14 Responses

  1. Wenz
    Wenz at | | Reply

    Ook denk ik dat het waardevol is dat hij de ruimte kreeg óm daarover te praten, dat hij erover ‘mocht’ nadenken, op die manier kun je het inderdaad delen, ipv dat hij het allemaal voor zichzelf moest houden en de schok voor jou uiteindelijk volkomen was. Heel mooi van jou, om daarvoor toch open te staan. Hoe moeilijk zijn dood ook is, je hebt inderdaad relatief weinig onbeantwoorde vragen. Dat maakt zijn afwezigheid niet minder moeilijk, maar zijn uiteindelijke daad wel begrijpelijker.

  2. Van de Pot Gerukt
    Van de Pot Gerukt at | | Reply

    Hard.

    Was getekend

  3. ton
    ton at | | Reply

    Ik denk dat het heel goed is geweest erover gepraat te hebben. Ook voor hem, zodat hij zijn keuze – hoe moeilijk dan ook voor jou – weloverwogen heeft kunnen maken.

  4. Eric
    Eric at | | Reply

    Ik ben het met Wenz eens. Weinigen zullen er zo openlijk over hebben kunnen praten. Je zult hem daarmee veel rust gegeven hebben. Wees trots op jezelf, je hebt er alle reden toe.

  5. Terrebel
    Terrebel at | | Reply

    Je zult altijd met vragen blijven zitten. Evenals met mooie herinneringen.

  6. Cynthia
    Cynthia at | | Reply

    Ik lees je log nog altijd, ook al reageer ik nooit. Nu dus maar wel… 🙂
    Wat zul jij het toch moeilijk hebben met alles wat er om je heen gebeurt en gebeurd is. Ook al ‘weet’ je wat er kan gaan gebeuren, dan is dat nooit een goede voorbereiding op als het echt gebeurt. Van sommige situaties kun je je van te voren geen voorstelling maken en dat is maar goed ook.

    Ik vind je logjes triest, maar ook mooi en rauw; zoals het leven is.

    xxx

  7. Jaco
    Jaco at | | Reply

    Je schuldgevoel van soms is begrijpelijk maar onterecht. Je vader heeft de weg gekozen die hij wilde, en heeft ook de ruimte genomen én gekregen om die toe te lichten, te doen begrijpen. Hij is gebleven voor jullie, en is gegaan voor zichzelf en uiteindelijk misschien ook wel voor jullie. Het loslaten zou nooit makkelijk zijn geweest, op geen enkele manier, en nu is er de wetenschap dat hij weloverwogen, met reden en helder van geest, deze stap heeft kunnen maken. Naast alle verdriet en boosheid en ellendige nasleep, kan ik me voorstellen dat dat ook troost. Hij heeft tot het laatste moment aan je gedacht.

  8. Laurent
    Laurent at | | Reply

    Ik kan me alleen maar voorstellen dat je het je nog steeds niet kunt voorstellen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe het moet zijn om iets als dit mee te moeten maken.

  9. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    Woorden geven slecht aan hoe ik hier zit en het schrijven en jullie reacties ervaar, merk ik. Het levert me zoveel tranen op. Maar ook troost en steun. Kan even niet op iedereen afzonderlijk reageren. Maar in alle reacties zit waarheid en support en ze gaan allemaal mee in mijn hart.

    @Wenz: dat hoop ik, dat hij er ook iets aan gehad heeft. Ergens denk ik van wel, het kan bijna niet anders. Maar uiteindelijk was hij er toch erg eenzaam mee. Suicide is ook zo’n eenzame daad.

    @Eric: trots strekt wat ver al vat ik het wel op als compliment. Het is net als mensen die zeggen dat zijn daad een moedige was, om trots op te zijn. Ik kan er respect en begrip voor opbrengen en zie wel in wat die mensne bedoelen. Maar trots, daarvoor staat het veel te dichtbij en is het verdriet veel te groot.

    @Cynthia: Daar heb ik het vaak met een vriendin over gehad. Je probeert je er enigzins op voorbereid te zijn, maar als het gebeurd is alles anders, de shock overweldigend en blijkt wat je eigenlijk al weet, er valt niet op voor te bereiden. Inderdaad, gelukkig weet je niet van te voren hoe het zal gaan in het leven. Als ik had geweten hoe mijn ouders me zouden ontvallen, was er niets van me overgebleven.

    @Jaco: Ik heb verschrikkelijk gehuild om jouw reactie. Omdat ik denk dat er zoveel waarheid in zit. Maar ik daar af en toe aan herinnerd moet worden. Dankjewel daarvoor.

    @Laurent: Soms denk ik dat ik weer terug de ontkenning in drijf. Omdat het inderdaad zo moeilijk voor te stellen is. Nog steeds.

  10. HenK
    HenK at | | Reply

    Het was voor je vader belangrijk dat hij erover kon… mocht praten.
    Het is voor jou belangrijk dat hij erover praatte.
    En ik denk dat het ook belangrijk is, dat jij er nu over ‘praat’.
    Als onderdeel van het verwerken, van het een plaats geven.
    Op weg naar het moment dat de balans door gaat slaan naar de mooie herinneringen.
    Tot dat moment kan ik je alleen maar veel sterkte toewensen.
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  11. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @HenK: Dankjewel voor je reactie. Het is ook de reden dat ik er op mijn log weer over ben gaan schrijven en bij Karin Spaink blijf schrijven. Een van de manieren om te pogen het te verwerken en zelf weer verder te kunnen in de toekomst. Ben daarom ook blij met onze ‘discussies’. Al zijnw e het niet altijd geheel eens, het zet me aan tot denken en praten.

  12. Eric
    Eric at | | Reply

    CiNNeR: ik bedoel niet trots over zijn daad, dat gaat inderdaad wat ver, maar trots op hoe jij hem de ruimte hebt gegeven om over zoiets moeilijks te praten. Maar je vatte het in elk geval op als het compliment dat bedoeld was. 😉

  13. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Eric: Ow ja, ik dacht ook niet dat je vond dat ik trots op zijn daad kon zijn hoor. Mijn gedachten gaan eigenlijk voortdurend alle kanten op. Ik lees het een en filosofeer door over allerlei anders wat er in mijn hoofd spontaan bij komt.

    Het zal je verbazen waarschijnlijk hoeveel mensen meenden dat ik trots op de moedigheid van zijn daad kon zijn. Hoewel sympathiek bedoeld denk ik, kon ik daar heel weinig mee. Voor mij is dat een nachtmerrie en trots zijn gaat simpelweg een stap te ver.

    Moest er aan denken waarschijnlijk omdat ik ook niet direct trots kan zijn op de ruimte die ik hem gegeven heb erover te praten. In de zin dat ik het niet aanvoel als mijn verdienste. Het ging zo. En ik kan me niet voorstellen dat ik niet had willen weten wat er in hem omging, ook op dat vlak. Al weet ik inmiddels wel dat weinig mensen met suicide gedachte er waar dan ook over kunnen praten.

    Wellicht ook omdat ik hem vrij snel na de dood van mijn moeder, een keer gevonden heb toen hij (door verwaarlozing en plotseling alcoholisme) niet ver van de dood af was. Toen had ik hem nu eenmaal al gevonden en ondanks dat hij wilde dat ik hem liet gaan, kon ik dat op dat moment gewoon niet. Heb hem overgehaald allerlei hulp in te kunnen roepen maar me erg vaak afgevraagd of ik daar verstandig aan gedaan had. Het was in elk geval de reden dat hij altijd gezegd heeft dat wanneer hij eruit zou stappen, ik het van te voren niet zou weten. Hij vertrouwde er niet op dat ik hem zou kunnen laten gaan. En ik weet ook niet of ik dat gekund had. Maar goed, ook dat is een stap verder dan de ruimte kunnen geven erover te praten.

    In elk geval begrijp ik wel wat je bedoeld. Weinigen krijgen blijkbaar de ruimte erover te praten, vaak is negeren en opsluiten eerder het devies merk ik. En ik kan het idd zien voor het compliment dat je bedoelde.

  14. Emma
    Emma at | | Reply

    Jeetje lieve meis, ik schrik ervan dit te moeten lezen,
    Wat erg voor je. xxx

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply