Hoe vaak is het me verteld eigenlijk .. een, twee, drie, dertig, ach ontelbaar veel keren. Van ‘U bent overspannen’ tot ‘Het zal toch gewoon psychisch zijn, anders kunnen we het niet verklaren’. Dat laatste bleek ow zo fout, sommigen hadden het wel kunnen verklaren. Sterker, een neuroloog verklaarde het ruim tien jaar geleden van a tot z maar besloot toch terug te vallen op het etiket ‘aansteller’. Alle psychopeuten dachten even vaag in die richting maar besloten stuk voor stuk zich te richten op negatieve gedachten en andere psychobable om later te constateren dat dat het toch ook niet was. En zo werd mijn huidige diagnose als uitgesloten beschouwd door de internist die ME stelde en sloten sloten andere specialismes zich aan bij een diagnose waar zij zelf niet eens zoveel waarheid aan hechten.
Het heeft geen enkele zin dat te overdenken, niemand koopt er nog wat voor en ik het minst. Maar toch drijft het boven. De pijn, het verdriet, de frustratie en de boosheid van honderden keren horen dat ik ‘het’ niet goed deed en evenzoveel keren merken dat er weinig naar me geluisterd werd. Ik was het niet waard om serieus te nemen of althans .. zo voelde het ..
Dat zal weer overgaan, het zal een plekje vinden om achtergelaten te worden. En binnenkort zal ik heus bedenken dat ik het nu tenminste wel weet en daar prima mee verder kan. Dat ik gelukkiger zal zijn ondanks dezelfde beperkingen omdat de wetenschap al veel goed doet, een wereld van verschil maakt.
Alleen nu is het nog even oud zeer in een nieuw jasje ..
May 6th, 2007 at 12:34 pm
Hier een doosje peistertjes neergooien voor het zeer zal wel niet helpen, en een kusje erop moet je maar aan Stephan vragen. En dan kan ik je alleen nog maar toewensen dat het oude zeer snel slijt en je inderdaad een stuk gelukkiger zult zijn met de situatie.
May 6th, 2007 at 1:38 pm
tja.
May 6th, 2007 at 4:25 pm
@Frans: dankjwel, moet lukken ..
@Citrientje: het is ook altijd wat he, alsof ik nu alles dubbel doe ofzo ..
May 6th, 2007 at 7:40 pm
Je gaat nu even terug in de tijd ,dat is logisch . Eigenlijk is dat de eerste stap vooruit.
Groetjes Chantal.
May 7th, 2007 at 2:34 am
Laten we het hopen, op een nieuw en prettiger begin
May 7th, 2007 at 9:58 am
Relativeer het verleden en ga dan verder…
May 7th, 2007 at 1:53 pm
Mijn uitkomst was dan wel totaal anders, maar dit gevoel herken ik maar al te goed. Ik heb er een jaar voor nodig gehad om het oude jasje achter te laten en me niet meer voor te stellen hoe het gegaan was als…
Sterkte meis, oud zeer of nieuw zeer, het doet gewoon verdomd veel pijn.
May 7th, 2007 at 7:50 pm
Volgens mij ben je hier niets verder mee gekomen. Je klachten, pijn en gevoelens zijn nog steeds hetzelfde. Van de regen in de drup dus. Doktoren blij dat ze het eindelijk kunnen benoemen en jij met de zoveeltse kater weer naar huis. Sterkte.
May 7th, 2007 at 9:28 pm
@Chantal: ben druk bezig
@Joke: dan val ik met mijn krappe twee weken nog mee gelukkig. Je bent er heel knap overheen gestapt vind ik, stiekem ben je mijn voorbeeld
@Vitrage: dat is toch echt niet zo hoor. Sowieso ben ik ook blij dat het juist benoemd is, dat is nu eenmaal prettiger dan het gevoel houden dat er iets niet klopt. Daarnaast kan ik nu bepaalde verbeterpogingen opgeven en hoef ik niet meer mijn hoofd te breken waarom dat allemaal toch niet werkte. En mentaal kan ik me hier beter op instellen merk ik. Ondanks dat ik nu nog erg wisselvallig er mee om ga, merk ik dat ik het al beter accepteer dan de afgelopen vijftien jaar bij elkaar.
Het wil niet zeggen dat ik fysiek vooruit ga idd en dat is ook flionk slikken, maar ik zie wel positieve kanten van nu de juiste diagnose.
May 7th, 2007 at 11:20 pm
Sommige jasjes moet je niet blijven aantrekken…