Archives by date

You are browsing the site archives by date.

August 31, 2003

Afgekeurd!

Vanavond sprak ik iemand die inmiddels ook bijna sinds een jaar is afgekeurd. Bij de bijstand welliswaar, maar het leverde duidelijk dezelfde emoties, gevoelens en bedenksels op. Voer om eens een lang verhaal te vertellen.

De weg naar de WAO was een lange vol hobbels en kuilen. Het begon met de ziekmelding. Dan is er nog het idee dat met de juiste behandeling zo weer aan de slag gegaan kan worden. Helaas bleek er weinig behandeling te vinden en de arbodienst, later het GAK, wilden op geen enkele manier meewerken aan herstel. “Wij zitten hier niet voor u mevrouw, wij zijn er enkel om te beoordelen of u goede gronden voor een ziekteuitkering heeft” was de vaste slogan. Ondertussen stelde mijn werkgever vanaf dag 1 alles in het werk om me zo spoedig mogelijk ontslagen te krijgen en me vooral maar niet meer uit te hoeven betalen. Met hulp van een goede advocaat ging dat ‘feest’ niet door maar ook hij kon niet verhelpen dat mijn contract niet meer verlengd ging worden. Na een half jaar had ik dus in elk geval geen werkgever meer om naar terug te keren.

De eerste ziektewet keuring bij het GAK ging alleen maar over de WAO en dat ik die nooit zou bereiken. Ik kan u wel vertellen dat dat zeer merkwaardige gesprekken opleverde. Daar zat ik dan met mijn papieren en plannen voor therapie. Ik gericht op opknappen en reintegreren, hij gericht op hoe mij zo snel mogelijk te lozen. De mijnheer was ook nog onbeschoft en lomp, wat iets verbeterde toen ik vervolgens mijn vriend mee ben gaan nemen naar elk gesprek. Achteraf denk ik dat het meer als een soort ‘bedreiging’ bedoeld was om te zien of ik wel echt ziek was. Het schijnt dat zo’n behandeling ‘fakers’ afschrikt die snel maar weer aan het werk gaan. Maar mij gaf het gevoel dat ik toaal niet serieus genomen werd. Dat het enkel ging om cijfers en lozen en mijn persoontje er niets toe deed. Crue gezegd: ik voelde me de vloermat waar iedereen overheen dacht te kunnen wandelen.

Tegen de tijd dat de WAO keuring plaats ging vinden, ging het met mijn gezondheid eerder slechter dan beter (goh vreemd) en zag het er niet naar uit dat ik weer zou kunnen werken. Van de keuring herrinner ik me alleen dat er van alles aangevoerd werd als rede om me goed te keuren. “ME bestaat niet”, “U had al ME voor uw arbeidsverleden in ging, dus de klachten en beperkingen tellen niet mee voor deze keuring” (men was van mening dat ik uberhaupt nooit had moeten gaan werken maar vanuit studie een WAJong aan had moeten vragen!?), “Fibromyalgie is hetzelfde als ME”, “Uw huisarts heeft geen verstand van zaken en had nooit de diagnose Fibromyalgie mogen stellen”, “Er is niets aan u te zien en u bent toch hier?” (dus kan ik gerust hele dagen op kantoor doorbengen snapt u) en zelfs: “In deze tijden wordt eigenlijk niemand meer afgekeurd mevrouw”. Verder volgde er een enorme uitleg hoe alles bekeken en berekend werd waar ik niets meer van meekreeg omdat ik eerst een uur had zitten wachten op het gesprek en daarna al platgeluld was over de goede staat waarin ik zou moeten verkeren. De verbazing was dan ook enorm toen ik drie weken later bij binnenkomst bij de arbeidsdeskundige onmiddelijk voor 80-100% werd afgekeurd vanwege de hoeveelheid beperkingen die de keuringsarts had aangegeven. Blijkbaar werd ik serieuzer genomen dan ik dacht.

Al die tijd was ik ongemerkt erg bezig geweest met de keuringen, waar ik op moest letten en hoe ik me staande moest houden. Nu viel dat ineens weg en was ik dan dus afgekeurd. Zo voelde het ook. In plaats van opgelucht en rustiger voelde ik me een sukkel die niet meer nuttig was. Afgekeurd, weggegooid, niet meer nodig .. Dat is niet zo, maar het duurt even voordat het gevoel dat ook weet. Hoewel ik al een jaar thuis zat, zat ik nu echt thuis. Iedereen om me heen zat op zijn werk als ik wakker werd en moest bedenken wat ik eens zou gaan doen die dag. Iemand zei laatst tegen me, ‘ja dan ga je je natuurlijk vervelen’. Dat is eigenlijk niet zo. Afgekeurd worden betekend meestal niet alleen dat iemand niet meer kan werken, de beperkingen hebben invloed op alle aspecten van het leven. Zoals ik mijn werk niet meer kan bolwerken, kan ik ook mijn huishouden of een sociaal leven niet geheel bolwerken. Het gaat dus niet om verveling, maar om het idee. Ik was nu officieel een kneusje.

Ook heb ik me in het begin erg vaak schuldig gevoeld, en soms nog. Ik hou een weblog bij, kan ik dan niet ook werken? Vanmiddag koffiedrinken met die vriendin was enorm gezellig, kan ik dan niet ook werken? Voor het gemak vergetend dat dit log op mijn tijden gebeurd en geen verplichting is en ik er sowieso niet hele dagen in steek. Of dat ik na het minste of gerinste instort, ziek word of moet bijslapen. Wat hier misschien meespeelt is dat ME nog altijd niet overal even serieus genomen wordt. Heel af en toe word ik overvallen door een enorme onzekerheid of ik wel echt ziek ben. Wat weer goede voeding voor schuldgevoelens levert.

Ook heb ik getracht flink te compenseren. Vriendje werkt wel hele dagen dus ik moest van mezelf zoveel mogelijk huishouden voor elkaar krijgen. Ik ben de hele dag thuis dus wilde ik voor iedereen en alleman een luisterend oor of sterke schouder in de aanbieding hebben. Niet werken is maar makkelijk dus ik moet wel altijd een goed humeur opzetten. Needless to say dat dat niet werkt 🙂

Al die gevoelens en emoties kreeg ik vanavond te horen uit de mond van die ander. Blijkbaar ben ik lang niet de enige die zo’n proces moest doormaken …

Zeg, weet jij ..?

Niets is minder irritant (erm, dat zal wel een leugen zijn, er is zoveel om zich aan te irriteren en nederlanders zijn er ook nog heel goed in, in irriteren dus).

“Zeg, ben jij bekend in Breda/Rotterdam/Lutjebroek/Welke plaats dan ook (doorhalen wat niet van toepassing is)?”
“Eh, nee helemaal niet eigenlijk”
“Ow maar je weet toch wel waar die-en-die kroeg staat?”
“Nou nee, ben er echt helemaal niet bekend hoor”
“Och zo leuk daar. Je rijdt gewoon zo-en-zo, dan een hoop rechts of links afslaan en dan zie je daar dat-en-dat gebouw. Nou daar tegenover, je weet wel waar vroeger zus-en-zo in zat, daar is het”
Meestal volgt dan een triomfantelijke blik die wil zeggen ‘nou weet je het zeker wel he’.

Wat denkt zo iemand nou eigenlijk? Dat ik stiekem jaren in de plaats van gesprek gewoond heb maar het niet wilde toegeven? Dat ik er gisteren nog doorheen gereden ben en de halve nacht zat te pimpelen in dat leuke cafe, maar dat aan niemand wil prijsgeven? Of dat ik speciale psychische vermogens heb die ervoor zorgen dat ik elke willekeurige plaats in de wereld kan reconstueren als was ik er al honderd maal geweest?

Wie het weet mag het zeggen .. (fy)

FNV-petitie voor betaalbare zorg

  • Ziekenfondsverzekerden gaan meer betalen voor minder zorg. Het kabinet gaat 1 miljard bezuinigen door het ziekenfondspakket te verkleinen. Zo gaan bepaalde medicijnen maar ook fysiotherpie en tandartscontrole grotendeels uit het pakket. Die moet u zelf gaan betalen. Of u moet zich bijverzekeren. Dat kost zeker 115 euro per persoon.
  • Het kabinet wil nog eens 1 miljard bezuinigen door een verplicht eigen risico van 200 euro per volwassene in te voeren. Wie regelmatig naar de dokter moet, is die 200 euro gewoon kwijt.
  • Per 1 januari aanstaande gaat de nominale ziekenfondspremie weer flink omhoog. Reken maar opnieuw op 100 euro per persoon.

U hoeft niet eens veel pech te hebben om er de komende jaren 700 euro op achteruit te gaan door de ingrepen in de Ziekenfondsverzekering. Daarbij krijgen mensen met een zwakke gezondheid en de lage inkomens de hardste klappen.

De FNV vindt dat het ziekenfondspakket alle noodzakelijke zorg moet dekken. Bovendien moeten de lasten naar draagkracht, en niet naar gezondheid, worden verdeeld. Met de plannen van de regering wordt de solidariteit tussen gezond en ziek en tussen hogere en lagere inkomens aangetast. Goede gezondheidszorg is straks niet meer voor iedereen betaalbaar!

Klik hier om de petitie van de FNV voor btaalbare zorg te tekenen.

Normaal ben ik niet zo van het doorsturen en oproepen, maar dit vond ik wel een goede actie ..

August 30, 2003

Knoepie achter het behang!

Leuk hoor, zo’n jong Knoepie (frust). (U weet wel, het kleine poesje wat we in de berm hebben gevonden…) Inmiddels is ze bijna dertien weken en volgens mij is de pubertijd reeds aangebroken. Ze lijkt hierbij wel een redelijk vast schema te hebben. S’ochtends (erm, s’middags dus) als ik wakker wordt ligt ze meestal of naast mijn hoofd of soms wordt ik wakker omdat ze op mijn hoofd ligt. Ik heb mijn ogen nog niet open of een hoop geknor en geknuffel valt me ten deel. dat is prettig wakker worden. Beweeg ik ook maar een teen dan is het rennen en brullen geblazen. ETEN!! Dolly is er blij mee, niet meer de enige die zo om eten loopt te blaten. Pech hebben, CiNNeR moet eerst even rondstrompelen en bijkomen van de nachtrust voordat ze daadwerkelijk richting keuken gaat en met voeder gaat gooien.

Het eten verloopt via een standaard ritueel. Sowieso rent Knoepie als een imbeciel heen en weer vanaf de bak waar het eten van alle dieren in zit naar de ‘kattekamer’ waar het eten terecht moet komen en terug. Daarbij worden de andere katten simpelweg finaal omver gelopen (best knap als je bedenkt dat Dolly de grootte heeft van een kleine poedel), breek ik mijn nek over d’r, vliegen de etensbakjes alle kanten op en raakt Dobber (de hond) op van de zenuwen. De hond krijgt altijd eerst eten, zij springt in die etensbak, de hond blaft haar d’r weer uit en het rennen gaat weer verder. Uiteindelijk kom ik – meestal ongeschonden – bij de etensbakjes van de katten aan, zet ze rechtop en op hun plek. Dan wordt het uitkienen geblazen. Eerst snel Knoepie, dan Dolly en dan Bor. Op die manier is de kans het grootst dat ze alle drie hun eigen eten naar binnen krijgen. Als een gek schrokt ze het weg alsof ze in geen twee weken eten heeft gezien, gromt voor de zekerheid maar flink voor het geval we het allemaal onder haar neus vandaan gaan jatten (wat ik dus ook regelmatig eventjes doe om de baas te blijven) en tussendoor probeert ze ook nog wat van de anderen binnen te krijgen. Dat laatste werkt niet aangezien ik in de weg blijft staan om haar weer een mep terug naar eigen bak te verkopen.

Is er gegeten dan wordt het tijd om eens flink op ontdekkingstocht te gaan. Er is niet veel meer over wat niet al eens van de kast is gevallen maar wie zoekt zal vinden nietwaar! Heb ik haar drie keer uit de boom gevist, van een kast geramd en van de tafel geveegd dan gaat ze op zoek naar andere geneugtes des kattelevens. Sokken die door de kamer gesleept kunnen worden, gordijnen die best meegeven als er lang genoeg aan getrokken en in gehangen wordt, tassen die vandaag misschien wel open gewerkt kunnen worden en in uiterste nood zijn er nog twee katten en een hond die vast wel willen spelen als ze maar vaak genoeg op hun hoofd springt. Niets is veilig en het is de hele dag opletten dat we haar niet per ongeluk meewassen in de vaatwasser of per abuis bij het grof vuil zetten omdat ze in een vuilniszak is verdwenen. Gisteren had ze het voor elkaar om een punaise uit de deurpost te werken en wilde die meteen gaan oppeuzelen (??!) Zo zie je maar weer, hoe katveilig een huis ook is ingericht, men ziet altijd wel iets over het hoofd. Moet wel bekennen dat ik me rot geschrokken ben, alle punaises en lossige spijkers zijn grondig verwijderd uit huis.

Eind van de middag is er zo veel ‘nee, mag niet’ geschreeuwd en is ze zo vaak door mens en dier in elkaar gemept dat een dutje op zijn plaats is. Twee plekjes zijn hoogst favoriet, de grote knuffel Orca die op de bank ligt of de rugzak in een rommelkamer. Is er naar haar zin teveel tegen d’r opgetreden dan is ze wezenloos ziellig en gaat liggen wachten tot ze ‘gevonden’ wordt. Tien minuten knuffelen is dan op zijn plaats en met ziellige mauwtjes tussen het knorren door wordt het in en in trieste verhaal me mede gedeeld. Eenmaal weer opgekikkerd gaat ze maar vast zeuren om de volgende maaltijd, wie weet krijgt ze wel een uur eerder!

Zes uur is het dan echt etenstijd. Het achterlijke ritueel herhaalt zich en ik begin zin te krijgen iedereen achter het behang te plakken. Na het eten is het weer speeltijd maar dan heeft ze redelijk door dat alle krediet van de dag op is en ze beter gebruik kan maken van de balletjes, knijpers, touwtjes en het ‘klimrek’ die voor haar bestemd zijn. Vingers mag ook, dat doet ze heel ‘zachtjes’ zonder nagels.

S’nachts wil ze in de buurt blijven van degene die het langst wakker is. En dan bedoel ik in de buurt! Achter de computer moet ze als het even kan op het toetsenbord en anders toch minstens ernaast, op de bank kan ze op de knuffel Orca hangen die er pal naast ligt. De verhalen van de dag barsten los en ze lult net zo lang tot ze – werkelijk waar -wallen onder haar ogen krijgt. Bizar fenomeen wat ik bij geen enkele kat tot nu toe heb mogen aanschouwen. Misschien omdat de vacht onder haar oogjes heel kortharig en spierwit is dat het meer opvalt? Tis een knoeperig gezicht in elk geval 🙂

Opnieuw herhaalt het eetritueel zich nog een of twee keer. Ben ik vrolijk gestemd krijgt iedereen verdunde melk waar ik meestal halverwege al spijt van krijg aangezien het best lastig is om drie katten en een hond uit elkaar te houden. Maar iets lekkers is ook wel eens fijn.

Naar bed gaan behelst ook weer een heel ritueel. In de dekens hangen die omgeslagen worden, in voeten bijten die beweging vertonen en door het huis heen scheuren alsof ze meedoet aan een hardloop wedstrijd. Ligt iedereen in bed, zijn de lichten uit en reageert er niemand meer op haar gehannes, dan heeft ook zij er genoeg van. Meestal kruipt ze lekker tegen mijn arm aan en valt hard knorrend in en tevreden in slaap.

Zojuist heeft ze de mooiste stunt van de week uitgehaald. Ze rende mee de keuken in, wilde op de grote etenskist springen maar had de vuilniszak die ervoor stond niet gezien. Helaas had ik net alle asbakken in huis daarin geleegd en ze lande er precies middenin. Een enorme poef en rondslingerend as en peuken volgde. Knoepie is volledig grijs en was zelfs zelf onder de indruk ..

Maar…ze is toch heeeeeeeeeel lief hoor 😀

Pijn is fijn?

Ter aanvulling twee stukjes uit een artikel van Agnes Kant (gejat van Han uit het commentsysteem van Frozen-Solid 😀 ):

�Een voorbeeld hoe asociaal de opeenstapeling van maatregelen is: een reumapatiënt moet zijn fysiotherapie en pijnstillers zelf gaan betalen en voor zijn reumageneesmiddelen 2 euro per recept. Chronisch zieken hebben vaak al een laag inkomen, dus de onmogelijke keuze wordt: meer pijn of meer armoede. Deze gevolgen laat dit kabinet blijkbaar koud.�

en

“Het beleid van de regering getuigt volgens Kant bovendien niet van historisch besef. â?Å“Veel van de voorgestelde bezuinigingsmaatregelen zijn niet nieuw. De medicijnknaak en de eigen bijdrage zijn door eerdere kabinetten voorgesteld en jammerlijk mislukt. De eigen bijdrage leidt niet tot minder uitgaven, maar tot een verschuiving van bijdragen en tot meer bureaucratie.â?

Bezuinig mee!

Ja ja, dit kabinet zou er voor gaan zorgen dat de chronisch zieke er niet teveel op achteruit zal gaan de komende jaren. Merkwaardig genoeg krijg ik een heel ander idee, horende wat er alleen al deze week besloten is over chronisch zieke mensen. Zo gaan de vrij verkrijgbare middelen als pijnstillers, anti-histamine, middelen tegen schimmelinfecties en meer van dat uit het ziekenfonds. Ben je allergisch of heb je reguliere pijnstillers kan dat een behoorlijk duur grapje worden. Verder zal elk recept geld gaan kosten (niet duidelijk of dat nu op 1,50 of 2 euro is gesteld). Ook fijn, zeker als je bedenkt dat veel medicijnen nou eenmaal niet in grote hoeveelheden meegegeven worden. Dan wordt een deel van de thuiszorg geschrapt uit de vergoedingenlijst van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Ow en de eigen bijdrage voor de voorzieningen uit de AWBZ worden verhoogd. Hierbij moet je denken aan hulmiddelen zoals rolstoelen, scootmobiel of een aangepaste fiets. De Anti-conceptiepil zal alleen nog vergoed worden tot 21 jaar en wie mooie tanden wil houden moet de tandartskosten zelf gaan ophoesten. Fysiotherapie verdwijnt uit het ziekenfonds voor 18-plussers, behalve voor chronisch zieken. Dat valt dan nog mee indien ME, FM en RSI erkent wordt door de verzekering dan hee. Vergoeding voor ziekenvoer per taxi verdwijnt ook. En als laatste las ik nog dat psychotherapie boven de dertig behandelingen niet meer vergoed wordt. Tja, de psycholoog was al stiekem uit het pakket verdwenen dus dan valt het nog mee. En zo zijn de bezuinigingen in de zorg afgerond voor iemand met de ogen kon knipperen.

Nou viel ik al niet in bepaalde regelingen omdat mijn partner zo dom was om met mij samen te gaan wonen. Huishoudelijke hulp, hulmiddelen, overbrugging in uitkering en aanvullende uitkeringen werden hier om die rede in een zucht afgewezen, dat kan mijn partner allemaal gerust opvangen. En “je hebt toch wel vrienden die wat kunnen doen?” Anti-histamine en pijnstillers kocht ik al zelf aangezien mijn huisarts het niet nodig vindt die voor te schrijven. Ze liggen tenslotte in de drogist en ik blijk alleen chronisch ziek als het de ander zo uitkomt (want wat ik ook mankeer wordt wel in een mum van tijd onder ME geschoven ..). Mijn verzekering vind me ook niet zo chronisch ziek, dus ziekenvervoer kreeg ik al niet vergoed.

Gelukkig wilde ik net gaan overstappen van anti-conceptiepil naar spiraaltje, dat scheelt toevallig lekker in de kosten. Voor fysiotherapie werd ik afgewezen omdat het niet veel meer zou uithalen. Mocht het later nog eens proberen maar dat zullen we dan maar achterwege laten. Hopelijk krijgen we in de toekomst wat meer medicijnen per keer mee, al die doosjes Ventolin (tegen astma) die we nu verplicht apart bestellen omdat de huisarts ‘overzicht op het gebruik wil houden’ moet maar eens afgelopen zijn.

Valt het al met al mee, hoeven we alleen maar te gaan sparen voor de tandarts 😉

Ouderen- en gehandicaptenorganisaties boos op Hoogervorst

Gehandicapten en ouderen zoeken het binnenkort weer zelf maar uit duidelijk:
UTRECHT (ANP) – Ouderen- en gehandicaptenorganisaties zijn boos op minister Hoogervorst (Volksgezondheid). Aanleiding is een interne notitie van zijn ministerie waaruit zou blijken dat het kabinet gemaakte afspraken over het recht op voorzieningen van tafel schuift.

Het gaat om een protocol dat in overleg met de gemeenten vorig jaar is opgesteld en waarin precies staat op welke voorzieningen de mensen recht hebben. Dat heeft voorzitter J. Troost van de koepelorganisatie voor chronisch zieken en gehandicapten (CG-Raad) donderdag gezegd. Dat protocol was in de ogen van de CG-raad een handvat voor gehandicapten om hun recht op te eisen bij de gemeenten, die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG).

Volgens Troost is er sprake van een bezuinigingsmaatregel. “Eigenlijk zegt het kabinet nu: als je een partner hebt, heb je geen elektrische rolstoel nodig. Dan kan je partner wel duwen.” De CG-Raad is niet de enige met kritiek, ook de Federatie van Ouderverenigingen is boos.

Het ministerie wil inhoudelijk niet op de kwestie ingaan. Het document was een discussiestuk. De kwestie staat inmiddels op de agenda van de kabinetsbesprekingen over de begroting. In november kan de Tweede Kamer een beleidsbrief over de kwestie tegemoet zien.

Inmiddels is het protocol al een aantal keer aanleiding geweest voor een rechtzaak tegen een gemeente. In een geval deed de rechtbank de uitspraak dat het protocol slechts richtlijnen bevatten. Maar de rechtbank in Assen oordeelde anders in een zaak tegen de gemeente Emmen, stelt Troost. Die uitspraak is overigens nog niet definitief, want de gemeente Emmen is in hoger beroep gegaan.

August 29, 2003

Vroege log

Gisteren zo kapot en ziek dat ik om half elf al lag te slapen. Kon het zelfs niet op brengen nog een wazige blik op mijn log te werpen. Ondanks dat het nacht was ben ik slechts zeven keer wakker geworden en heb ik redelijk wat slaap kunnen pakken voor vandaag (voor onbekenden hier: mijn bioritme is verschoven waardoor ik s’ochtends mijn nachtrust krijg en s’nachts klaarwakker ben). Dus nu zit ik hier voor u, reeds gewassen, aangekleed, ontbeten en al het grut vol gestopt met voeder. Voor mijn gevoel is het midden in de nacht nu 😛 Het kwam wel uit dat ik precies vannacht ziek werd, nu kan ik met vriendje mee naar een vroege afspraak (negen uur).

Zo ziet u, soms kunnen nadelen ook voordelen bevatten 😉

August 28, 2003

Lekker bed, the story continues ..

Voorgeschiedenis te lezen hier, hier en hier .. Voor de mensen die geen zin hebben in een hoop leeswerk en horro-foto’s: begin december viel hier de verwarming in de slaapkamer uit en zonder stoken bleek alles enorm te gaan schimmelen. Niet alleen de ramen en de vloer maar ook de bedbodems en de matrassen. In eerste instantie werd me op de mouw gespelt dat er een constructiefout in het verwamingssysteem zat (nee de CV ketel kan het niet zijn mevrouw), toen men met het warme weer terug kwam zou het volgens het onderhoudsbedrijf nog steeds om een constructiefout gaan (nee mevrouw, we hebben toch al gezegd dat het de CV-ketel niet kan zijn!) en de bouwopzichter betwijfelde of er uberhaupt wat aan de hand was (De CV-ketel hoeft nooit onderhouden te worden, u hoeft mij niets te vertellen zeg mevrouw). De schade wilde hij niet opnemen. Toen men dan eindelijk kwam om mijn verwarming te gaan verbouwen bleek … HET WAS DE CV-KETEL!!! Die namelijk in al die tijd nooit was onderhouden omdat we blijkbaar niet op de onderhoudslijst stonden. Waarom iedereen mij voor gek verklaarde heb ik nauurlijk nooit meer antwoord op gehad.

Maar het ging verder. De bouwopzichter wilde welliswaar geen schade opnemen, maar daarmee was de kous natuurlijk niet af. Het bed was niet meer bruikbaar en elke monteur die hier binnen had gestaan plus onze verzekering was het geheel eens: de schimmel en condens was veroorzaakt omdat de verwarming was uitgevallen door achterstallig onderhoud. Wij hadden er verder niets meer aan kunnen verhelpen of voorkomen. De bouwopzichter wilde niet meer in gesprek, we moesten maar een officiele afwijzing bij onze verzekering aanvragen en een officiele schadeclaim indienen. dat heb ik gedaan. Bovendien heb ik een brief geschreven naar de klachtencommissie over de procedure, de onbeschofte werkwijze van de bouwopzichter en het feit dat hij geen enkele medewerking wilde verlenen.

Bizar genoeg kreeg ik geen brief terug van de klachtencommissie, maar van de mijnheer waar ik een klacht over had ingediend. Of dat niet genoeg was werd me opnieuw te verstaan gegeven dat we misschien wel niet goed gelucht hadden (rolgordijntje in de badcel was dicht bij inspectie en dan zakt blijkbaar het hele huis in elkaar). Maar vanwege de ongelukkigheid van de zaak wilde hij graag om de tafel om over een vergoeding te praten. Ja daahaaag, dat feest ging niet meer door hee. Acht maanden later en alle officiele stukken van mijn verzekering al binnen gaan we het doen zoals hij dat per se wilde hebben, de officiele weg dus. Om mijn hart te luchten heb ik de helpdesk gebeld en gedreigd met een advocaat.

En kijk eens aan, dat lijkt zomaar geholpen te helpen! Toen ik net de zoveelste brief wilde gaan opstellen kreeg ik een telefoontje van een verzekeringsmaatschappij. En wel de verzekeringsmaatschappij van de woningbouw! Vriendelijk, correct en meelevend wilden ze graag de zaak zo snel mogelijk oplossen. Komt dat mooi uit, dat willen wij ook! Alleen al het normale contact was een verademing.

Vandaag is er een expert langs geweest om de zaken te bekijken. Het bed hebben we een maand geleden weggegooid, na zeven maanden en drie mensen die zogenaamd schade kwamen opnemen vond ik het wel genoeg. Maar we hadden de foto’s en de brief van de verzekering met data wat wanneer gemeld is. Verder heeft hij foto’s gemaakt van de ventilatiekanalen die hier verstopt zitten achter het verlaagde plafond en boven een keukenkastje en hebben we ons verhaal gedaan. Beetje ongelukkig dat de hond overal in de weg ging staan en Knoepie (poesje van twaalf weken) zijn tas en broekspijp reuze interessant vond! Je voelt je toch lullig als je overal een Knoepie onder vandaan moet vissen 🙂

De expert gaat er nu mee aan de slag. Het is een uitgebreid schade onderzoek geloof ik, wat me wel iets verbaasde (zit me net te bedenken dat we een hoop getuigen hebben maar dat zijn we vergeten te vertellen..). De laatste negen maanden is er drie keer zoveel geld uitgegeven aan deze zaak dan het schadebedrag hoog is. Hij vond het dan ook een schadebedrag van niks denk ik, hoewel wij het nogal wat vinden. In elk geval, hij zal alle feiten overdragen aan de verzekering van de woningbouw die dan een beslissing neemt of de schadeclaim gegrond is. Valt die beslissing positief uit dan wordt er nog gekeken naar hoeveel er uitbetaald wordt. De nieuwwaarde wordt niet vergoed dus zelfs als er een goede beslissing komt schieten we er bij in. Stiekem vind ik dat belachelijk. De matrassen waren vrij nieuw en hebben we gekocht omdat ik een goed matras nodig heb. Door een hoop onbenul, onwil, niet luisteren en vooral, niet door onze schuld slapen we nu op een aanmerkelijk slechter, zeer tweedehands geleend matras in een veel te groot bed waar we wat gekregen beddegoed voor hebben en de lakens niet meer omheen kunnen (inderdaad, ik moet even klagen) wat niet bepaald bevorderlijk is voor de gezondheid. Maar goed, zo werkt dat heb ik me door iedereen laten vertellen. De spullen zijn u eenmaal gebruikt.

Ben in elk geval blij dat er nu ineens zoveel schot in de zaak zit en we niet meer te maken hebben met een bouwopzichter die me behandeld als een of andere imbeciel. Grappig extraatje. Omdat ik het bed-verhaal ook op mijn log had vermeld, is de url inclusief zoektip meegenomen om als ‘bewijs’ eventueel een rolletje te mogen spelen.

Wie had dat gedacht dat een log nog zo van pas zou kunnen komen 😉

August 27, 2003

Keuring wao veel strenger

Zieke werknemer krijgt veel minder snel volledige uitkering <bron>

[edit]omdat ik in 2007 beboet ben wegens auteursrechtschending voor een te uitgebreid citaat, heb ik deze posting voor de zekerheid rigoreus ingekort[/edit]

Het blijft me allemaal maar verbazen. Zeker zinnen als: “dat een arbeidsongeschikte veel meer banen kan uitoefenen dan volgens de oude regels het geval was” en “Ook het aantal uren dat gewerkt kan worden, kan straks ruimer worden ingeschat dan tot dusver” doen mij fronzen. De mens is nog net zo ziek of beperkt als daarvoor maar ineens kan diegene meer (dat zal komen doordat het concept ‘passend werk’ wordt losgelaten waardoor een hoogleraar net zo goed vuilnisman kan worden of andersom) en verbazenwekkender, ook langer werken. Het is toch wat. Kon u slechts drie uur per week werken, nu kunt u er zomaar twintig vervullen!

Straks zijn we met zijn alleen spontaan genezen omdat de Geus het concept ziekte ook maar los laat (fy)