo gelukkig hebben gevoeld. En dat is toch het allerbelangrijkste van zo’n dag.

Wees gerust dat er nog genoeg te verwerken is en er best nog zware logs zullen volgen. Maar nu zitten we nog even in de wolken en dat neemt niemand ons meer af…

Bij de weg: de foto’s heb ik zelf nog niet, u zult even geduldig moeten zijn.

Met special tnx aan Peet van de Heksenketel, die binnen vier dagen iedereen heeft weten te verzamelen én het huwelijkskado heeft weten te regelen.