9 Responses

  1. Jetje
    Jetje at | | Reply

    mooi opgeschreven, Cin.

  2. Cisca
    Cisca at | | Reply

    Tja, heel herkenbaar. In mijn leefomgeving leeft het idee”als je wilt, kan je alles. En niet klagen maar dragen. Een mens kan meer dan hij weet!Jarenlang heb ik ook daar in mee rondgehobbeld en meegedaan met mijn geblutste lijf. Er was altijd wel iemand die het nog beroerder had en ik had toch nog reuze geluk gehad dat het was zoals het was.Voor de rest was het ook wel handig dat ik totaal WIA afgekeurd was .Want dan kon ik bv makkelijk bijspringen als het weer eens slecht ging bij mijn ouders. Ik had er tijd voor want ik werkte toch niet. Ik werd daar wel enorm kriegel van omdat ik ook wel eens de erkenning/aandacht wilde voor mijn eigen gezondheid. Maar ik draaide en draafde braaf mee .Kennelijk was deze manier van leven ook erg handig voor me. Mijn leefomgeving bestaat tegenwoordig alleen uit mezelf.En ik leef 50% van de tijd @@#$$@@@# nog op dezelfde manier. Ik ben dus zelf nog mijn ergste vijand.Nu pas ik mijn leefwijze wel een beetje aan .En ben ik echt gehandicapt. En benoem het ook tegen de mensen .Wat natuurlijk gelijk weggeredeneerd wordt want dat wil men niet horen. En dat geeft mij dan ook weer een vieze smaak in de bek.In gewikkeld hoor om een gezonde balans te vinden in het functioneren. Doorgaan tot je afbrandt was soms best wel handig. Dan kon je zelfs in je eigenhoofd niet veel meer en pastte ik me daarop aan.Ach tegen de tijd dat ik de pijp uitga,zal ik wel zo ongeveer weten hoe het echt niet moet. En tot die tijd leef ik maar met mezelf door. Want dat is er wel veranderd. Puur enkel overleven is veranderd in een stukje overleven en mijn leven echt leven

  3. desiree
    desiree at | | Reply

    Dat is een flinke pluim voor de therapeuten 🙂
    Wou af en toe dat de gewone mens wat therapeutischer aangelegd was dan die goedbedoelde dooddoeners die meer schade doen dan goed…

  4. Thian
    Thian at | | Reply

    ik lees je, vind het fijn dat je zo bij de revalidatie bent vandaan gekomen

    heel vel sterkte thian

  5. Ctje
    Ctje at | | Reply

    Mijn verhaal lijkt veel op die van @Cisca, even dacht ik dat ik met mijn diagnose iets verder kwam maar helaas. Hulp van fam, nah ik moet eerder bijspringen. En de ander is altijd zieker en zijn altijd erger. Interesse is er ook niet want je bent al zo lang ziek dat het vervelend voor de ander is. Zou ook niet weten hoe te reageren als we hulp zouden krijgen.
    Op dit moment kies ik voor mijn gezin en mezelf. Maar moest ik wel leren. Alleen. Valt me ook heel erg op dat werkende mensen voorrang hebben. Ik ben toch hele dag thuis. Of ik word wakker gemaakt op tijd waarop ze weten dat ik slaap, want zij zijn druk 🙁

    Voor jouw is natuurlijk onwijs fijn dat je nu hulp krijgt. En wie weet helpen jouw behandelaars nu wel mensen zonder diagnose of staan ze er anders in.

  6. Cisca
    Cisca at | | Reply

    Uit de medische hoek ken ik dat aanjagen ook heel goed. Na een zeer zware operatie aan ruggemergkanaal in mijn nek kwam ik bij de fysiotherapie terecht.Die vroeg wat ik graag wilde.Nou dat was niet zo moeilijk.Als een normaal mens weer alles kunnen doen.
    Dat kon en we gingen fanatiek aan de gang om mijn conditie zo snel mogelijk weer op te bouwen.Na een half uur lopen en oefeningen kon ik niet eens meer zelf naar huis komen. Maar dat kwam wel goed omdat ik door moest zetten. Ik had telang “zielig”met dit lijf gedaan. Achteraf kan je zeggen, hoe stom kan een mens zijn??!!Maar hoe stom was ik dan?? Met behandelaars die dingen negeren en niet goed uitleggen/begeleiden. Met mensen om me heen en mezelf in de hoofdrol dat alles wel meevalt als je maar je best doet.Ik heb de ervaring dat het eigenlijk bijna geen donder uitmaakt of er een diagnose is of dat die diagnose juist is. Ik heb het hele pad afgewandeld en ben bij zeer verkeerde en zeer goede behandelaars uitgekomen. Als ik daar al terecht kwam. Want dat was een kwestie van er zeer beroerd aan toe zijn en van mijn eigewijze volhouden dat er iets moest gebeuren ergens. En ik raakte dan ook in zo’n beroerde staat omdat ook door mij de klachten en beperkingen genegeerd werden.Dat werkte kennelijk beter voor me dan weer eens met mijn kop tegen de muur aanlopen in het medische circuit.Vrijdagavond was er een uitzending van Zembla over het switchen naar goedkope medicijnen. Als behandelaars zo met een ziek mens omgaan????Hoofdmotief GELD!!!!Want dat is een patient. Een kostenpost die als een prduct behandeld wordt. En dat moet zo voordelig mogelijk.Weg met ethiek en de menselijke maat. Gelukkig kan het ook nog zoals het wel moet. Er is veel voor verbetering vatbaar. Het leven is niet altijd maakbaar.

  7. Wolf
    Wolf at | | Reply

    Herkenbaar!
    Goed te lezen dat je zo positief bent nu en dat je bewust de betere weg wilt gaan.
    Leren luisteren naar een lichaam dat nog steeds het jouwe maar wel ánders is, is geen eenvoudige opgave maar als ik het zo lees dan ben je prima op weg!
    Ik heb het er nooit meer over maar leef zelf dus ook met “schade” – zonder de dagelijkse pijnmedicatie en de behandelingen bij de acupuncturist zou ik niet meer zodanig kunnen functioneren dat ik mijn eigen geld verdien.
    Ik heb wél – met schade en schande – geleerd, beter te luisteren naar de stop-ho signalen van het lichaam. Zo kun je ook beter inschatten wat juist wél goed is om te doen. Of waar je wél best de grenzen wat mag verleggen.
    Er zijn nog altijd activiteiten die ik willens en wetens over de fysieke grenzen heen onderneem; ik weiger bij zulke gelegenheden de beperking te accepteren – maar wel in het besef, daar nadien de prijs voor te betalen. Het is aan míj te bepalen of ik die prijs de moeite waard vind, aan niemand anders. Hoe goedbedoeld ook.
    Maar er is dus wel degelijk een groot verschil tussen koppige ontkenning en afgewogen gevolg-aanvaarding ;O}.
    Mooi om dat zo ook eens bij een ander te lezen en herkennen!

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply