19 Responses

  1. desiree
    desiree at | | Reply

    Wat een mooie uitleg.
    Ook ik goochel wat af met mijn lepels.
    Ik zou dit stukje tekst wel willen doorsturen naar een aantal mensen.
    Als je het goed vindt?

  2. Wenz
    Wenz at | | Reply

    Ja, de spoon theory. Ik had hem laatst ook gevonden op het internet. Een mooie manier om ‘gezonde’ mensen op een bepaalde manier toch een soort inzicht te geven in wat chronisch ziek zijn is.

    Het klopt, wat je vriendin zei, dat een niet-ziek iemand nooit echt kan begrijpen wat het inhoudt. Zo is het met alles wat we niet zelf meemaken, je kunt alleen uit de je eigen vat herinneringen tappen. Als ik zeg dat ik spierpijn heb, zullen mensen graven naar die keer na een dag verhuizen, hoe ze zich toen voelden, en dat plakken op wat ik nu voel. Omdat je geen idee hebt hoe het anders zou moeten voelen. Dat is raar, maar waar. Daar kun je niets aan veranderen. Je kunt enkel hopen dat mensen inzien dat wat zij aan ervaringen hebben, niet het hele spectrum dat beschikbaar is, is. En je daar zelf ook bewust van blijven als jij iemand tegenkomt die iets heeft of heeft meegemaakt waar jij niets vanaf weet.

    Daar ligt denk ik de clou: respecteer andermans beleving van dingen. Denk niet te snel te weten hoe een ander zich voelt, of zou moeten voelen. En ondertussen blijft het schipperen tussen te weinig en te veel vertellen, denk ik, met soms dezelfde resultaten. 🙂

  3. Thinkie
    Thinkie at | | Reply

    Het lastige is dat je, om zoiets goed uit te kunnen leggen, moet kunnen begrijpen hoe het is om een gezonde volwassene te zijn. En zo slecht als de meeste gezonde mensen mijn chronisch ziekzijn kunnen begrijpen, zo slecht kan ik me inleven in hun gezond-zijn.
    En hier wordt ook een ander probleem blootgelegd, namelijk dat gezonde artsen, en zo ook keuringsartsen, het niet kunnen begrijpen.
    En als je dan nog iets hebt dat maatschappelijk acceptabel is, kun je nog altijd op iets meer begrip rekenen dan als je iets hebt dat niet serieus genomen wordt…
    Ha, ha, ik ren momenteel rond met voor m’n gevoel een complete bestekla (terwijl het eigenlijk maar een paar extra lepels zijn), om er dan vaak ineens achter te komen dat hij zo goed als leeg is, dan slaap ik weer een paar dagen bij, als het mag van de buren… Eigenwijs, ik weet het…

  4. Peet
    Peet at | | Reply

    Thanks voor het delen, mooi stukje!

  5. ctje
    ctje at | | Reply

    mooi stukje.

  6. sillyme
    sillyme at | | Reply

    Meis, ik ben je eeuwig dankbaar voor deze lepeltheorie! Ik denk dat ik nu eindelijk aan mensen en vooral kinderen kan uitleggen hoe het met mijn zoon werkt. En ik denk ook dat het zelfs voor hem makkelijker is te begrijpen!
    Ben er helemaal stil van en ga bedenken hoe ik dit thuis kan toepassen!!
    Ontzettend bedankt voor deze prachtige uitleg!!

  7. HenK
    HenK at | | Reply

    Het aantal lepels, waarmee je de dag begint… de lepels, die je in moet leveren bij voor anderen moeiteloze bezigheden (waarbij niet eens zeker is hoeveel lepels je dat op die dag gaan kosten)… het gegeven dat je de volgende dag weer met een beperkt aantal lepels zult moeten zien door te komen…

    De “lepeltheorie” maakt veel duidelijk, voor wie op zoek is naar duidelijkheid, zoals de doorvragende viendin.
    Metaforen gebruiken en/of visualiseren is hierbij vaak een goede methode.
    “Slechter wordende fijne motoriek” wordt, bijvoorbeeld, ineens een stuk duidelijker wanneer je iemand met dikke handschoenen kleine knoopjes laat openen of dichtdoen…

    Bedankt voor het plaatsen!
    Met vriendelijke groet en sterkte op momenten dat je lepels tekort komt,
    Henk.

  8. Frans54
    Frans54 at | | Reply

    Een hele mooie manier om het voor niet zieken wat beter te begrijpen te maken (waarschijnlijk wel op voorwaarde dat ze daar ook voor openstaan, ik ken er……..). En ook ik kom nog wel eens tot de ontdekking dat ik minder lepels heb dan ik dacht (of zou het zijn dat de soeplepels die ik dacht te hebben theelepeltjes zijn en ik dus veel minder kan met elk lepeltje?)

  9. Luuk
    Luuk at | | Reply

    Een klein beetje off topic, maar ik hoorde ooit een blinde uitleggen wat hij zag. Hij zei: “mensen denken dat wanneer ze hun ogen sluiten zij hetzelfde zien als iemand die blind is. Maar dat is niet zo. Ik zie met mijn ogen hetzelfde als jij ziet met je knie, of je hand, of je teen, of je rug.
    Toch niet voor te stellen dus…

  10. Laurent
    Laurent at | | Reply

    ls je een chronische ziekte hebt moeten mensen met wie je veel te maken hebt, vrienden of collega’s, dat weten. Anders krijg je onmogelijke misverstanden.
    Ik heb zelf nooit iets, maar als ik dat van iemand weet geloof ik echt wel dat iemand niet te allen tijde beschikbaar kan zijn, zelfs al kan ik mer fysiek niet eens goed in inleven.

    En dit is natuurlijk een hele aansprekende beeldspraak.

  11. Thinkie
    Thinkie at | | Reply

    Het punt is namelijk dat als je moet erkennen dat mensen ‘zomaar’ chronisch ziek kunnen worden, fysiek ziek, dat dat jou dan ook kan gebeuren. Dat vinden sommige mensen zo’n eng idee dat ze hun kop in het zand steken en beweren dat het aan ons ligt, zo geloven ze dat het hen niet )zo snel) zal kunnen overkomen. Jezelf wijsmaken dat het aan de zieke ligt dat hij/zij ziek is maakt het ook makkelijk om de verantwoordelijkheid af te schuiven, er is niet voor niets een maatschappelijk draagvlak voor de strenge herkeuringen. Wishful thinking is een erg sterkte drijfveer die niet onderschat moet worden. Ik zou willen dat ze gelijk hadden en ik door anders te denken ineens gezond zou kunnen worden, maar ik geloof niet in sprookjes.

  12. Thinkie
    Thinkie at | | Reply

    Ik had een WAjong uitkering, was net 23 en had daardoor eindelijk de volledige uitkering van zo’n 800,-/850,- per maand. Wat overbleef was de algemene heffingskorting (die nu ook verdwijnt), waardoor we plots zo’n 40% van ons inkomen verloren. Maar ik heb bof, ik heb een partner met inkomen uit werk die niet terugschrok voor het idee van mij te moeten onderhouden (we waren toen nog niet getrouwd), en die toen aan het begin van z’n carrière stond zodat ondanks de crisis zijn inkomen sindsdien is gegroeid, waardoor we ons inmiddels goed kunnen redden van zijn loon, maar niet iedereen die zijn uitkering kwijtraakt heeft die bof…
    En het financiële plaatje is niet het enige, want hoe geloofwaardig ben je als je zegt dat je chronisch ziek bent en daardoor niet of beperkt kunt werken, terwijl je geen arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvangt?

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply