May 30, 2005

Zware Nachtschrijfsels

Overdag gaat het allemaal best, lachen we behoorlijk wat af en ketst de rest af op een muur van moe, auw en watteuh? Maar s’nachts he. Dan gaat het dagdenken over op nachtgepieker en de laatste weken gaat dat gepaard met melancholie, lichte depressie en -zoals altijd als ik niet geheel goed in mijn vel zit – woede. Alle indrukken die me overdag niet bevallen maar snel weggelachen worden, komen s’nachts bovendrijven met dubbele intensiviteit.

En ik weet het, het komt ook door de moe en auw. Moe en auw maken geemotioneerd, lichtgeraakt, overprikkelt. Maar dat is het niet alleen. Het is ook een brei aan herinneringen waar ik nooit helemaal los van ben geraakt. Vaak heb ik het gevoel dat de rek er een jaar of wat geleden al uit is gegaan maar de sneltrein gewoon als een razende doorstampte. Ergens halverwege raakte ik murw geslagen en stopte verwerking van wat dan ook, voor zover ik de kans had gehad er uberhaupt aan te beginnen. Het gaat gewoon door, ik red me altijd wel, nare gebeurtenissen krijgen een einde. Maar mijn brein vol onverwerkte herinneringen, niet uitgesproken of tegen de verkeerde uitgesproken zaken, frustratie, woede en verdriet (vooral verdriet) blijft gevuld worden zonder dat er ooit iets uit gehaald of weggewerkt wordt. En elke vervelende gebeurtenis wordt de angst dat dat brein de hele zooi niet meer achter gesloten deuren zal kunnen houden en alle romel in mijn bovenkamer verspreid zal komen te liggen, groter. Samen met de angst dat dit voor eeuwig door zal gaan, er nooit iets ‘normaal’ zal gaan. (Ineens moet ik denken aan de enige diagnose die ik bij de psycholoog kreeg: ‘Aanpassingsstoornis, mevrouw past zich moeilijk tot niet aan op veranderende situaties.’ Met de hoogte classificering en een berg zinnen die duidelijk maken dat daar niet veel aan te doen is. Tja.).

Het hangt bijna tastbaar in de lucht, dat brein wil het niet meer. Vooral s’nachts niet. Het eist grote schoonmaak maar waar te beginnen en hoe aan te pakken? Zodra ik een dingetje pak rolt alles op me af, bedelft me en verstikt me. En gooi ik die deur snel weer dicht. Maar dat gaat niet veel langer duren.

Binnenkort rolt alles door de bovenkamer. En dan moeten we maar zien …

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply