17 Responses

  1. HenK
    HenK at | | Reply

    “Het fysieke begin van het einde voor mijn vader was een galblaasoperatie. ”

    Niet vreemd, dat je nog meer weerzin voelt dan iemand zonder jouw voorgeschiedenis.
    En toch… galstenen zijn galstenen en staan volgens mij los van zwaarmoedige periodes, verwerkingsprocessen en depressieve periodes.
    Ik wens je veel nuchterheid en sterkte toe !

    Met vriendelijke groet,
    HenK

  2. Terrebel
    Terrebel at | | Reply

    Blijf ademhalen meid! Zuig je longen vol en laat de lucht langzaam weer ontsnappen. Herhaal dat een paar keer. Ik kan je wel vertellen dat je je niet moet laten lijden door deprimerende gedachten maar dat weet je zelf ook wel. Ik kan niets meer doen dan je vanaf dit plekje wat morele steun bieden. De rest zul je zelf moeten doen. Het zijn jouw gedachtes, jouw gevoelend, het is jouw leven. En jouw galsteen.;)

  3. citrientje
    citrientje at | | Reply

    Ik hoop dat je alles een plekje kan geven in je hart zodat je daarna weer een beetje positiever kunt worden in het leven. Hoe moeilijk het ook is, en dat is het want je hebt zo giga veel meegemaakt probeer een lichtpuntje te zien.

    Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel

  4. desiree
    desiree at | | Reply

    Ik zou willen weten wie als specialist gespecialiseerd is in glablazen en wat diens reputatie is en alleen die vragen te opereren.
    Want ik zou niet de prutser aan mijn lijf willen hebben die je vader ‘hielp’…
    Maar eerst door al dit gevoel heen.
    Ik weet niet hoe lang je kunt wachten en hoe pijnlijk het is.
    Maar ik zou nog even wachten tot je voldoende info hebt, second opinion en wat je mogelijkheden zijn om zelf de specialist te vinden die jij aandurft.
    En kijk verder dan zijn sociale functioneren!
    Er zijn horken die technisch het beste zijn en omgekeerd…
    Maar als je op dit moment onder narcose moet, ben je alleen daarvan al misschien verder terug bij af dan nodig zou hoeven zijn.
    Ik heb geen lichtpuntjes behalve weten dat je moet ‘dragen’.
    En dat is een kunst, voor jou nog eens extra.
    Houd vol lieve meis, er komen nog jaren die je nooit had willen missen!
    Liefs van dees
    😡

  5. Laurent
    Laurent at | | Reply

    Dat is inderdaad wel heel erg veel, wat je te verwerken hebt gehad…

  6. ton
    ton at | | Reply

    Afschuwelijk! Wat heb jij veel moeten doormaken. Ik wou dat ik meer kon doen dan je sterkte wensen…

  7. christinA eijkhout
    christinA eijkhout at | | Reply

    Alleen doen wat je lichaam zegt dat je moet doen. Als je bij de gedachte alleen al een onbestemd gevoel in je buik krijgt, dan zou ik me nog wel 2x bedenken voor ik het laat doen. Je kunt het via vetarm eten een hele tijd uithouden zonder operatie.
    Als je echt weet dat het je gezonder maakt, dan zou ik het doen.

    Vergeet nooit dat jij jij bent en niet een ander.

  8. Henk van S tot S
    Henk van S tot S at | | Reply

    Mijn schoonvader werd een jaar of 10 geleden voor dood en helemaal geel naar het ziekenhuis gebracht en is er na een galblaasverwijdering weer geheel opgeknapt en nu 85 jaar oud.
    Maar de ene mens is de andere niet.
    Misschien moet bij je volgende afspraak bij de specialist iemand meenemen die je kan helpen een rationele beslissing te nemen.
    Verwijdering van alleen de galsteen is blijkbaar niet afdoende.
    In ieder geval veel sterkte en een hoop mazzel.

  9. Luuk
    Luuk at | | Reply

    Normaliter is de verwijdering van de galblaas een kleine kijkoperatie. Drie sneetjes (elk goed voor één hechting) waardoorheen ze je galblaas verwijderen. Heeft mijn vriendin ook gehad. ‘s Ochtends nuchter het ziekenhuis in, eind van de middag weer thuis.

    Maar als er geen haast bij is, kun je de operatie uitstellen tot een moment waarop je er minder tegenaan hikt? Sterkte…!

  10. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @HenK: Tja, zo gestressed als een deur zijn en dan horen dat je wellicht geopeeerd moet worden, brengt dan weer weinig vrolijkheid met zich mee. Voor mij heeft het een wel met het ander te maken in de zin dat de timing embarmerlijk is. En ik me serieus afvraag of ik niet buikpijn heb vanwege stress. Een psycholoog verteld eme in een grijs verleden dat lichamelijke klachten vaak overeenkomen met bepaald gezegdes. Zoals iets als een steen op je borst kan liggen bijvoorbeeld, figuurlijk en letterlijk. Ik heb mijn buik vol van jaren stress, wellicht ook wel heel letterlijk inmiddels.

    Dank voor de wensen, kan wel wat nuchterheid gebruiken.

    @Terrebel: toch doet het wel goed, een beetje moreel support.

    @Citrientje: ik doe mijn best, het lukt de ene dag wat beter dan de andere. Binnenkort professionele hulp, hopelijk lukt het dan iets beter.

    @desiree: de nabloeding bij mijn vader destijds werd niet veroorzaakt door de chrirug, dat is een complicatie die nu eenmaal kan voorkomen. Mijn angst betreft dan ook niet zozeer de chrirug maar voornamelijk de risico’s, omdat ik ze allemaal voorbij heb zien komen.

    Maar goed, het is zeer de vraag of een operatie wel nodig is bij mij. Er zijn nadere diagnoses die meer voor de hand liggen. Dat eerst maar bekijken en hopen dat ik ondertussen wat rustiger weet te worden.

    @Laurent: ja dat vind ik zelf inmiddels ook wel. Een periode van relatieve rust zou niet weg zijn.

    @ton: dankjewel!

    @christinA: sterker, ik heb geen last van vet eten, voornamelijk pijn links (dikke darm?), diarree en een zeer uitgedroogde huid met uitslag in het gezicht en rond de ogen (die in het niets op galplekken lijken). Gestart na een antibioticakuur die zeer slecht bekomen is. Dus men zal me eerst wat meer moeten overtuigen dat de galsteen een logische verklaring is én dat het verwijderen van de galblaas de beste oplossing voor ik overstag ga. Ik vermoed zelf een heel ander probleem waarbij per stom toeval de galsteen is gevonden. Misschien zit ik er naast, het zou zomaar kunnen. Maar dan is het in elk geval goed eerst een poging te doen mijn stress te verminderen.

    En ik weet realistisch wel dat ik mijn vader niet ben, dat de kans miniem is dat ik tegen dezelfde problemen aan zou lopen als mijn vader (al hadden we een deel dezelfde medische problemen). Het gaat veel vaker goed dan fout. Maar emotioneel is dat een heel ander verhaal. De mededeling dat ik maar even geopereerd zou moeten worden , triggerde een bak slechte herinneringen, verdriet, woede en meer. Ik raakte gewoonweg totaal in paniek zelfs.

    @Henk van S: Tuurlijk zijn er veel meer mensen waarbij het prima gaat. En mocht het noodzakelijk zijn, zal ik me toch laten opereren. Maar goed, eerst proberen de stress weg te (laten) halen.

    @Luuk: bij mijn vader was het ook een kijkoperatie en drie sneetjes. Tot hij op de uitslaapkamer een enorme nabloeding kreeg die men amper gestopt kreeg, geheel opengesneden werd, in totaal vijf liter bloed kwijt raakte en op de intensive care terecht kwam. De herinnering is bij mij nogal sterk, in het ziekenhuis waar het jaar ervoor mijn moeder was overleden, stond ik in mijn uppie tegen mijn vader aan te kijken die kunstmatig in leven werd gehouden, aan alles aangesloten wat er maar te vinden was. Ze gaven geen vijf cent voor zijn leven. Hij kwam er doorheen. Maar het verwijderen van de galblaas had niets geholpen, er waren wel zoveel complicaties meer bijgekomen. Er volgden nog twee operaties maar helaas nog veel meer problemen die eruit voortvloeiden. Toen hij zelfmoord pleegde, woog hij nog met zijn 1.83m maar 56 kilo, had hij al een week niets meer kunnen eten en stootte zijn maag/darmen de sondevoeding ook af en had hij meer pijn dan wat anders.. Er was meer mis dan ik hier kort kan weergeven en we zijn er vrij zeker van dat hij dit jaar was overleden als hij geen zelfmoord had gepleegd.

    Dat is zes jaar horen van pijn, problemen met voedsel, onoemelijk beperkt raken, hoop en desillusies, zorgen maken om hem, voor hem zorgen als het nodig was, praten over dood, zelfmoord en euthanasie en het gebrek aan de mogelijkheid te kunnen leven en als laatste de wetenschap dat het zo’n verschrikking is geworden dat hij liever zelfmoord pleegde met een methode die zelden voorkomt. Beelden, herinneringen en problemen waar ik sowieso enorm mee worstel op het moment. De mededeling dat ik ‘even’ geopereerd zou worden bracht jaren aan pijn boven waar ik nu niet allemaal tegelijk mee om kan gaan.

    Het is in elk geval even niet meer aan de orde, ik heb nu eerst een afspraak met een mdl-arts in oktober om te bekijken of de diagnose wel klopt en er geen andere dingen spelen en dan zie ik wel verder. Ondertussen heb ik wel psychische hulp gezocht om me over de ergste angst heen te krijgen. Dat kan alleen drie maanden duren voor ik de eerste intake krijg.

  11. Angela
    Angela at | | Reply

    He wat een narigheid nou. Soms lijkt het of er alleen maar nare dingen gebeuren, maar ooit houdt het een keer op hoor, Cin! Sterkte, en ik leef met je mee!

  12. desiree
    desiree at | | Reply

    Die intake kan lang duren inderdaad.
    Wat helpt is dat huisarts belt, en wat helpt is dat jij aangeeft aan huisarts dat je niet meer verder kunt op deze manier op dit moment…
    Dan heb je nog dezelfde week een psychiater als het om medicatie gaat.
    Maar ja, de vraag is of je dat wel wilt.
    Als je alleen psycholoog nodig hebt kan het heel erg lang duren…

    Alternatieve sector in of een zelfstandige 1elijns psycholoog is ook optie.
    Dan kun je eerder en sneller hulp krijgen met nogal wat eigen bijdrage.

    Dit is geen emmer vol, maar vele vele emmers.
    Ik wou dat ik er een voor je kon dragen,maar zo gaat het niet in het leven 🙁
    Veel sterkte en liefs toegewenst 😡

  13. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Angela: kan ook heel luguber opgevat worden, dat het ooit eens ophoudt 😉 Ik kom er wel hoor, alleen nu nog eventjes niet.

    @desiree: tja, het is niet ik niet verder kan op het moment dus er zal geen haastige spoed achter gaan zitten. Gezien alle omstandigheden gaat het zelfs best redelijk denk ik, op de paniek voor operaties na. Verder ben ik in rouw (wat een rotwoord is dat toch, nietszeggend en alsof het een heel vastomlijnd iets is), maar dat is niet verwonderlijk. Het einde van de administratieve rompslomp en klachtenafhandelingen komen in zicht en daardoor mijn verdriet een stuk dichterbij. Schrijf er binnenkort wel meer over denk/vrees ik.

    Medicatie wil ik ook niet. Denk ook niet dat het zou werken in de zin dat het niks oplost. Ik wil heel veel praten en hier en daar wat advies hoe bepaalde dingen een plaats te geven, mee verder te kunnen of aan te pakken.

    Alternatieven zijn er hier niet zoveel trouwens. Waarschijnlijk zou ik het ook niet kunnen betalen. Geeft niet, het komt wel. Zolang ik maar niet veel eerder geopereerd moet voor ik hulp krijg 😉

    Dankjewel voor het meedenken, alleen daar word ik al een stukje vrolijker van.

  14. Jaco
    Jaco at | | Reply

    Een niet te benijden keten van ellende, die als een onuitputtelijke emmer slijk over je heen gegoten wordt. Ik wou ook dat ik de zaak voor je kon verlichten, maar dat behoort helaas niet tot de mogelijkheden. Fijn dat je in ieder geval even voor een second opinion terecht kunt, want ik kan me levendig voorstellen dat je huizenhoog opziet tegen een dergelijke ingreep. Ik wens je veel sterkte en kracht toe in de komende tijd, Cinner, en hopelijk staan tegenover zeven (tien?) magere jaren er een evenredig aantal vette jaren te wachten.

  15. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Jaco: ik hoop met je mee. Al is het maar gewoon eens wat rustiger vaarwater. Dat gaat vast wel gebeuren binnenkort.

  16. Jennifer Hensen
    Jennifer Hensen at | | Reply

    Hey Cin,

    Weer eens een beetje bijgelezen op je weblog. Wat zou het fijn zijn als ze bij jou eens een flinke bak mazzel voor de deur zouden zetten zeg. Sterkte!

  17. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Jennifer: Dankjewel 😡

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply