Je hebt eerder gesteld dat ik zou verhalen over incidenten of schrijnende gevallen. Maar dat is jouw opinie, zeker niet de mijne. Het gaat ook niet om incidenten. Neem de zorg. Thuiszorg is budget ontnomen door meer bureaucratie in te voeren. Krijgt die thuiszorg een patientenstop zoals nu in enkele regio’s het geval is, dan komen daar niet incidenteel schrijnende gevallen uit voort. Iedereen die vanaf dat moment hulp nodig heeft, krijgt die niet. Punt. Of het nu om je bejaarde moeder gaat of je zelf een ernstig ongeluk krijgt, de thuiszorg is er niet en dat is dat.

Heb je nog een deel problemen die welliswaar relatief zijn maar diep doordrongen in onze maatschappij en ow zo onnodig. Onbeschoftheid bij instanties en organisaties is daar een voorbeeld van. Een voorbeeld wat vrijwel iedereen in Nederland wel kent, of het nu gaat om een uitkeringsaanvraag of een helpdeskvraag. het kost niet eens iets daar wat aan te doen, een beetje vrolijk humeur en een tikkeltje empathie is ruim voldoende.

Enfin, in dat opzicht verschillen we ruim van mening. Ik zie wel degelijk structurele problemen, ernstig van aard waarvan ik meen dat je daar als welvarend land iets op moet ondernemen. Niet alleen de politiek, ook elke willekeurige burger.

Overigens is er geenzins sprake van een status quo. De herzieningen hebben zich zelden in zo’n rap tempo opgestapeld, de verschuiving in mentaliteit heeft zich allang ingezet.

Ik denk dat je meer kan doen naast de eigen omgeving gevraagd en ongevraagd helpen. Dat protest laten horen op gebieden waar je het werkelijk mee oneens bent kan werken, ongeacht of je er zelf op dat moment last van hebt. In het klein, een klacht indienen als een behandeling onjuist is. In het groot: protset laten horen in plaats van denken dat het jouw tijd wel zal duren. Bijvoorbeeld: Wellicht heb je geen enkele zorg nodig en wie weet, je gehele leven niet. Maar wil je dan ook niet in een land leven waar zorg goed geregeld blijft?

Zelf wil ik ene socialere maatschappij. Een waarin mensen zich druk maken om het geheel en niet alleen om zichzelf. In kleine als grote zaken.

Handhaven van status quo vind ik op zich al een hele prestatie, tot de neergang. Bovendien is er volgens mij altijd sprake van tendensen (ingegeven door incidenten). Dat houdt voor mij in dat bij een willekeurige afbraak zoals jij dat noemt, ik niet vind dat ‘we’ daar aan ten onder gaan of achteruit hollen. Ik denk dat het soms slechter moet worden voor het beter zal gaan, het slechte hoort dan bij de verbetering.

In Nederland zijn er schrijnende gevallen, ernstige problemen, etc. Dat ben ik volstrekt met je eens. Ik vind ook dat een deel van de waargenomen problematiek overdreven is of wordt. Ik vind een aantal fundamentele vraagstukken belangrijker dan schrijnende gevallen. Veel van ‘onze’ wensen overstrekt naar mijn smaak het spanningsveld van ‘onze’ mogelijkheden. Er blijft de worsteling met dilemma’s (keuze’s) en de beperkingen om aan alle wensen te kunnen voldoen.

Rest de vraag wat ik doen. Daar waar ik kan mijn steentje bijdragen, mijn best doen en anderen gevraagd en ongevraagd helpen. Don Miguel Ruiz beschreef in zijn boek The Four Agreements de maatschappij als ‘de hel’. Daarbinnen mijn aangenaam plekje maken en als het kan uitbouwen, dat is wat ik kan doen. Covey benoemt in zijn theorie een cirkel van betrokkenheid en een cirkel van invloed. De maatschappij, daar ben ik bij betrokken. Mijn privé-omstandigheden behoren voor het merendeel tot mijn cirkel van invloed. Echter de overgang van de een naar de ander kan een behoorlijk ontransparant gebied zijn waarin de eigen waarneming illusies op werpt.
Ik ben een bewoner van een stad, provincie, land, werelddeel en ook deze planeet (in dit sterrenstelsel).
Welke maatschappij kies jij? En hoe zou jij deze het liefste zien?

@frans: Buiten dat, het is een column. Het wordt zo onleesbaar als je elke nuancering mogelijk er in op neemt

Mag je trouwens gerust zeggen als we in een ruimte vertoeven hoor, over het algemeen sla ik er niet meteen op