8 Responses

  1. Daan
    Daan at | | Reply

    Heb er zelf geen directe ervaring mee, maar de manier waarop lijkt mij niet heel veel uitmaken, het feit dat het is gebeurd heeft al zoveel impact op iedereen in de naaste omgeving. Je vader lijkt je in ieder geval al goed voorbereid te hebben, bewust of onbewust, door er tevoren al zo openlijk over te praten.

    Had je vader die zwaarden enkel aan de muur hangen of beoefende hij ook een budo sport? Heb zelf een redelijke aversie tegen alles wat scherp is, glas, messen, zwaarden, toch oefen ik wekelijks met een zwaard(nochthans niet scherp).

  2. Wolf
    Wolf at | | Reply

    Die laatste alinea, daarin zeg je echt heel belangrijke dingen. Niet dat jouw schok en pijn daar minder zwaar van wordt. Maar misschien wel de verwerking. Geen ellendig, pijnlijk, slopend einde. Geen angst en verdriet om wat hij in zijn laatste momenten heeft doorgemaakt. Geen totale ontluistering. En geen ‘opwelling’, maar een lang voorbereide, weloverwogen keuze.
    Hoe het ook gebeurt, het vinden van een overleden dierbare is verschrikkelijk.
    Bij zelfdoding komen er dan ook nog zoveel vragen en extra gevoelens bij.
    Je vader hield van je. Zoveel is mij in ieder geval duidelijk.

  3. Frans54
    Frans54 at | | Reply

    En daar zit ik dan, net terug van vakantie en dan deze serie posten. Aan de ene kant niet wetend wat ik er mee aan moet anders dan begrijpen en begrip hebben, anderzijds toch met iets van een opgelucht gevoel dat kennelijk iemand je precies het juiste zetje heeft kunnen geven om echt te gaan verwerken en werk te maken van dat gelukkiger willen worden. Ik zal duimen dat het vanaf nu allemaal wat duidelijker en makkelijker (let op: makkelijker, niet makkelijk, want dat zal het wel nooit helemaal worden) wordt en je snel wat stukjes geluk weet op te pakken.

  4. Jaco
    Jaco at | | Reply

    Ik heb het al eerder gezegd: je vader had jou in zijn gedachten toen hij vertrok uit het leven. Hij zal je ook met spijt en verdriet hebben moeten achterlaten, maar uit al jouw woorden blijkt maar al te goed dat het voor hem geen optie was te blijven, niet alleen om jou. Was hij gebleven dan had hij niet ‘kunnen leven’ met het gewicht dat zijn geestestoestand in toenemende mate op jou zou drukken. Óf hij had zijn zwaarmoedigheid voor je moeten verstoppen en daarmee onwaar naar je moeten zijn, óf hij had je moeten laten lijden om zijn lijden, een Scylla en Charibdis. Ik vermoed dat hij uiteindelijk heeft gekozen voor zijn bevrijding en de wetenschap dat jij de kracht en de moed bezat om om te gaan met zijn keuze en er, na een tijd, een extreem moeilijke tijd, vrede mee te hebben.
    Wat anderen erover denken zal je volledig moeten leren loslaten, en dat is misschien wel de moeilijkste stap, want je moet daarmee stukken loslaten die jou in zekere zin nog aan je vader binden, namelijk de mensen die hem kenden. Zij kenden hem niet zoals jij dat deed, en het enige wat zij doen is proberen hun leven een beetje mooier te maken, door hem en zijn keuzes (een beetje) lelijker te maken. Menselijke zwakheden, die iedereen in zich heeft, maar voor jou geen reden om niet juist kracht te vinden in het feit dat je vader keuzes heeft gemaakt die de zijne zijn, en niemand anders, en zichzelf heeft gedood in de wetenschap en de trots en het vertrouwen dat jij je eigen keuzes zal maken.
    Heel veel sterkte met je proces, het klinkt alsof je hierin op een prima weg zit!

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply