12 Responses

  1. Bettine
    Bettine at | | Reply

    ja vind het wel logisch dat je altijd tot het uiterste ging, dat was toch ook zo aan je geleerd? Dat lijkt me het diepere motief. Zou het wel heel knap vinden als het je lukt een balans te vinden en rustiger aan te doen. Zal makkelijker zijn nu je oorzaak eindelijk weet,
    liefs, bettine

  2. Cisca
    Cisca at | | Reply

    Ben net verhuisd met weinig hulp. Wilde ook veel zelf doen om te…. ja wat eigenlijk. Resultaat is weer totaal de vernieling in. Iedereen vind het normaal dat ik er zo belabberd(inclusief huiduitslag) aan toe ben na ook nog recent overlijden van ouders. En dan lees ik jou en krijg zo’n dreun dat ik er eigenlijk van zat te janken. Want dit was zo herkenbaar.Ik zal toch ook eens een balans moeten gaan creeeren. Met punten werkt dat voor mij niet. Ik zit nu al te denken van ik moet nog dit en straks moet ik…. Zucht. Soms is een mens zelf zijn ergste vijand. Aan de andere kant brengt dat “moeten”een hoop onafhankelijkheid.Maar je blog heeft me wel goed wakker geschud. Sterkte met je dieet

  3. Frans54
    Frans54 at | | Reply

    Nou moe, reactie foetsie (misschien in de spambak gevallen, maar ik probeer het nog een keer terwijl ik nog een beetje weet wat ik schreef)
    Zo ging het vroeger wel vaker (en tegenwoordig misschien nog wel, wat eigenlijk bedroevend zou zijn). Het motto was “zelf doen, geen hulp vragen en vooral niet opgeven” en als je dat niet kon (of wilde) lag het aan jezelf, had je geen wilskracht, geen doorzettingsvermogen. Al moeilijk genoeg als je niets mankeerde en voor jou natuurlijk gewoon unfair. Ook ik heb er van over gehouden dat ik vaak geen of te laat hulp vroeg. Inmiddels heb ik geleerd dat die manier van leven vaak niet het beste voor jezelf – en evenmin voor de mensen om je – is, maar toch gebeurd het nog met enige regelmaat dat ik te ver ga. Soms door die aangeleerde eigenwijzigheid van altijd alles zelf moeten doen, soms omdat ik er voor kies omdat ik iets niet wil missen.
    Je zult nu je dit weet niet van de ene op de andere dag veranderen, maar het zal je wel helpen te leren er bewuster mee om te gaan, bewuster te kiezen of iets de gevolgen waard is.Dat is een lang leerproces, waarbij voor mij het leren hulp te accepteren nog het moeilijkste was,ik doe dat nog steeds niet graag en kies er nog steeds vaak voor het toch zelf te doen, maar verdeel het dan wat eerder over een langere periode om de overbelasting zoveel mogelijk te voorkomen.

  4. Frans54
    Frans54 at | | Reply

    Dit logje deed me denken aan een eerder : http://www.cinner.com/2011/02/14/maar-je-ziet-er-niet-ziek-uit-de-lepeltheorie/ (het ging toen over onbegrip, maar die lepeltheorie lijkt me voor jou goed bruikbaar: of je nu punten telt of lepels: je zult goed moeten weten met hoeveel je begint en je keuzes moeten maken hoe je ze gebruikt)

  5. ctje
    ctje at | | Reply

    als je geen diagnose hebt moet je doorgaan tot je er bij neervalt. Vooral als ze ook nog zeggen zit tussen de oren. Bedoel is hulp en mantelzorg niet voor oprapen. Ook hulpmiddelen niet. Dus lijkt me niet meer dan logisch.

    Nu roepen ze dat, maar als je geen diagnose had, was je daar niet terecht gekomen.

    Bovendien is het in je eentje moeilijk grenzen stellen. Ik kreeg gister nog te horen maar dat doe je wel en dit niet. Tja als ik voor iedereen dat wel moet doen, dan word ik geleefd.

    Fijn dat ze je nu eindelijk mag ik wel zeggen gaan helpen.
    En ik vind dat je het goed gedaan heb al die tijd. 🙂

  6. Cisca
    Cisca at | | Reply

    Ctje heeft hier een goed punt. Ik had dan wel (zelfs meerdere) diagnoses. Was aan toonbaar na diverse operaties. Voor de operaties ook geen mederwerking. Niks nergens. Zat tussen de oren. Nu staan mijn aandoeningen niet op een kant en klaar lijstje en val voor veel dingen tusen wal en schip of weet men geen oplossing te bedenken. Alles wat hier gedaan is, heb ik zelf in de praktijk onder/uitgevonden .En nu kan ik me er redelijk mee redden. Ook ik woon alleen en dan is het lastig je grenzen te stellen.Wat ik wel van lieverlee geleerd heb, is mijn grenzen naar anderen toe te stellen.
    En soms lukt dat niet.Dan komt visite of en klusje doen voor mijn lijf helemaal niet gelegen.En denk ik,ach laat maar voor even. Eigenlijk kan dit helemaal niet meer. Mijn ervaring is wel dat je er geen vrienden mee maakt als je iets afwimpeld omdat het nu niet uitkomt. Wie het niet snappen wil,snapt het maar niet.Het wordt wel erg rustig op die manier. Mensen die boos worden hierom blijven weg en/of zijn beledigd omdat ze het zo goed bedoelen. Tja dat is wel zo maar dat moet dan wel in goed onderling overleg gaan. In de toekomst zal de zorg nog meer gaAn verschalen.
    Ik red me nog wel op mijn manier. Maar er zijn massa’s mensen die het niet redden en niet de hulp krijgen die eigenlijk nodig is.En waar moet je al die mantelzorgers vandaan halen? Iedereen werkt om nog een beetje rond te kunnen komen

  7. HenK
    HenK at | | Reply

    Zolang er maar punten (of lepels) zijn, want anders blijven er weinig mogelijkheden over om in balans te komen… en ‘moet’ je uit balans zijn (tijdelijk) accepteren om je leven levenswaardig te vinden.
    Sorry… zat even door te ‘piekeren’.

    Maar mooi, hoe je een deel van je ‘optelsom’ hebt geanalyseerd… en de uitkomst aan de som hebt toegevoegd.
    Sterkte bij het toepassen, want iets bedenken is één ding, het (zelf) toepassen iets anders.
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  8. Henk van S tot S
    Henk van S tot S at | | Reply

    Jouw therapie tracht je een oud spreekwoord te laten toepassen:
    “Je moet roeien met de riemen die je hebt”.
    Een waarheid als een koe, maar krijg het maar eens netjes op een plaats in de grijze massa!
    Sterkte

  9. Petra
    Petra at | | Reply

    Hoi Cinner,

    Heb net je blog gelezen, had je gezet in je link op de babbelbox.
    Vind het wel herkenbaar. Klachten die niet in een duidelijk kader vallen worden afgeschoven op psychische klachten. Doorgaan, doorgaan. Heb ik ook altijd gedaan!!

    Ha, ha, doorzettingsvermogen. Achteraf blijk ik meer doorzettingsvermogen te hebben gehad als menig ander. Doorgaan, doorgaan, doorgaan, werken, zelfs sporten (want dit zou helpen). Toen de klap. Twee jaar op bed. Gelukkig zijn mijn klachten inmiddels erkend door een internist op het vitamine B12 gebied. Het gaat nu beter maar na zo lange tijd in de steek te laten geworden door je lichaam durf je er niet op te vertrouwen dat dit blijvend is. Want ik heb ook nog wel andere (neurologische) klachten waar niet echte een stempel op valt te drukken.

    Er is nog zoveel niet bekend mbt bepaalde ziekten. Laten mensen niet zo snel oordelen alsjeblieft. Als je zelf sterk en gezond bent lijkt allles zo gemakkelijk. Maak het zelf maar eens mee. Dan piep je wel anders.

    Pettie

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply