Comments on: Scherp

By: CiNNeR

CiNNeR — Thu, 12 Mar 2009 02:34:11 +0000

@Jennifer: dankjewel.

By: Jennifer Hensen

Jennifer Hensen — Wed, 11 Mar 2009 16:44:20 +0000

Van “gezellig buurten” op de blog van Denise, naar jouw verhaal. Ik was hier al een tijdje niet geweest, val er dus middenin. Jeetje meid, wat heftig. Ik kan me voorstellen dat je je geen raad weet, al is “je kunnen voorstellen” misschien niet het handigste om onder deze omstandigheden te zeggen. Ik denk dat ik het me kan voorstellen.

Heel veel sterkte!

By: CiNNeR

CiNNeR — Sun, 01 Mar 2009 00:01:18 +0000

@Citrientje: ik denk ook dat ik daarom niets kan vinden hierover op internet, deze methode, dat het zo shockerend is. Hoewel het ergens gek is, want andere gruwelijke methodes is juist een overvloed over te vinden.

Euthanasie wilde hij niet denk ik. Waarschijnlijk had hij het niet toegekend gekregen, zo bij zinnen als hij was en met wat hij nog kon. Dan is het devies toch snel verder te leven met infusen, slangen en pijnstillers. Bovendien had hij een derde moeten vragen voor zijn leven en dood. Misschien wel belangrijker, dan hadden we het allemaal geweten, dat hij dood wilde. Dat was in zijn ogen erger om ons aan te doen dan dood gaan denk ik.

By: citrientje

citrientje — Sat, 28 Feb 2009 18:00:03 +0000

Ik sluit me aan bij Desiree, weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen. Vond het schokkend om te lezen. Inderdaad is er moed voor nodig om het te doen, en het ook nog zo te doen. Vraag me ook af of het niet anders kan. Euthanasie. Er zit nog zo’n taboe op zelfdoding of euthanasie.

By: CiNNeR

CiNNeR — Sat, 28 Feb 2009 14:33:06 +0000

@desiree: Dankjewel. Heb me afgevraagd of ik het wel de buitenwereld in moest schrijven. Maar uiteindelijk doe ik het voor mezelf, om het van me af te schrijven. Omdat dat het enige is wat ik er mee kan doen geloof ik.

By: desiree

desiree — Sat, 28 Feb 2009 10:34:51 +0000

Persoonlijk blijft het een heel moeilijk onderwerp voor me, want dit gaat diep, heel erg diep als een mens besluit op welke manier dan ook daarin werkelijk te handelen.
Ik vind het moedig dat je het hebt durven schrijven op je website.
Dat je dit wilt delen ondanks een enorme kwetsbare positie die je hiermee inneemt.
Dit moet voor jou enorm zwaar zijn om dit te moeten dragen en te verwerken, beetje bij beetje.
Al dit soort details geven aan de ene kant ‘rationeel’ veel informatie en misschien een vorm van rust (je vaders doelmatigheid), maar emotioneel zal het je geest alle kanten op doen twisten…
Dit zal altijd ‘scherp’ blijven.
Als reagluurder kan ik alleen maar luisteren/lezen en je laten weten net als alle anderen hier dat ik met je meeleef en aan je denk, aan Stefan denk die je trachtte te behoeden voor deze beelden, me afvragend wanneer al dit soort lijden ooit eens minder mag worden…
@};-

By: CiNNeR

CiNNeR — Fri, 27 Feb 2009 23:34:57 +0000

@frans: is ook zo. Ik lul gewoon graag terug op het moment, ook als het volledig bevestigend is : )

By: frans54

frans54 — Fri, 27 Feb 2009 16:08:39 +0000

@Cin: ik zeg niet voor niets “uiteindelijk”, de eerste tijd zal het ongetwijfeld nog geregeld heftig stormen in je hoofd, dat is niet meer dan normaal.

By: CiNNeR

CiNNeR — Fri, 27 Feb 2009 15:38:54 +0000

@Wenz: ja, zo heeft iedereen het ook sterk gevoeld denk ik. Geen vlaag van waanzin of spontane opwelling, dan had hij niet gekozen voor deze manier en dat zeker niet zo gekund als hij het heeft gedaan. Het geeft bijna een extra teken, dat dit in alle opzichten zijn keuze was en hij – zover we dat niet al wisten – absoluut niet ‘op tijd’ gevonden wilde worden. Alleen verlies ik heel soms even mijn verstand erom.

@frans: Dat probeer ik wel heel hard, maar het lukt toch niet altijd. Ik weet hoe hij was, hoe hij tegenover leven en dood stond, dat zijn kwaliteit van leven was verdwenen, dat hij gelijk had dat er weinig hoop was (ik heb met de specialisten gesproken nog en die gaven minieme kansen op minieme verbeteringen aan) en vooral dat hij met deze methode op zo zeker mogelijk heeft gekozen. Maar de menselijke geest accepteert niet zo makkelijk merk ik. Het is een accepteren met verstand, emotioneel gaat het soms ineens anders. Dan twijfel ik plots of ik niet iets anders had moeten doen, anders had moeten zeggen, voor zijn deur had moeten gaan staan enkele dagen eerder.

Maar het zijn vragen vanuit een ontzettend gemis. Ik voel me over het algemeen niet schuldig aan zijn dood. Misschien ook omdat ik zo lang gevoeld heb dat ik alleen niet voldoende kon zijn om hem in leven te houden.

@Redstar: dat vind ik fijn om te horen, zo was hij ook bij leven en zo herinner ik me hem graag.

@christinA: Ja ik neem ook aan dat hij daar allemaal niet mee bezig is geweest en gelukkig was de absurde nasleep niet te voorzien. Maar als er onverhoopts toch nog iets is na de dood, dan is hij een aantal mensen nu nachtmerries aan het bezorgen.

Dankjewel voor het compliment.

By: christinA eijkhout

christinA eijkhout — Fri, 27 Feb 2009 13:22:40 +0000

. Zeer snel, weinig pijn.

Ja, en moedig, dat ook. Maar goed dat hij niet wist dat de verdere instanties zich zo zouden vergalopperen.
Het komt mij voor dat jij bewijst dat jij ook een groot gedeelte van zijn moed hebt.