Archives by date

You are browsing the site archives by date.

February 28, 2005

Patienten onder elkaar

Lotgenoten contact, gezellig zou je denken. Waar vindt je tenslotte meer begrip voor en informatie over een onbegrepen ziekte als bij lotgenoten. *Pakt een speld om de idyllische luchtballon te laten klappen*

Sinds enkele jaren ‘zit’ ik in ‘de patientenwereld’ die ME heet. In het bezit van een hoog gehalte skepsis en kritisch oog raak ik nog wel eens verzeilt in een discussie. Niets mis mee zou je zeggen, maar daar kan een aardig aantal patienten geheel anders over denken. Zo ben ik al eens uitgemaakt voor journalist en ex-laboratoriummedewerker die zich onterecht zou uitgeven als ME-patient en in beide gevallen zou ‘spioneren’ om gevonden informatie ‘tegen de ME-patient’ te gaan gebruiken (Let wel: op openbare lijsten en fora he???). Menig maal is me uitgelegd wat ME voor een ziekte is alsof ik het als gezellig tijdverdrijf zou beschouwen. Nog vaker en meest voorkomend is de opmerking “Jij hebt duidelijk geen ME” en “Je wil zeker niet beter worden!” Dit gaat zelden gepaard met een sympathieke verwoording van gevoelens, scheldcannonades zijn die patienten niet vreemd.

Onbegrijpelijk he, zeker van mensen die zichzelf zo onbegrepen voelen. Ergste is nog wel dat de meesten (enkelingen daargelaten) het niet erg bewust of met opzet doen maar gewoon bij het minste tegenwicht over de rooie raken. En ik zou het niet moeten zeggen maarre …

geen wonder dat we niet erg serieus genomen worden?

Oef, maandag

Gisteren vroeg in slaap gevallen en vanochtend met vriendje mee opgestaan om 05:00. Dat is normaal mijn bedtijd! Blijft ook raar voelen. Het is bizar licht voor midden in de nacht (zo voelt het voor mij) en ik ben moe en heb auw. Zo eerst maar even kotsen slapen en dan een poging tot boodschappen doen.

Heeft u nog plannen?

February 27, 2005

Ehr .. ongelukje

Vriendje stapt uit om te pinnen. Ik bedenk me net even later dat ik nog wel even naar de supermarkt kan. Liefdevol doe ik zijn deur op slot en gooi mijn deur ook dicht.

Om er achter te komen dat de sleutels nog in het contact zitten!!!!

Gelukkig is de ANWB enorm goed in autokraken ..

February 25, 2005

Nee hier wordt je beter van (9)

(Over ziek zijn en al wat daar, eventueel vaag, mee samenhangt)

ON(DER)BEWUST.

Na de transplantatie ben ik eerst nog een paar dagen in een kunstmatig coma gehouden. Af en toe liet men mij een beetje bijkomen. Ik heb daar geen bewuste herinneringen aan, maar op die momenten heb ik schijnbaar toch wat flarden opgevangen.
En dan blijk het onderbewustzijn vreemde streken te hebben. Tot op de dag van vandaag is mijn herinnering aan die tijd dat ik in een hoek bij een koffieapparaat heb gestaan. Daar kwamen allerlei mensen langs. En soms werd dat te druk en vond men dat ik weg moest.

(more…)

Niet naar school

Heb net mijn ogen uit zitten kijken bij Nova. Ik ben niet erg gecharmeerd van het schoolsysteem maar in Amsterdam “woont” een vader die zes van zijn acht kinderen al twee en half jaar thuis houdt van school. Woont tussen aanhalingstekens, vader en kinderen staan namelijk niet ingeschreven in het bevolkingsregister en dat is gelijk de maas in de wet. De leerplicht geldt voor kinderen die in nederland wonen, en wettelijk gezien wonen zij nergens. Vader ziet zichzelf dan ook als stadsnomade zonder vaste stek. School ziet hij als recht, niet als plicht. Daarnaast is hij van mening dat je op school alleen maar gevolgd en getreiterd wordt. De kinderen zouden wel wat leren uit zichzelf, uit boeken die hij meebrengt (‘Alleen op de wereld is een mooi boek’) en her en der levenswijsheden van de supermarkt tot aan de markt in Antwerpen. Amsterdam probeert de vader al twee en half jaar via de rechter te dwingen om de kinderen naar school te sturen, tot nog toe dus zonder resultaat. Momenteel ligt de zaak bij de Hoge Raad en vaders zal deze zaak heel erg lang kunnen rekken.

Wat een wonderlijk land is dit toch. Bij af en toe spijbelen worden ouders gedwongen op opvoedcursus gezet maar een stadsnomade die in een afgelegen caravan woont komt met gemak onder de gehele leerplicht uit. Of de kinderen er zo gelukkig mee waren waag ik wel te betwijfelen. Ze kregen echter de kans niet om zich echt uit te spreken omdat pa telkens inbrak om krom recht te kletsen onder het mom dat er een geweldig pedagoog in hem schuilt. Tja, in elk geval een geweldige wetsontduiker …

Behoed u voor Valentijn

Voorbehoedsmiddelen fabrikant Organon heeft menig gyneacoloog en huisarts in een klap in een huwelijkscrisis gestort. Als ludieke actie had zij honderden Valentijnskaarten verstuurd met daarop de tekst “Zullen we het nu maar aan iedereen vertellen?” Pas de volgende dag maakte zij bekend dat het om een promotiecampagne voor voorbehoedsmiddelen ging. Sommige artsen konden de humor er niet bepaald van inzien. Zij hebben als troost een bloemetje toegestuurd gekregen van Organon.

Hopelijk zat daar wel een kaartje met afzender bij … 😀

Vibrator trekken?

De mens die s’nachts over straat gaat en ineens een onbedwingbare behoefte aan zelfbevrediging heeft, er ineens achter komt dat haar lingerie verdwenen is of wel condooms heeft maar vergeten is glijmiddel te halen, zit goed in Tilburg. Aan een Tilburgse cafe-gevel is vandaag de eerste erotiekautomaat in Nederland geplaatst die voorziet in sexspeeltjes, lingerie en glijmiddel.

Zou dat echt een gat in de markt zijn?

Overleven

Vannacht sleepte ik met veel moeite een vuilniszak naar beneden (jawel, dat kan vriendje oook doen maar ik willut zelluf doehoen) en moest vervolgens wat kromgebogen schuivelend de hond uitlaten. Eenmaal thuis op de bank gaf ik spontaan over, zo spontaan dat ik alles in de was kon gooien (zal verdere details besparen). Vervolgens ben ik in tranen uitgebarsten! (Hoe on-CiNNeRs!)

Wanneer het is gebeurd weet ik ook niet precies, maar ik ben ergens teruggevallen in mijn vroegere overlevingsmode. Weinig doelgericht kom ik de dag door omdat de voeder- en uitlaattijden van de hond mijn ritme dicteren. Zonder Dobber kwam ik mijn bed niet meer uitgeklommen denk ik. Eenmaal op gang gekomen (haha) doe ik elke dag wel een huishoudelijk ding, probeer ik elke dag te koken, slaap elke avond ‘bij’ en zit elke dag nog wel achter de computer. Maar alles in een wazige mist ofzo. Alsof je een gesprek met een half oor hoort, zo stommel ik door de dag heen. Gekke is dat ik wel discussies kan voeren. Moet alleen telkens opnieuw mijn eigen bijdrage lezen.

Normaal is het gewoonte om een stukje als dit positief te eindigen. Iets in de trend van ‘het komt wel weer goed’ ofzo. Maar ik heb nu het gevoel dat het leven zo aan me voorbij trekt en daar is weinig positiefs aan. Sorry dus, ik eindig gewoon maar zo …

Daar bent u mooi klaar mee 😉