Month: March 2007 Page 3 of 4

Toen ik voor een posting zocht op wilsverklaring zag in de Wikipedia ineens dit staan “De meeste mensen die gezond zijn schrikken terug voor ernstige ziekten. Sommige mensen denken dat zij liever niet willen leven bij bepaalde ziekten. In de praktijk blijkt soms dat wanneer iemand die ziekte eenmaal heeft, er toch mee te leven is, en er nog steeds mooie momenten in het leven kunnen zijn.”

Dat laatste lijkt ook nogal het heersende gevoel in Nederland te zijn: eenmaal zover wil je er wellicht helemaal niet uitstappen. Onlangs hoorde ik de voorzitter van de Christen Unie zelfs zo ver gaan te stellen dat mensen alleen euthanasie willen plegen omdat zij door de hulpverlening in de kou zijn blijven staan, dat pailliatieve zorg altijd beter zou zijn en de wens tot euthanasie doet wegsmelten.

Veel geconfronteerd met het feit dat ook dood gaan een strijd kan zijn, schrik ik telkens erg van bovenstaande. Het stukje in Wikipedia suggereert bijna dat in een wilsverklaring besloten wordt bij welke ziekte het maar meteen afgelopen moet zijn waar het in werkelijkheid gaat om absolute noodsituaties waarbij je het zelf niet meer mag beslissen. Persoonlijk zou ik liever zien dat de soort van waarschuwing die er in schuilt andersom weergegeven zou worden, namelijk dat het welliswaar een moeilijk onderwerp is maar op het moment dat de noodsituatie is ontstaan het nog veel erger kan zijn geen wilsverklaring te hebben. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor eventuele familie die in zo’n situatie soms voor ontzettend moeilijke beslissingen komt te staan.

De impressie die soms gegeven wordt – zoals door de Christen Unie – dat verlengen van lijden leven is en versterven een mooi manier van overlijden, vind ik persoonlijk al helemaal griezelig. Het kan en mag de eigen keuze zijn, maar in mijn ogen mag dat nooit gedicteerd en opgelegd worden aan ieder ander.

Liever zou ik het ver van mijn bed houden, ook ik vind een wilsbeschikking een naar en enigzins griezelig onderwerp. Pas 34 jaar voel ik uberhaupt enorme weerstand met dood en ellende bezig te zijn. Ergens heb ik ook altijd het gevoel gehad dat het zo jong opstellen van een wilsverklaring de goden verzoeken is. Maar momenteel word ik er opnieuw hevig mee geconfronteerd wat de consequenties kunnen zijn als het net onvoldoende geregeld is. Hoor ik de term ‘versterven’ langs komen alsof dat een mooi iets is, zie ik dat pailliatieve zorg wordt ‘opgedrongen’ naar maatstaven van deze maatschappij omdat het niet anders meer besloten kan worden. En bedenk ik me voor de zoveelste keer dat een wilsbeschikking toch ontzettend belangrijk kan zijn ..

Niet om in discussie te gaan of welke mening dan ook te willen betwisten, heeft u een wilsbeschikking of heeft u het wel eens overwogen?

Een tijdje geleden zijn mijn astmamedicijnen aangepast. Of dat wil zeggen, het inhalatieapparaatje is uit de handel genomen en dus moest ik met dezelfde medicijnen over op een ander apparaatje. Keuze uit twee koos ik natuurlijk eerst de onhandigste en besloot van de week meteen even de andere optie aan te vragen.

Maar allee, dat kon natuurlijk niet zomaar. Onmiddelijk werd ik doorverbonden met de longfunctiepreventieassistente (mooi scrabblewoord) die uiteraard vaststelde dat ik gecheckt, gecontroleerd en bekeken moest worden. Hoewel ik een lichte vorm van astma heb en het al jaren zo stabiel als wat is gebleven, kreeg ik een beetje hel en verdoemenis voorspelt en voor ik met mijn ogen kon knipperen had ik ineens – lichtelijk tegen mijn zin – onderzoekjes en afspraken geplant staan. Voor mijn eigen bestwil natuurlijk, wie weet wat ik stiekem wel niet aan het verslechteren ben(?). Bovendien werd nu vast maar geroepen dat ik er minstens een structureel medicijn bij moest krijgen. Dat eerder in overleg met een arts besloten is dat niet te doen omdat de bijwerkingen de baat onnoemelijk overstegen interesseerde blijkbaar weinig, het moest eigenlijk toch en dat moest ik ook zo snel mogelijk komen bespreken. Sterker, als ik nu nog snel alles af ging bellen dan had ik alle afspaken vandaag nog geregeld. Je zou bijna denken dat ik er morgen dood van neerval.

Het lulligste is dat ik er wel in mee moest, ik ben op ‘noodratsoen’ gezet en krijg geen vast herhaalrecept meer tot ik alles af geweest ben.

En zo wordt de patient beticht van overmatig zorg vragen terwijl sommige zorg gewoon door je strot geramt wordt…

Vier Februari schreef ik nog een enorme lap tekst om aan te geven dat ik niet alleen zeer van de openhartige ben maar dat dat ook erg goed bevalt. Hoe ironisch dat er sindsdien geen openhartig stuk meer uit mijn toetsenbord gekomen is. En dat er de laatste tijd sowieso amper nog iets uit mijn toetsenbord komt zelfs.

Het heeft een reden vanzelfsprekend, anders begon ik er niet over. En die reden is nogal gevoelig, complex en prive anders had ik het wel al eerder verteld.

Read More

Grenzeloos als ik ben heeft toch iemand mijn grens weten te overschrijden. En dat niet alleen, hij heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat er een eerste keer is ontstaan, namelijk de eerste keer dat ik een reagluurder tijdelijk tot spam verheven heb. Een compliment waard vindt u ook niet?

Voor u denkt dat u op uw tellen moet passen op CiNNeR, dat loopt echt wel los. Er mag hier relatief aardig wat en menig reagluurder weet dat men ver kan gaan. Renald Chi is simpelweg een geval apart gebleken.

Mocht u Renald Chi beter kunnen waarderen dan ondergetekende of zijn commentaren enigzins missen, kunt u hem op zijn eigen territorium gewoon blijven bezoeken.

PSJe: Voor degenen die hier niet vaak komen of weinig hebben meegekregen van Renald als vaste reagluurder toch een korte toelichting: Op een of andere manier lijken wij niet met elkaar te kunnen communiceren en daar denken we beiden het onze over. Na een aardig lange historie van oeverloze, vervelende discussies en daar weer vele oeverloze, nog vervelendere gesprekken over, werd ik dat beu. Ik heb hem de laatste maal gevraagd in te dammen of te vertrekken en hij koos voor geen van beiden, vandaar dat ik deze keer zelf de knoop maar eens heb doorgehakt.

Zo schrijf ik aan een vriendin die over de uitrekendatum zat dat ik nog even een baringsdans zal doen omdat je maar nooit weet how een cow een haze vangt et voila, nog geen vijf minuten later blijkt ze al dik in de weeen te zitten. Zo zie je maar weer wat postief denken kan doen 😉

Zaterdag 9.45 uur is Bart Lucas geboren, 4820 gram en een mooie 53 cm lang. Gefeliciteerd Ka!!!!