13 Responses

  1. Irene
    Irene at | | Reply

    Oeh… mooi omschreven. Hier ook altijd jaloers op mensen die alles zo schitterend kunnen benoemen. Dat is Kunst. 🙂

    Het gaat je vast ooit lukken…

  2. HenK
    HenK at | | Reply

    Het ‘beeld’ dat ik hierbij heb is… Cindy, die alle kleren die zij heeft over elkaar had aangetrokken en nu – voor de spiegel – een winterjas heeft uitgedaan…
    Veel maakt het nog niet uit, maar er is een begin gemaakt.
    Afgezien van de bovengemiddelde empathie voor ieder ander zou de samenvattende conclusie ook op mij kunnen slaan…

    Sterkte !
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  3. Annemiek
    Annemiek at | | Reply

    veel van ons leven in ons hoofd in plaats van in ons hart of onze buik, waar je gevoel meer zit.
    We leren gevoelens en emoties stelselmatig te verbergen, te ontkennen en het er zeker niet over te hebben. De weg om er weer bij te komen en je te realiseren wat je voelt is confronterend en niet makkelijk, maar wel heel erg de moeite waard!! Het vervolgens ook nog delen met anderen blijft spannend, maar zorgt wel voor meer echt contact, met jezelf en met anderen. Heel veel succes en sterkte ermee!

  4. HenK
    HenK at | | Reply

    In antwoord op je vraag…
    Met dank aan een uitstekende psycholoog (o.a. rationeel emotieve therapie) en vooral mijn echtgenote: Ja! Zij hebben mij het positieve gevoel van eigenwaarde gegeven, dat totaal ontbrak bij mijn opvoeding.

  5. Daan
    Daan at | | Reply

    Klinkt wel heel erg bekend en herkenbaar… die stilte vooral. De schaamte voor wat je werkelijk denkt en voelt. Een hele stap om je wantrouwen te uiten. Emoties zijn lastige dingen af en toe 🙁

  6. Daan
    Daan at | | Reply

    @Cinner: Het is altijd makkelijk om het tegen een ander te zeggen ‘doe het nou gewoon’. Het tegen jezelf zeggen en weten is één ding, het ook nog eens daadwerkelijk doen en er vertrouwen in hebben is weer een ander. Het is gelukkig nooit te laat om te leren 🙂

  7. Desiree
    Desiree at | | Reply

    Ik vind het een fantastische ontwikkeling, wou dat meer mensen hierbij konden komen…
    Sommige mensen vinden zichzelf enorm ontwikkeld op emotioneel vlak maar uiteindelijk is dat vaak alleen maar redenering en rationalisering uit de bovenkamer.
    Zelf ga ik ook nog steeds door een proces om al mijn gevoelens te leren benoemen en onderscheid te kunnen maken waaruit wat voort komt, en om enigszins in het hier en nu te kunnen blijven.
    De inzichten die eruit voort komen is niet alleen bewustwording maar ook echte inzichten. Niet meer terug vallen in oud gedrag omdat het niet meer hoeft vanuit emotioneel beleven.
    En op het moment dat je denkt dat je ‘er wel bent’ whoaa dan is er altijd nog wel weer iets wat boven komt drijven waarvan je zelf weer schrikt dat het vanuit ‘die hoek’ komt bovendrijven.
    Emotionele ontwikkeling is een groeiproces waaruit men wijsheid opdoet. Een proces wat nooit klaar is, nooit een eindstation maar altijd weer nieuwe deuren…
    (Het lukt me vaker niet dan wel), maar als het gebeurt om in een heftige emotie te zijn probeer ik afstand te nemen in mezelf en terug te gaan naar het gevoel die vooraf aan de emotie ging en te voelen. Keer op keer.
    Het is in contact komen met je gevoel, er niet meer voor hoeven weg rennen maar het er mogen laten zijn.
    Het geeft informatie waar je wat mee kan uiteindelijk.
    Iedereen noemt het emotionele ontwikkeling. Mensen die erg of extreem emotioneel zijn vinden zich vaak enorm ontwikkeld, zien het als bevestiging van hun ‘talent’. Zelf vind ik het eerder ongecontroleerd gedrag wat aanzet tot ondoordacht en impulsief gedrag.
    Ik zou het eerder gevoelsontwikkeling willen noemen waardoor emotionele patronen en daaruit voortkomend gedrag worden herkend en worden begrepen.
    Niet alles hoeft ‘gecontroleerd’ te worden op dit gebied. Maar gevoelens die het functioneren aanzetten tot destructief gedrag op kort of langer termijn is energie verliezen die met diezelfde energie best positief uitgepakt hadden kunnen worden via constructief gedrag. Enz enz…
    Ik ratel nu door 😉
    Cin, dit is een hele belangrijke stap om door te maken in het leven.
    Het kost tijd, maar door dit proces heen gaan zal heel veel opleveren, en op gegeven moment hoop ik dat je zal ervaren dat er ook gevoelens van geluk uit voort komt. Niet van emotionele bevestiging maar berusting en acceptatie van die minder fijne of bijzonder onprettige gevoelens. Al die gevoelens hebben tenslotte een functie, de kunst is alleen om ze in het leven daar te gebruiken waarvoor ze nodig zijn. In mijn beleving zijn zij een kompas voor mij om ‘heel te worden’. Een veel gebruikte term maar zo voelt het wel een beetje.
    Het is wel zwaar werken aan dit alles, neem de tijd ervoor, blijf openstaan voor jezelf. Het voelt nu kwetsbaar maar uiteindelijk maakt het je sterker!
    Dikke knuffel <3

  8. Karin
    Karin at | | Reply

    @Cinner: In mijn eerste voorzichtige stappen in deze richting tikte in op Google “dissociatie afleren” en werd ik gewezen op deze pagina. Ik heb ik je blog al redelijk snel even aan de kant moeten leggen omdat ik er gigantisch emotioneel van werd en niet verder kon lezen. Wat ongelooflijk hoe raak je het weet te beschrijven. Ik herken het alsof ik het zelf geschreven zou kunnen hebben. Ook andere dingen, die je in andere blogs schrijft over je achtergrond, voelen zo herkenbaar. Ik weet sinds 2,5 jaar dat ik een vorm van autisme heb, Syndroom van Asperger, en de diagnose kwam ongeveer net zo aan zoals de jouwe bij jou. “Rood blijkt ineens geel te zijn,” zoals je het ongeveer beschreef. Mijn hele leven stond op de kop; het hele fundament stond op losse schroeven. Ik worstel sindsdien met mijn leven op een nieuwe manier invulling te geven. Sinds woensdag ben ik op een nieuwe uitdaging gestuit wat opnieuw veel stof deed opwaaien… Ik ben er dus achter dat ik precies dat heb wat jij in de inleiding beschrijft. Mijn docente noemde het dissociatie. Er zijn in het verleden traumatiserende gebeurtenissen geweest die dit mij aangeleerd hebben, zo begin ik nu te ontdekken, als soort overlevingsmechanisme. Echter, om hiermee aan de slag te gaan is de combinatie met Asperger dubbel-handicapped, als je begrijpt wat ik bedoel… Ik ben heel erg gevoelig, maar heb dit altijd weggestopt, en weet me er geen raad mee. Je schrijft hierboven over je behandelaar en het proces: dit maakt me nieuwsgierig. Ik weet dat ik het alleen niet ga redden om dit open te breken, dus ben ik naarstig op zoek naar iemand die me hierbij kan helpen. Heb jij misschien tips voor me hoe ik dat kan aanpakken? (Mag hier, maar misschien liever per mail) Alvast onwijs bedankt.
    Hartelijke groet en alle goeds gewenst!
    Karin

  9. CiNNeR
    CiNNeR at | | Reply

    Hai Karin,

    Denk dat ik je niet echt advies kan geven. Ik zit zelf in een particuliere praktijk voor psychotherapie bij een traumatherapeut, voor mij lijkt dat de goede hulp te zijn. Of dat voor jou ook zo is kan ik niet zeggen, omdat je tegelijkertijd kampt met Asperger. Er zijn centra voor mensen met autisme spectrum stoornissen en mogelijke psychische problemen, is er zoiets bij jou in de buurt misschien?

    Zou in elk geval wel hulp gaan zoeken hiervoor. Trauma en dissociatie los je niet even zelf op en denk dat hulp hoe met Asperger om te gaan je ook veel kan bieden. Belangrijkste is dat het klikt, dat je iemand treft waarbij je je vertrouwd kan voelen.

    Weet niet of je hier iets aan hebt. Wil je heel veel sterkte wensen, ik weet hoe overdonderend zo’n omslag is.
    Liefs,
    CiNNeR

  10. Karin
    Karin at | | Reply

    Hoi Cinner,
    Hartelijk dank voor je snelle reactie! Ik begrijp wat je zegt en het is idd ook belangrijk dat bij mijn evt. behandeling rekening wordt gehouden met mijn Asperger. Het lastige is voor mij dat veel autisme hulpverlening is aangesloten bij GGZ en daar ben ik gestopt vanwege de niet (bij mij) passende insteek. Ik ga denk ik toch nog maar eens mijn GZ psycholoog van destijds raadplegen of hij advies heeft.
    Nogmaals vriendelijk dank en jij ook succes met alles!
    liefs, Karin

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply