15 Responses

  1. Henk van S tot S
    Henk van S tot S at | | Reply

    Ik kan weinig zinnige woorden toevoegen aan jouw “zelfgenezingsproces”.
    lijkt me ook niet nodig, je bent zeer goed bezig.

    Mooi dat, zoals je in je laatste alinea schrijft, je nog hulp kunt krijgen/vragen om het helemaal af te maken.

    2017 wordt vast een zeer goed en positief jaar!

  2. Thinkie
    Thinkie at | | Reply

    Volgens mij ben jij allesbehalve zwak, maar juist onwijs sterk dat je dit proces zo doorloopt en emoties meer toe durft te laten. Fijn dat het de goede kant opgaat!

  3. Joop
    Joop at | | Reply

    Hallo Cindy, we kennen elkaar niet. Of misschien wel een klein beetje: ik heb onlangs gereageerd op jouw reactie in het laatste stukje van Maanisch.nl
    Je schrijft lekker soepel. Tot ziens bij Luna!

  4. Reijer Plas (aka Captain Corsaire)
    Reijer Plas (aka Captain Corsaire) at | | Reply

    Lieve Cindy,

    Wat heb je dat mooi onder woorden gebracht. Fijn, dat het begrip nu doorbreekt. Ik denk dat je nu eindelijk op de goede weg bent. Ik ben ervan overtuigd dat het einde van jouw problemen nu in zicht is. Ga lekker zo door lieverd, ik blijf je volgen.

  5. Laurent
    Laurent at | | Reply

    Dat heb je mooi opgeschreven, vooral ook waar het je moeder betreft. Erg belangrijk om dat soort dingen te kunnen begrijpen.

  6. Chereen
    Chereen at | | Reply

    Met tranen in mijn ogen las ik je stuk over voelen en hoe het er bij jou thuis aan toe ging. Ik dacht dat had ik zo geschreven kunnen hebben, jij verteld mijn verhaal. Ik weet niet wie je bent en ken je natuurlijk niet, maar mooi omschreven en ontzettend dapper hoe je dit allemaal bent aangegaan. Ik heb hem gekopieerd en bewaard, om mezelf eraan te herinneren dat er hoop is, dankzij jou. Dank je wel daarvoor. Liefs

    1. CiNNeR
      CiNNeR at | | Reply

      Een mooier compliment kan je me niet geven denk ik. Dankjewel daarvoor. Heel veel sterkte en goeds gewenst.

  7. Ipse Dencia
    Ipse Dencia at | | Reply

    Je vertelt in grote lijnen mijn verhaal. Een moeder die niet kon hechten en ik dus ook niet. Ik heb al twee jaar therapie maar voel me steeds schuldig als ik dingen niet kan, voel me een aansteller. Ook ik kan bij anderen emoties aflezen maar niet bij mijzelf. Ik rationaliseer alles en probeer vooral ook vóór te zijn dat er voor me gezorgd word, ik doe het liever zelf. Ik ben emotioneel ook een “peuter”. Ik dissocieer ook bij gevoelens (alle emoties komen er bij mij psychosomatisch uit). Ik ben blij je verhaal gelezen te hebben en te lezen dat het meer voorkomt dat je bij anderen dus wel alles kan herkennen maar niet bij jezelf. Dank voor het opschrijven.

  8. Yodo
    Yodo at | | Reply

    Dank je voor dit stuk, door hoe jij dit beschrijft kan ik mezelf beter begrijpen. Ik ben na traumatische gebeurtenissen zoekend in hoe verder. Wellicht wil je me een stukje op weg helpen vanuit jouw ervaring. Twee dingen zou ik je graag vragen:

    Wat voor een soort therapie volg je? Ik bedoel dan niet de EMDR, maar de ‘normale’ therapie. Is dat specifiek op trauma gericht? Hoe profileert jouw psycholoog zich? Ik vind het lastig om een goede behandelaar te vinden, veel zijn gericht op hier en nu (cognitief) wat voor trauma niet perse passend is?

    En als tweede, je schrijft dat verwerken iets is wat plaats vindt. Kan je daar nog iets meer over vertellen?

    Heel veel dank en sterkte in het vinden van jouw weg door je pijn en verdriet heen.

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply