9 Responses

  1. HenK
    HenK at | | Reply

    De enige richting, die leek te blijven, was de weg terug.
    Door de diagnose B12-tekort kwam je verleden in een schaduw te liggen en de diagnose HMSN leek de weg naar een toekomst af te sluiten.
    Leek, want langzaam maar zeker, lijk je toch een nieuwe weg te hebben ontdekt.
    Een mooie gedachte om deze ‘avond’ mee af te sluiten, Cindy.

    Wanneer je jezelf momenten van terugval en vooral tijd gunt – dat laatste schreef ik al in mijn eerste reactie op iets wat jij schreef – dan krijg ik bij mijn “het ga je zo goed als mogelijk” positieve beelden voor ogen.

    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  2. Thinkie
    Thinkie at | | Reply

    Ik hoop dat er ondanks alles toch mooie en fijne dingen in je toekomst liggen. en dat je door het kleine stukje keuzevrijheid dat je nog wel hebt wat betreft hoe je je tijd en energie besteedt toch iig een paar bijgestelde/nieuwe dromen/doelen zult bereiken, hoe klein ook! Het is misschien een smal paadje waarop je maar heel langzaam vooruit kunt komen, met veel moeite en een tegenwerkend lijf, maar er is wel degelijk een paadje de toekomst in.

  3. ctje
    ctje at | | Reply

    ik heb wel geleerd tijdens ziekte dat je andere hobbies en ambities krijgt binnen je ziek zijn. dingen die ik nu doe die ik waarschijnlijk nooit gedaan zou hebben of leuk gevonden zou hebben als ik gezond zou zijn. Met al zijn tegens, zelfs met boosheid kijk je ook anders tegen het leven en geniet je van dingen die normaal vanzelfsprekend zijn.

    Tis en blijft een ongelooflijke blunder hoe ze met je om zijn gegaan. Echt eikels ben je tegengekomen waar ze toch eindelijk wel es SORRIE voor mogen zeggen.
    Maar misschien heb jij toch ook veel momenten die bijzonder zijn. Die je anders niet zo zijn opgevallen.

  4. HenK
    HenK at | | Reply

    En het waren vooral die laatste zinnen waar ik op reageerde, Cindy.
    Op waar de lat nu ligt, zal ik maar niet reageren, maar – kijkend naar wat en hoe je schrijft – ik hoop en denk dat hij daar niet zal blijven liggen.
    Ennuh… bergpaden naar de top zijn zelden brede, mooi geplaveide wegen…

    Voor alle duidelijkheid, mijn minder nadrukkelijk reageren ‘op wat voorafging’ betekent geenszins dat ik dat bagatelliseer of niet aandachtig lees.

  5. Cisca
    Cisca at | | Reply

    Een ziekteproces is sowieso een weg van afsluitingen, bijstellen en terugkeren. Zeker als er verschillende diagnoses de lucht in geslingerd worden.Doodvermoeiend met veel hoop en wanhoop.Met WATALS gedachten is niks mis. Heeft ieder mens. Gezond of niet gezond. Het leven loopt nooit zoals je hoopt of wilt.De kunst is dat je leert leven met hoe het is. Dat vraagt veel. Incaseren , flexibelzijn ,relativeren en dan altijd maar weer en weg vinden om een dragelijk leven te leiden. Hoe dat leven er ook uitziet. Ik heb wel geleerd dat ik niet altijd tegen de stroom in kan vechten. Dan ben ik zelf mijn ergste vijand.Dan probeer ik maar wat in de luwte van mijn bestaan te schuilen om niet af te knappen.Mijn eigen vierkante meter is heel belangrijk. En moeilijk te handhaven vaak. PFFFFT,nooit kunnen bedenken vroeger dat het ooit zo zou worden. Maar het is zoals het is en daar maak ik maar het beste van. Soms met verdriet en gevloek en getier. Steeds vaker met toch veel blijdschap om de dingen die er ook zijn.

  6. Thian
    Thian at | | Reply

    goed dat je het schrijft,
    en dat het steeds meer verleden wordt…

    ik krijg steeds enquettes waar ik op wil bezuinigen in de zorg
    in de vlakken waar het kan zet ik dat ik goede en snelle diagnoses wil
    eerder ontdekken wat er aan de hand is
    en dat ik gezond wil worden wat het ook kost……

    ik hik weer tegen onderzoeken aan, en dat kost…. mij dan

    heel veel sterkte liefs thian

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply