Archives by date

You are browsing the site archives by date.

September 30, 2005

Marktwerking in de zorg: praktijk

Volgende week krijg ik een buikecho en omdat mijn arts in Rotterdam zit, is de echo eveneens in Rotterdam afgesproken. Zo’n echo kan echter ook in het plaatselijke ziekenhuis en dat zou mij een hoop reistijd (twee uur tegenover drie minuten) en geld schelen, bovendien hoeft er dan niemand vrij voor me te nemen om me weg te brengen. Omdat ik nog steeds een beschadigde keel en stembanden heb, zou het ook nog makkelijker zijn om in de buurt terecht te kunnen zodat ik niet zo lang nuchter hoef te blijven (ik drink nu drie glazen water meteen bij het opstaan). Er is geen spoed bij en nee heb je, ja kan je krijgen. Dus belde ik vandaag naar Rotterdam om te vragen of het een mogelijkheid was de echo hier te doen.

Het wordt nagevraagd en maandag hoor ik meer. Maar de kans is groot dat de arts het niet wil. Niet vanwege kwaliteits- of zorgaspecten hoor. Welnee, men wil dat meestal niet omdat de ziekenhuizen dan de rekening niet rechtstreeks naar mijn verzekering sturen maar onderling moeilijk gaan doen en daar heeft niemand trek in. Wat op mij behoorlijk bizar overkomt. Dus omdat een ziekenhuis blijkbaar niet in staat is gewoon een rekening rechtstreeks te versturen, mag ik extra moeite doen en extra kosten maken voor dezelfde zorg!?

Prachtig, die marktwerking van Hoogervorst 🙁

September 29, 2005

Simpele updeet

Vanmiddag even bij de huisarts geweest die bevestigde wat ik al dacht. Oren, keel en stembanden nog wat ontstoken, trommelvliezen staan naar binnen getrokken en wat huiddingskies die er ook wel bij konden. Allemaal niets aan te doen, zal wel over gaan voor ik een jongetje wordt. Ben ik over vier weken nog schor moet ik wel even terugkomen. Enige advies: hou eens een week je kop! Oef… Was overigens bij de verkeerde huisarts ingeplanned maar moet zeggen dat het me toch goed beviel om een vrouwelijke huisarts te spreken. Ze zeggen dat je niet zomaar kan wisselen maar toch ..

Verder viel het vandaag mee. Slechts een keer vol tegen een keukenmuur opgelopen, een keer mijn drinken naast mijn beker geschonken en een keer mijn gas van de spartamet opengedraaid terwijl ik nog stilstond. Ben toch maar veilig heen en terug gekomen, alles is nog heel inclusief mezelf en mijn humeur is wel wat verbeterd. Zoals beloofd heb ik het nieuws overgeslagen, wel zo rustig.

U bent weer volledig op de hoogte…

Frituur

Een tijdje geleden probeerde ik vers frituurvet te verwamen en ging de friteuse halverwege kapot. Niets meer aan te doen, dan maar ouderwets in een pan gieten.

Gisteren ben ik toch even gaan vogelen maar wat ik ook deed .. niets… Tot ik mijn handen ging wassen, uit verveling wat om me heen keek en bij stom toeval de sticker achterop het apparaat las. Waarop heel helder stond dat er een temperatuurbeveliging opzit maar nog belangrijker, als die beveiliging het apparaat uitschakelt, dat alleen weer ingeschakeld kan worden door een knopje in het kabelcompartiment.

Verdomd, dat werkt prima!!

Drie maal raden wat we vanavond gegeten hebben 😀

Zorg wekkend

Goed, ik moet duidelijk het nieuws – en met name nieuws over de zorg – verre van mij gaan werpen. Het is op zichzelf al stik deprimerend genoeg maar tegerlijkertijd lijk ik ook overgefrustreerd te raken van mijn eigen (beroerde) gezondheid. Dat laatste valt niet makkelijk opzij te smijten maar er niet over neuzelen in al die zorg(wekkende) discussies in het virtuele, zal allicht wat schelen. Ik heb niemand nodig om diep depressief van mijn beperkingen te geraken, ook niet de opmerkingen als ‘je zal heus wel kunnen werken’, ‘gewoon wat harder zijn voor jezelf’ en ander stompzinnig gebral.

En ja, stiekem openlijk zit ik toch wel aardig in een frustdip momenteel. Ik wil gewoon over vijf minuten beter zijn, morgen mijn conditie terug opgebouwd hebben en overmorgen aan het werk kunnen. In plaats daarvan ben ik naast het gebruikelijke euvel een keer gevallen, zes keer tegen muur of deur aangelopen, heb ik uren langer geslapen, verrek ik van de hoofdpijn, zijn mijn benen spastisch als de pest en liggen al mijn maaltijden inclusief medicijnen in het toilet. Tel er twee jankbuien bij op en het was een aardig dagje.

Met excuus, ik kan er even niet meer van maken …

September 26, 2005

Tegenstelling troef

Een vriend en muzikant zei ooit tegen mij “als ik jouw beperkingen had, zou ik mezelf van kant maken”. Dit omdat ik hem uit moest leggen dat mijn lichaam niet wenst dat ik ga drummen of gitaar leer spelen. Nog geen vijf minuten later vond hij echter dat ik er ‘niet zo mee moest zitten’ en dat ik ‘de beperkingen gewoon moest accepteren’. Welliswaar om mij een hart onder de riem te steken, maar toch ..

Deze tegenstelling klinkt wellicht erg merkwaardig, maar kom je her en der in de maatschappij tegen. Zojuist nog werd mijn complimenteus veronderstelde intelligentie aangegrepen als reden dat ik ‘natuurlijk’ zou kunnen werken, waarmee ik in dezelfde zin alweer gedegradeerd werd tot parasiet. Onnoemelijk vaak is het virtueel al genoeg dat ik een uurtje op een commentaar kan schrijven om mij in een leuke baan te zien. Het valt niet onder de normen en waarden in Nederland om je afhankelijk op te stellen maar “je moet wel hulp accepteren hoor”. Denken aan je ziekte of aandoening is taboe maar men verwacht wel een continue ‘beterschapsgedrag’ (artsen bezoeken en therapieen blijven volgen). Vriendinnen vinden dat ik vooral lekker naar gelegenheid A en evenement B moet gaan, val ik met mijn gezicht op de straatstenen had ik plots natuurlijk thuis moeten blijven en ben ik eigenwijs dat ik toch weg ben gegaan.

Zo zijn er boekwerken vol te schrijven van tegenstellingen waar ik zeker wekelijks mee in aanraking kom. Altijd zijn beide kanten goed bedoeld. Maar hoe deze tegenstrijdigheden in een brein passen is mij echt een raadsel …

Hoogervorst in de uitleg

Vanavond op Netwerk kwam Hoogervorst reageren op vragen over de zorg en de uitzending van vorige week. Deze keer zonder te kokhalsen maar nog altijd gelovend in sprookjes. Eigenlijk werd vooral zichtbaar hoe ver praktijk en politiek van ekaar af staan.

Zo is Hoogervorst van mening dat dit nieuwe zorgstelsel ‘zeer sociaal’ is en met name voor ‘chronisch zieken’. Want zo zegt hij, de chronisch zieken worden overal geaccepteerd en betalen net zoveel premie als jonge, gezonde mensen. Yeah RIGHT. De No-claim verrekening niet meegeteld, een mooie 255 euro per jaar die de chronisch zieke veelal op zijn buik kan schrijven. Zonder meerekenen van de nodige aanvullende verzekeringen, waar geen acceptatieplicht voor geldt en nog belangrijker: waarvan nu bekend werd dat de premie hiervan aangepast wordt aan de ziektegeschiedenis, bestaande aandoeningen en levensstijl. Het is dus maar de vraag of deze rokende, chronisch zieke zich wel net zo goed kan verzekeren als mijn gezonde buurman. Ik durf het toch wel te betwijfelen. Betaalbaar zal dat zeker niet zijn.

Dat hij niet kan rekenen werd overigens extra benadrukt. Bij het voorbeeld waarin een gezin (twee ouders en twee meerderjarige kinderen) van 2400 euro per jaar naar de geschatte 4400 euro per jaar zou gaan zonder recht op zorgtoeslag vanwege het inkomen, was het de minister klip en klaar dat deze mensen minder zouden gaan betalen voor de nieuwe verzekering dan de huidige particuliere verzekering?? Zelfs al zouden de twee meerderjarige kinderen in dit voorbeeld de maximale zorgtoeslag krijgen, dan nog is 4400-1150 geen 2400 euro.

De overige vragen had hij enkel vage antwoorden op of ontkende hij de waarheid van de voorbeelden gewoon. Het enige goede wat naar voren kwam was dat ook hij inzag dat het nieuwe declaratiesysteem teveel problemen oplevert, volgens zijn zeggen wordt er aan een aanpassing gewerkt.

Tja, het is toch iets ..?

Vertekend beeld

Verhaalde ik onlangs dat ik bewuster ben gaan leven vanwege chronisch ziek zijn en mezelf goed heb leren kennen, merkte ik van de week dat dat niet voor alle gebieden opgaat. Sterker, veel anderen blijken mijn gezondsheidstoestand een stuk beter in te kunnen schatten dan ik zelf. Zo was ik zelf onder de indruk dat mijn weerstand stukken verbeterd is langs de tijd, om vervolgens van verschillende kanten te horen dat daar niets in veranderd is en ik elk willekeurig virusje weet op te pikken. Was ik totaal overtuigd dat ik pas deze week zo schor was geworden maar weet ieder ander mij te vertellen dat ik al zeker een week langer rondloop te kraken en sgrieken. Had ik het idee dat ik tegenwoordig heus wel voor dingskies naar een huisarts ga, werd ik er met mijn neus opgedrukt dat dat verre van waar is (ja ja, inmiddels heb ik een afspraak gemaakt). Denk ik veel meer te kunnen dan anderen mij zien aanmodderen. Oftewel ende kortom: ben ik in mijn fantasie schijnbaar gezonder en verstandiger dan in werkelijkheid is.

En ik was nog wel aan het twijfelen of ik niet stiekem toch een beetje zou kunnen gaan werken. Een weekje vaker de deur uit en ik denk dat ik de wereld kan optillen. Maar goed, ik ben weer geland. Voor werk is meer nodig dan de mogelijkheid op een zelf gekozen tijdstip op een spartamet te springen en bij iemand op visite te gaan. Sowieso is het handig als je dat elke dag op hetzelfde tijdstip kunt. Dat je je op meer kan concentreren dan wat gezellig geklets wat niet noodzakelijkerwijs onthouden hoeft te worden. Dat je een bepaald aantal uren blijft hangen ook. En er niet in slaap valt of omvalt, dat staat weer zo slordig. Zelfs voor thuiswerk is meer nodig dan breed kunnen glimlachen. En makkelijk en langdurig ziek worden staat meestal niet op het verlanglijstje van de werkgever.

Wat is dat toch dat ik mezelf zo slecht kan inschatten? Ja dat weet u natuurlijk ook niet maar ik weet het zelf eigenlijk ook niet. Het is me wel al eerder opgevallen dat ik een erg slecht geheugen heb voor slechte periodes (en goede periodes ook eigenlijk). En ik vind al snel dat anderen wonderbaarlijke activiteiten in een dag proppen terwijl zij dat zelf geheel niet zo lijken te zien (een uur autorijden komt mij voor als regelrechte horror!). Ik leef dag in dag uit met mezelf maar toch heb ik slecht zicht op hoe mijn werkelijke toestand nu is.

Zou dat onderdeel van de aandoening zijn?