18 Responses

  1. Wenz
    Wenz at | | Reply

    Ik zag een tijdje geleden de documentaire ‘Mag ik dood’. De moeite waard. Als je hem wil zien, hier vind je hem: http://www.hollanddoc.nl/dossiers/39523094/# (Onder video, mag ik dood.)

  2. Frans54
    Frans54 at | | Reply

    “Gemiddeld wordt er zes maanden gegeven …… verdere verwerking dient gaarne achter gesloten deuren te gebeuren”. Probleem is dat veelal mensen die iets verder van de overledene staan vrijwel direct met de verwerking beginnen, zij die dichterbij staan zitten met een veel diepere rouw opgescheept en kunnen pas echt aan verwerking beginnen als al het andere op orde is. Degenen die verder weg staan zijn dus al veel verder met de verwerking (hebben die afhankelijk van hoe ver – en van hun aard – mogelijk zelfs al voltooid) terwijl het voor de naasten nog helemaal vers is. Dat botst en waar ík dan veel onbegrip voor heb is het onbegrip dat dan vaak blijkt.

  3. tn
    tn at | | Reply

    En die je ook niet hoeft te begrijpen, want een dergelijke reactie is onbegrijpelijk.

  4. Terrebel
    Terrebel at | | Reply

    Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. Het verdriet verdwijnt nooit echt, natuurlijk. Wat wél kan veranderen is de manier van omgaan met het verlies. Dat taboe op zelfmoord heb ik nooit begrepen. Van een andere orde is bijvoorbeeld het taboe op poepen. Iedereen doet’t maar toch wordt in reclames nooit gezegd:”Drink dit drankje want je kan er beter van poepen”. En iedereen gaat dood, dat hoort nu eenmaal bij het leven. Jij verwerkt jouw verlies op jouw manier en dat is -voor jou- de enige juiste methode.

  5. wolvin
    wolvin at | | Reply

    alsof het niet egoistisch is om iemand te dwingen te leven omdat jij dat wil. Vele suiicidale zitten opgesloten omdat omstanders het niet aan kunnen om zonder die persoon te leven. Zouden ze het niet aan kunnen dat ze niet leuk lief genoeg zijn om voor te leven? Zou dat de kift zijn?
    Ik dwaal af, die mensen die op gelsoten zitten omdat de ander niet zonder ze kan. Hoe vaak worden zij bezocht door die ander? Hoe vaak hoor je niet “nee ik ga niet zo vaak, kan het niet aan om hem daar te zien zitten onder de medicijnen?” Voor wie leeft men? Waarom leeft men? Wat is een goed leven? Wat is geluk?

    Mijn vriendinnetje heeft een aantal jaren geleden zelfmoord gepleegd. En ik ben blij voor haar. Haar leven was ondragelijk voor haar. Ik kan nooit begrijpen wat zij voelde. En zal daarom ook nooit beweren dat het egoistisch is. Maar zij is bevrijd van alles wat haar kwelde.

  6. desiree
    desiree at | | Reply

    Het eerste wat in me opkwam na je log over het appartement, verkoop en de notaris was de gedachte dat je nu werkelijk pas de tijd en de ruimte hopelijk krijgt om aan rouw te kunnen beginnen.
    Ik hield het nog even voor me…
    Maar hield het einde van mijn reactie op die log bewust ‘open’.
    Rouwproces bestaat uit vele fasen, die fases en de duur daarvan is voor ieder anders.
    sterkte en liefs 😡
    dees

  7. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Wenz: die heb ik eerder deels gekeken ja. Erg indrukwekkend.

    @Frans: helemaal met je eens. Dat de omgeving er niet meer mee bezig is is idd het probleem niet, het onbegrip wel.

    @tn: de reactie zal wel voortkomen uit eigen pijn en frustratie, al blijft hij voor mij ook onbegrijpelijk.

    @Terrebel: precies. En ik neem mijn tijd.

    @wolvin: ik heb me hetzelfde afgevraagd, kan de omgeving het niet aan zonder diegene te leven of kan diegene het gevoel niet aan dat zij niet de reden voor leven kunnen zijn? Want in feite zegt de doodswens van de een niets over de persoonlijkheid van de ander natuurlijk, maar mischien wordt dat soms toch op die manier ervaren. Mischien, want door er niet over te spreken (en die mensen willen er vaak niet over spreken) kom je ook daar nooit achter.

    Denk dat zelfdoding geen ruimte laat voor anderen omdat dat nu eenmaal niet kan. Het zogenoemde egoïsme zit in de daad zelf besloten, maar in mijn ogen is het ook vooral egoïstisch iemand te willen dwingen tot een leven wat diegene niet wil leven. Toch is het moeilijk om daar emotioneel achter te staan heb ik gemerkt, ik wilde mijn vader ook niet missen en hield ergens de hoop die mijn vader al niet meer had. het is ook complex, gevoel en rationaliteit kunnen zo ver uit elkaar liggen. Maar ik heb wel dezelfde gedachte bij mijn vader als jij bij jouw vriendin, voor hun is een lijden gestopt.

    @desiree: ja dat is ook zo. Eerder werd verdriet vaak weggedrukt omdat ik toch mezelf bij elkaar moest zien te houden om de zakelijke dingen af te handelen. Ook wel een onderdeel van afscheid nemen, het is iets wat ik goed voor hem wil doen. Maar het gaf weinig ruimte om werkelijk met mijn vader bezig te zijn. Inmiddels ben ik al veel meer echt met hem bezig. Mis ik hem nog erger, kan overal in huilen uitbarsten, woest worden of even niet weten hoe ik van de bank af moet komen. En ben ik weer begonnen met schrijven. Zware logjes mischien maar voor mij ook een manier om te verwerken.

    Dankjewel voor het meeleven en meedenken lieverd!

  8. Mannie
    Mannie at | | Reply

    Ik vind het zo’n onzin om er een tijd van rouwen aan vast te knopen, het is per persoon gewoon anders, ik ben zelf niet zo rauwerig wat dat betrefd. En over de dood praten moet toch gewoon kunnen ook, het hoort nu eenmaal bij het leven dus waarom zwijgen over zulke dingen

  9. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Mannie: inderdaad, iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. En waarom er niet over gepraat kan .. tja. Het lijkt in onze cultuur te zitten. Misschien brengt praten over de dood de gedachte aan dood dichterbij en daarmee de angst voor de dood?

  10. HenK
    HenK at | | Reply

    Wanneer de reagluurder er op die manier mee om denkt te (kunnen) gaan, is dat zijn recht…
    Wat storend(er) is, is dat hij zijn manier van met verlies omgaan aan anderen denkt te kunnen/moeten opleggen.
    Iedereen rouwt op zijn/haar eigen wijze en vaak wijkt die wijze af van wat je zelf verwacht hebt. Dat op zich geeft al verwarring en dan moeten anderen daar ook nog niet hun ‘voorschriften’ op gaan plakken.

    Niemand weet wanneer de mooie herinneringen het verdriet van het verlies minder scherp zal gaan maken. Jij bent de enige die vast kan stellen wanneer dat moment voor jou gekomen is.

  11. citrientje
    citrientje at | | Reply

    wonderlijk hoor, dat als een deel van je leven wegvalt je dat ff binnen no time moet verwerken.

    Maar soms is het voor sommige mensen nabestaande makkelijker om het boek letterlijk dicht te slaan, het weg te drukken, omdat eraan denken pijn doet. En men er liever ook niet over praat.

    Voor omstanders is het moeilijk om te beslissen of je er wel of niet naar kunt vragen. Soms durven ze ook gewoon niet. Je wilt de nabetaande ook niet meer verdriet bezorgen dan ze al hebben.

  12. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @HenK: je hebt het weer eens mooi en helder verwoord.

    @citrientje: ja een boek dichtslaan en er juist niet meer over praten, kan ook een manier zijn om verder te gaan wellicht. Maar niet iets om een ander op te dringen en dat is toch wat te vaak gebeurd.

    Ik kan wel begrijpen dat omstanders niet zo goed durven te vragen aan de nabestaanden of zelf het gesprek er niet op zullen brengen. Voor hun speelt het verlies sowieso al niet of minder en inderdaad, je wil iemand ook geen verdriet aandoen. Zie wel een verschil tussen het niet bespreekbaar maken of zoals velen doen, melden dat het niet bespreekbaar is. In de zin dat de nabestaande wel wil praten maar merkt of ronduit te horen krijgt dat dat maar moet stoppen. Zoals het citaat een reactie was op mijn log.

  13. citrientje
    citrientje at | | Reply

    @cinner, ja die citaat is ronduit cru. Denk ook niet dat je het gemis ook niet minder word ook het verdriet niet. Er is een leegte die niet opgevult kan worden. Door niemand. Ik hoop dat je het een plek kunt geven. En ik hoop dat je niet ophoud met erover praten want alleen zo kun je het een beetje verwerken en het is beter dan het boek letterlijk dichtslaan want dat vreet je op van binnen.

  14. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @citrientje. Het gaat langzaamaan wel beter merk ik en ben ook weer wat dingen aan het oppakken. Maar ik heb mijn slechte dagen en het gemis is alleen sterker geworden eigenlijk, juist omdat de administratieve rompslomp nu aan het afnemen is denk ik. Zal er wel veel over blijven praten, dat probeer ik in elk geval wel. Dankjewel lieverd!

  15. Jaco
    Jaco at | | Reply

    Het is dodelijk eenvoudig om voor anderen te denken, en daarmee de kous af te laten zijn. Het is een nogal menselijke trek, die in Nederland helaas zowel cultureel als politiek lijkt te zijn geïnstitutionaliseerd. Terwijl het zoveel beter is de ander te respecteren en in zijn waarde te laten, en vooral de gedachten en gevoel die je hem/haar toeschrijft te checken. Laat de ander in zijn waarde, en laat hem/haar ook zijn eigen proces, inclusief de tijdsduur die daaraan vastzit, beleven om ingrijpende dingen zoals de dood in de naaste omgeving te verwerken.
    Vragen naar hoe het (echt) gaat en specifiek benoemen wat jou moeilijk lijkt in de ogen van de ander kan heel hard voelen om te doen, maar is in de meeste gevallen juist een opluchting voor de ander om te horen, zo is mijn ervaring.
    Taboes in een samenleving zijn niet te doorbreken, maar in je persoonlijke omgeving wel. Gewoon door ze te negeren ;).
    Ik hoop (voor jou) dat je doorgaat met praten/bloggen/beleven wat deze periode met jou doet, en ooit zal het makkelijker zijn. Maar niet nu, en dat hoort er ook bij.

  16. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Jaco: Mooi beschreven en ben het onnoemelijk met je eens. Behalve over het taboe negeren. Soms is het juist in de directe omgeving wat te doorbreken en dat is toch mooi meegenomen als dat lukt.

  17. Jaco
    Jaco at | | Reply

    @Cinner: zie nu pas je reactie. Je bent het wel met me eens :d, maar ik beschreef het verkeerd, mea culpa. Ik bedoelde het taboe te negeren, júist niet de mensen, gooi ze er maar lekker mee voor de kop als je die behoefte voelt.

  18. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    @Jaco: Ah, dan zijn we het roerend ende volledig eens 🙂

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply