De laatste tijd merk ik dat steeds meer mensen mij ‘meenemen’ naar het toilet. Dat je gezellig over de telefoon aan het kletsen bent en ineens het geluid van de stortbak, gerommel van de closetrolhouder of – iewww – geklater en gedruppel hoort. Sommigen vertellen er ook nog bij dat ze ‘even moeten afvegen hoor’ om vervolgens onder een hoop gezwoeg en gezucht af te vegen wat ik niet wil visualiseren. U begrijpt, onvermijdelijk doen de hersens dat toch.

Een tijd lang heb ik uitgesproken dat ik al dat gepoep en gepies onder het bellen niet zo kan waarderen. Maar helaas, sinds het snoer zelfs van de vaste lijn verdwenen is, lijkt er geen houden meer aan. Alsof bellen net zo’n levensbehoefte is als ademhalen, komt het bij enkelen niet meer op dat je een telefoon ook neer kan leggen of terugbellen heus een optie is.

Nog frappanter misschien is dat mijn oma de énige is die dan vervolgens wél de telefoon neerlegt om d’r handen te wassen. (Want ze kan kunstig behendig al bellend panty’s ophijzen maar een waterkraan bedienen is andere koek, al een raadsel op zich nietwaar). Anderen rennen blijkbaar gerust de deur uit om lustig handen te schudden of E-colie in hun oren te smeren.

Inmiddels hoor ik zo vaak oergeluiden dat ik me afvraag, ben ik nou de enige die al dat gepies en gepoep onder het bellen een smerige gewoonte vind?

“Het zou kunnen dat u toch moet betalen mevrouw CiNNeR. Want feit blijft dat uw vader niet op kwam dagen op zijn afspraak”

Vier januari pleegde hij zelfmoord, half mei stond blijkbaar nog een afspraak bij de tandarts. Dat zou zomaar vijftien euro kunnen kosten. Want mijn vader mag dan overleden zijn, ‘feit blijft dat hij niet op kwam dagen’. En ‘hij heeft ook niet afgezegd’.

Of ik over twee weken zelf nogmaals dit betaalde nummer wilde bellen. Om te horen of ik alsnog moet betalen. Want overlijden is niet altijd een reden ‘om coulant te zijn betreffende gemiste afspraken’. Ik vroeg of ze wel helemaal goed bij haar hoofd was. Legde uit dat ik natuurlijk niet nog eens ging bellen. En werkelijk waar, alsof het gesprek niet achterlijk genoeg kon, sprak ze de legendarische woorden:  ”maar als u niet belt en u moet toch betalen, dan komt u in verschrikkelijke problemen”.

“Verschrikkelijke problemen …”

Was de conclusie van de commissie Brinkman dat nieuws niet gratis is al verbijsterend, Atsma (CDA) doet er nog een schepje bovenop. Hij wil de schrijvende pers redden door een toezichthouder a la Cozzmoss in te stellen: de online contentpolitie. Wat het een met het ander te maken heeft is nogal onduidelijk. Than again, zijn hele gedachtengang hangt van onduidelijkheden aan elkaar.

Zo denkt Atsma blijkbaar dat content klakkeloos overgenomen kan worden zonder dat een haan er naar kraait. Alsof er uberhaupt geen auteurswet bestaat en hij als eerste het gat in de markt ziet, wat auteursrechten heet. Nog erger is dat hij meent dat een toezichthouder met gemak de hele handel kan opsporen. Want “Het speelt zich af in een open omgeving dus het is makkelijk te signaleren wie wat doet.” Met zo’n kamerlid is het een wonder dat kinderporno nog bestaat en beschermt het EPD zichzelf. Van het ANP en persbureau Reuters heeft hij blijbaar nog nooit gehoord, gezien de uitspraak “Grote partijen die nu content overnemen zijn bereid om te betalen mits het goed georganiseerd is”.

Meest absurd blijft toch wel hoe de internetter en de weblogger moet en zal opdraaien voor een produkt wat blijkbaar geen mens meer wil: de papieren krant. De televisiekijkende mens draait er al een stukje voor op, acht miljoen komt zo uit de STER-opbrengsten. En de krant? Die hoeft niks te doen, het is tenslotte die klote lezer die het verdomd een krant te kopen maar zo hufterig is gebruik te maken van het gratis aanbod.

Je vraagt je af wat het volgende idee is. Het verplichte basisabonnement op een krant naar keuze? Omslagbelasting voor niet-krantenlezers? Het heffen van belasingen op champignons omdat het toch ergens vandaan moet komen?

Onlangs zag ik bij de apotheek een nieuwe folder van KWF Kankerbestrijding over ‘verstandig zonnen‘ om huidkanker te voorkomen. Zij geven daarbij tien stelregels, waarvan ik er drie even genoemd wil hebben:

• Zoek tussen 12.00 en 15.00 uur de schaduw op.
• Draag in de volle zon bij voorkeur een petje of een zonnehoed en kleding.
• Gaat u lang de zon in? Smeer onbedekte huid dan goed in met een antizonnebrandmiddel. Vraag bij de drogist of apotheek informatie over de juiste beschermingsfactor.

Hoe ironisch. Ik stond namelijk in de apotheek om mijn voorraad vitamine D aan te laten vullen. Omdat ik een zéér ernstig tekort heb. Omdat ik al járen volgens de drie genoemde stelregels leef! Wat er onder andere voor gezorgd heeft dat mijn gezondheid totaal is ingestort. Ok, ik heb vooralsnog geen huidkanker.

Inmiddels kan ik me onnoemelijk boos maken hierom. Want zeker, téveel zon is nergens goed voor. Maar we hebben wel degelijk zonlicht nodig en dat lijkt de KWF als eigenlijk de gehele westerse maatschappij wat al te gemakkelijk te vergeten. Zó gemakkelijk dat inmiddels een derde van de nederlandse bevolking met een vitamine D tekort kampt, bij 65 plussers loopt dat cijfer op tot maar liefst 50 procent. En vergis je niet, een vitamine D tekort is geen klein probleempje.  Buiten de welbekende rachitis (engelse ziekte), kan het resulteren in een scala van ernstige aandoeningen en wordt het inmiddels in verband gebracht met nog wat aandoeningen meer. Andere vormen van kanker bijvoorbeeld. Gek, je zou denken dat juist KWF Kankerbestrijding er meer aandacht voor zou hebben …

In de apoheek kreeg ik ook te horen dat ik de enige zou zijn die een vitamine D tekort heeft. Ze bedoelde natuurlijk dat ik de enige ben die regelmatig een recept voor vitamine D komt ophalen. Want in een buurt met overwegend allochtonen en 65plussers, bestaat het simpelweg niet dat ik wérkelijk de enige ben. Mijn huisarts deelde mee dat vitamine gebrek feitelijk niet aan bod komt in de artsen opleiding. Hooguit “daar hoeft in Nederland niet op getest te worden”.  Wat meteen verklaart waarom ik als enige te boek sta met een tekort alsmede waarom ik zeventien jaar lang heb moeten aanmodderen voor men erachter kwam wat nogal voor de hand lag: wegens de bestrijding van een zonne-allergie maak ik vrijwel geen vitamine D meer aan.

Noot: de genoemde referentiewaardes onder de wikipedia link, zijn inmiddels ietsje verouderd. De nieuw vastgestelde waardes zijn:

Deficiëntie…………………….0 – 12,5 nmol/L
Onvoldoende………………..12,5 – 50 nmol/l
hypovitaminose D………….50 – 100 nmol/l
voldoende……………………. 100 – 250 nmol/l
toxisch……………………….. >250 nmol/l

Helaas zijn de nieuwe referentiewaardes nog niet overal ingevoerd.

Mijn vader was mijn grootste fan én kriticaster maar vooral mijn inspiratie hier veel te schrijven. Elke nacht belden we urenlang en bespraken alles wat maar toevallig opkwam. Hoe het ging, wat er die dag gebeurd was, hoe we ons voelden, wat we van plan waren maar ook heel veel nieuws, maatschappij en politiek. Gek. Al waren we het over vrijwel alles roerend met elkaar eens, konden we toch úren lang discussieren.

Die gesprekken waren erg met mijn log verweven. Of ik schreef naar aanleiding van een van onze discussies, of we discussieerden naar aanleiding van een van mijn logs. Hij las alles, gaf overal zijn mening op en wreef regelmatig lachend al mijn spelfouten in. Soms stuurde hij s’middags een artikel als tip om over te schrijven. Eigenlijk hadden we er gewoon beiden veel plezier in en dit weblog werd dan ook standaard mijn verjaardagskado.

Nu hij dood is en de nachten stil zijn geworden, vind ik het moeilijk dagelijks iets te schrijven. Ik ben het telkens weer van plan maar eenmaal achter mijn computer dwalen mijn gedachten af naar donkere beelden en intens verdriet. Dan mis ik onze gesprekken het meest. Dan mis ik mijn vader het meest.

Wil er bij zeggen dat het niet alleen maar slecht met me gaat. Vorige week heb ik bijvoorbeeld van mijn vriend een prachtige basgitaar gekregen. Ik kan er nog amper iets op spelen maar het oefenen en aanklungelen helpt me enorm wat stress los te laten en het geeft me iets leuks om te doen. En zo zijn er wel meer lichtpuntjes en leuke momenten in het leven. het zal alleen misschien nog even duren voor ze weer dagelijks op mijn log verschijnen …

Nog geen drie regeltjes zakelijke tekst, ondertekend door ’teamleider xxx uitvaartfaciliteiten b.v.’ vertellen mij dat de as van mijn vader is verstrooid op zee drie dagen eerder. Tien seconden ben ik opgelucht. Tot nog toe is alles fout gegaan en inmiddels had ik al nachtmerries van vermiste urnen of verstrooiing op een hondenuitlaatveldje.

Dan dringt het door. Door de muur van rechtop-moeten-blijven-want-er-zijn-nog-een miljoen-zakelijke-kanten-af-te-handelen en de probeer-positief-te-doen-want-dat-hoort-nu-eenmaal-zo. Dit was het allerlaatste afscheid. Definitief. Mijn vader is er godverdomme niet meer.

Ik mis hem zo afschuwelijk.

Maar hoe moet het dan met de lopende kosten van het appartement zoals hypotheeklasten of servicekosten vroegen we de notaris eind januari. “Daarvoor doe je beneficiair aanvaarden he” zei hij met een glimlach over zoveel dommigheid van onze kant. “Die rekeningen worden op halt gezet tot de nalatenschap is afgewikkeld.”

Helaas, zo dom waren we niet blijkt nu. Want dat op halt zetten van lopende rekeningen tot de nalatenschap is afgehandeld, gaat puur bij de gratie van de facturerende organisatie. Wil deze organisatie meteen al geld zien dan is de erfgenaam – beneficiaire aanvaarding of niet – gewoon verantwoordelijk. Omdat het kosten zijn ‘die de erfenis in stand houden’.

Persoonlijk vind ik dat een volslagen bezopen regeling. Het betekent plat gezegd dat je alsnog failliet kan gaan. Niet aan de nalatenschap zelf maar aan de kosten bij de afwikkeling ervan. Het nut van beneficiaire aanvaarding ontgaat me dan ook in deze gevallen. Ok, sec krijg je geen schulden geërft, je maakt alleen verplicht nieuwe.

Nog erger vind ik het dat deze informatie werkelijk nergens te vinden is. Elke site die informatie geeft over ‘beneficiair aanvaarden’ of  ’aanvaarden onder boedelbeschrijving’ vertelt slechts optimistisch dat je nooit opgezadeld kan raken met schulden als je voor deze methode van erfen kiest. Sommige sites stellen zelfs dat het afwikkelen ‘hooguit een lichte belasting vormt voor de nabestaande’.

Nou, deze nabestaande ervaart het niet bepaald als lichte belasting maar als allesverslindende stress die mijn oren uit spuit. Het appartement van mijn vader komt binnenkort te koop en dan is het maar te hopen dat ik schuldeisers van lopende kosten ondertussen van mijn rug af weet te houden. Gaat het te lang duren voor de boel is verkocht, zou de bank zelfs kunnen besluiten om het appartement terug te nemen voor executieverkoop en blijf ik achter met de schulden die deze maanden ontstaan.

Het lijkt overigens een typisch nederlands denken te zijn: de erfgenaam als hebberig mens die vanzelfsprekend het onderste uit de kan wil. Zo mag je geen stap verzetten voor de verklaring voor beneficiaire aanvaarding door de rechter is toegekend. Onder het mom dat elk afzeggen van zelfs maar de tv-gids een teken is dat je als erfgenaam probeert de erfenis zo groot mogelijk te houden. Het resultaat is het omgekeerde: op het moment dat de verklaring op de mat ligt, wordt deze bedolven onder facturen waarvan de meeste niet meer ongedaan gemaakt kunnen en betaald moeten. Hetzelfde laken het pak wat betreft de lopende kosten.  En ik moet zeggen, bedrijven gedragen zich er ook naar. Zodra de afwikkeling van de nalatenschap ter sprake komt, wil iedereen gisteren geld zien. En wordt simpel vergeten dat er ook nog verdriet bestaat om een overledene.

Die opvatting van verantwoordelijkheid raakt naar mijn diepste overtuiging aan een van de belangrijkste opgaven waar de huidige samenleving voor staat. De eigen verantwoordelijkheid van mensen is in de achter ons liggende decennia langzaam maar zeker ‘weggeorganiseerd’. Opgelost in ideologisch gedreven structuren en processen. Denk maar aan de doorgeschoten verzorgingsstaat van de jaren ’70 van de vorige eeuw. Of denk aan het heilige geloof in de markt uit de jaren ’80 en 90, dat tot de excessen heeft geleid waar we nu de wrange vruchten van plukken.

Aldus onze minister president Jan Peter Balkenende in een speech voor de viering van de vijfhonderste geboortedag van Calvijn. Vermoedelijk geschreven vlak nadat hij voor de zoveelste keer een lelijke val van de trap had gemaakt. Want buiten dat religie niets te zoeken heeft in de politiek én Calvijn ook wat minder frisse kanten had, lijkt dit een van de meest hypocriete speeches ooit.

Laten we voor de lol even meedenken aan het heilige geloof in de markt. Gestart in de jaren tachtig heeft het kabinet Balkenende het marktdenken toch tot kunstvorm verheven. Een nationale idologie zo u wilt. Elk nutsbedrijf geprivatiseerd en in de uitverkoop, zelfs de zorg onderworpen aan commercie. Zeker, daar plukken we inderdaad de wrange vruchten van. Maar het CDA heeft blaren op de vingers van het telen dunkt me.

Kijken we even naar ‘de eigen verantwoordelijkheid’ komen we niet veel beter uit. Big Brother telt de schaamharen van onze kinderen en welke instantie kan inmiddels niet ‘een kijkje achter de voordeur’ nemen eigenlijk?

Toch blijft Balkenende enthousiast dit soort speeches houden. Wellicht is hij in een ver verleden van de trap gevallen. Of wellicht hoopt hij elke verantwoordelijkheid voor miskleunen van zich af te schudden door steeds maar weer diezelfde, roze speech te houden. De kracht van herhaling tot u ook gelooft dat niet de overheid maar u het allemaal verkeerd gedaan heeft.

En nog maar eens een voedselbank of een buddyproject opzet .. zonder subsidie uiteraard.

En toen besloot Hirsch Ballin uit hoofde van het kabinet plotseling artikel 147 uit het wetboek van strafrecht maar niet te schrappen maar fijn te behouden.

Want tja, wat maalt een minister van justitie nu om een brede kamermeerderheid nietwaar?

Onlangs bleek dat artsen tienmaal vaker het bezwaarforumlier Electronisch Patient Dossier (EPD) hebben ingestuurd dan de gemiddelde burger heeft gedaan. Reden genoeg om te denken dat er wellicht een luchtje zit aan het EPD. Hoewel. Leest u dan eerst eens enkele argumenten van artsen om voorlopig tegen het nieuwe electronisch dossier te zijn (en huiver even mee):

“Dat er onzorgvuldig met privacygevoelige informatie wordt omgesprongen, weten artsen uit de praktijk: ‘Met name op de huisartsenpost gaat alles van iedereen over de tong, of het nu patiënten of medewerkers betreft.’ “

Oftewel de huisartsenpost vormt een groot roddelnest en uw privacy ligt al aan barrels voor u de spreekkamer verlaten hebt. Ben benieuwd wat u denkt de eerstvolgende keer dat de assistente vriendelijk naar u lacht .. en is die knipoog wel zo leuk eigenlijk?

[Angst persoonsverwisseling] ‘Ik ken de praktijk dat er verschillende schermen van verschillende patiënten over elkaar heen zijn geprojecteerd, zodat je als hulpverlener, voordat je het weet, het verkeerde scherm zit in te vullen.’

Werd u al wat ongemakkelijk van de dagelijkse roddelpraktijken, dit is toch een stapje kwalijker. Voor u het weet slikt u viagra tegen een ontsteking of ernstiger. Was het ook niet het argument vóór het EPD, het feit dat er elk jaar weer mensen sterven door fouten in de medicatie en niet op de hoogte zijn van door anderen voorgeschreven medicatie?

‘Het tegengaan van belangenverstrengeling als een zorgverzekeraar een partij wordt van het ziekenhuis, wordt niet gegarandeerd’, is een ander argument om het bezwaarformulier in te vullen.

Dat is gek. Artsenbezoekers komen nog altijd over de vloer, fysiotherapeuten verdienen aan extra reclamezuiltjes hier en daar, geen arts protesteerde tegen het idee artsen aandeelhouders van ziekenhuizen te maken en zo zijn de voorbeelden van belangenverstrengeling talrijk. De zorgverzekeraar zit daarbij al lang en breed op de stoel van de arts. Blijkbaar is dat punt pas belangrijk als de arts er zelf tegen aanloopt in de rol van patient. 

Als de patiënt zijn eigen EPD kan inzien zonder uitleg, bestaat de kans dat artsen dingen bewust niet of onvolledig opschrijven, melden respondenten.

Hier moest ik meteen denken aan een ouderwets fenomeen wat nog steeds wel in gebruik is: ‘het ZW-dossier’, oftewel het stempel ‘zijkwijf’ in uw medische gegevens. Dat is het enige waarvan men kan voorstellen dat een arts liever niet heeft dat u dat onder ogen krijgt nietwaar? Naast opmerkingen dat u vast een hypochonder of een aansteller zal zijn.

Feitelijk bent u na het lezen van alle argumenten nog niets wijzer over de voor- en nadelen van het Electronisch Patient Dossier of de werking daarvan. Het maakt echter wel duidelijk dat er iets grondig verkeerd zit in onze zorg en de mentaliteit van menig zorgverlener. Zoals eigenlijk eerder al bleek toen naar buiten kwam dat zorgverleners gerust hun wachtwoord aan vreemden geven en computers en dossierwagens onbeheerd achter laten om elders wat anders te gaan doen. Het probleem is niet het EPD, het probleem zit in de zorg.

Jammer dat we daar geen bezwaar tegen aan kunnen tekenen …