Zorg

September 19, 2005

Moderne Zorg

Vandaag in Netwerk, het nieuwe zorgstelsel. “Kernwoorden binnen het nieuwe zorgstelsel zijn transparantie, concurrentie, kostenbeheersing en kwaliteit. Patiënten kunnen voortaan een verzekering kiezen die bij hen past en sluiten een contract met hun verzekeraar. De verzekeraar bepaalt welke behandeling iemand krijgt, waar en tegen welke prijs. Dat vergroot de concurrentie tussen de artsen en daardoor zal de prijs dalen, aldus de plannen.

Maar werkt dat zo? Met artsen, ziekenhuisdirecteuren, verzekeraars en patiënten bekijkt Netwerk de gevolgen van het nieuwe zorgstelsel.”

U raadt het vast, natuurlijk werkt dat niet zo! Het nieuwe declaratiesysteem is nu al een totale ramp. Buiten dat het een bak bureaucratie oplevert, krijgen patienten hogere rekeningen. Men krijgt tenslotte een ‘waarschijnlijkheidsrekening’, alles wat zo gemiddeld bij een behandeling zou kunnen zitten, wordt doorberekend op de nota. Er is ook niet voor alles een code, dan is het gokken geblazen. Ja ja, errug transparant en kosteneffectief!

Dan heb je nog de questie van contracten. Heeft het ziekenhuis geen contract met jouw zorgverzekeraar houdt het snel op. Je gaat het zelf betalen of kan op zoek naar een ander ziekenhuis. Ook zijn er behandelingen waar de vergoeding veel lager wordt vastgesteld dan de behandeling feitelijk kost. Het maakt dan niet meer uit welk ziekenhuis je bezoekt, zonder geld ben je gewoon nergens. Neem daarbij dat verzekeraars steeds meer behandelingen goedkoper willen zien en de misere is wel compleet. Erg kosteneffectief, alleen niet voor de patient of het ziekenhuis.

Nog enger wordt het als je twee behandelingen tegelijk nodig hebt, denk aan verwijderen van huidkanker en een plastiek. Dat ‘mag’ in veel gevallen niet, volgens de regels van ‘het systeem’. Gevolg is dat de patient twee keer behandeld moet worden. Dus twee keer opname, twee keer onder narcose, twee keer opengesneden, etc, met alle risico’s vandien. Nergens voor nodig maar gestuurd door de commercie. Fijne kwaliteit levert dat op!

Het is gewoonweg moderne politiek op zijn Nederlands. We hebben een prachtig systeem dus moet het zo hard mogelijk in elkaar gekinkeld worden. Het gaat ‘slechts’ om uw gezondheid …

July 14, 2005

Karaktermoord

Dag 4 van de spuiweek over zorgend Nederland en er is nog zat te spuien (en u doet zeer gezellig mee, mijn complimenten). Het is hier en daar in de reacties al indirect boven gekomen: karaktermoord.

Zolang u maar duidelijk uw been breekt of een kant-en-klare ziekte krijgt valt het best mee. Maar wordt het iets complexer of moeilijker te vinden dan is de schuldige snel gevonden. U zelf natuurlijk! En het is verbazenwekkend te zien hoe snel het karakter van de patient omgebouwd wordt om de klachten te verklaren. Heeft u ME dan weet men het zeker, u heeft ook faalangst, bent perfectionistisch, kunt geen ‘nee’ zeggen en u wilt altijd een eeuwig aardig gevonden worden. Bovendien bent u ook nog overactief en rent uzelf falikant voorbij. Er wordt gewoon eerlijk bij vermeld dat dit niet uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken maar allee, men schroomt absoluut niet het toch in de conclusies van hetzelfde rapport te melden. Waarbij familie en omgeving niet ongemoeid worden gelaten. Vanzelfsprekend bent u minstens mishandelt en bevestigden uw ouders u continue in uw ziektegedrag.

Vervolgens staat als een paal boven water dat u ziektegedrag in stand houdt en ow wee als u niet beter wordt, dan bent u niet gemotiveerd! Wat zegt u, u ontkent dit al? Hahahahaha, daar draaien veel hulpverleners hun hand niet voor om hoor. U zit gewoon in de ontkenningsfase en hupsakee, wat u ook doet u zit altijd fout.

Hebben we het nog niet gehad over ziektewinst. Want zit u in de WAO dan weet toch iedereen dat u de hele dag alleen maar leuke dingen onderneemt (niet alleen geconcludeerd door zorgend Nederland overigens, daar kunnen hele bevolkingsgroepen u alles over vertellen). Redenen te over om niet beter te willen worden hoor. En ook dat doet u allemaal geheel zelf, omdat het eigenlijk zoveel leuke kanten heeft(??!).

Het is gewoon een wonder als u nog onthoudt wie u ook alweer was bent …

Toevoeging: lang niet alle hulpverleners zijn zo en gelukkig maar. Toch komt het vaker voor dan je zou denken … En ik mag best eens generaliseren toch?

July 13, 2005

Zo niet, dan toch doen

Kondigde gisteren al aan dat ik de hele week gal ga spuien over zorgend Nederland, dus bij deze de derde bijdrage.

Ook hip, aanraden ‘gewoon’ te doen wat je niet kan. Zo stuurde de hulpverlener waarbij ik telkens aangaf niet op afspraken te kunnen komen vanwege onbereikbaarheid, toch telkens weer een nieuwe afspraak. Dat ik niet kon fietsen mocht geen issue zijn volgens haar. Ik moest het ‘gewoon’ gaan doen, dan zou ik vanzelf wel merken dat het toch zou gaan(??). Ik was tenslotte eerder wel eens op de fiets geweest en van verslechtering had ze blijkbaar nog nooit gehoord. Na zeven keer weer opnieuw een afspraakbrief gehad te hebben en hetzelfde aantal keer afbellen en vragen of hier geen oplossing voor te vinden was, concludeerde ze dat ik geen ‘echte’ vrienden had omdat ik niemand kon vinden die me elke week naar haar toe kon brengen (ook geen moeite voor gedaan trouwens, dat is wel wat veel gevraagd nietwaar). Vervolgens gaf ze het op, melde me aan bij de crisisdienst en het verhaal dat ik alcoholiste ben en bovendien totaal verwaarloost op de bank zou hangen, werd de wereld in geholpen. En bedankt!

Daarna kreeg ik wel hulp aan huis trouwens, van de psychiatrisch intensieve thuiszorg die wel zag dat ik niet verwaarloost was en hele goede hulp boodt (ja ja, het gaat ook wel eens goed). Na drie maanden kreeg ik echter iemand anders en toen bleek de alcohol nog altijd in het dossier te staan. Ook hij hoopte dat ik op een dag naar hem zou komen op de fiets en dus begon hij daar dan ook maar elke afspraak opnieuw over. Tot zijn spijt werkte deze tactiek niet maar waarschijnlijk is hij nog steeds overtuigd dat het meer onwil dan onkunde was. De verhalenvertelster heb ik overigens nooit ontmoet en dat is misschien maar goed ook. En dan te bedenken dat ik helemaal geen hulp had gevraagd voor de ME-klachten en tegen wil en dank twee jaar lang ben ‘geholpen’!

Keuringsartsen kunnen er eveneens wat van. Zo zei men de eerste keer “Ow u kan geen kniebuigingen doen. Wilt u dat even laten zien?” Euww? Mind you, ik moest het ook echt laten zien. Hij hield me wel recht en met zijn hulp en de tafel kwam ik uiteindelijk weer rechtop. Vervolgens zei hij: “Nou, dat gaat prima”.

Enfin, zo zijn er tal van artsen geweest die vonden dat ik juist moest kunnen waar ik aangaf problemen te hebben. (Of zelfs willekeurige niet-medische instanties die het beter wisten waarbij de meest voorkomende is “U kan best normaal lopen hoor” wanneer ik krakkemikkig binnenkwam). Dat is wel makkelijk diagnosticeren he? Gewoon steevast blijven beweren dat alles kan en er is geen vuiltje meer aan de lucht …

U doet toch nog steeds mee met gal spuien?

July 12, 2005

Activeren met Zorg

Nou de oplossing viel zowaar vanmiddag in mijn mailbox. Een vriendin – die zelf ook staat te trappelen om zich in te schrijven begrijpt u wel – stuurde me dit alternatief: wij moeten ons gewoon laten ‘activeren met zorg’. Want niet alleen horen we niet meer bij de maatschappij, blijkbaar hebben we ook geen enkele structuur meer en hangen al drank en drugs misbruikend wat op de bank. Als je ziet welke illustratie ze geven tenminste:

Cliënt: “Ik gebruik minder alcohol en drugs omdat ik moet werken. Ik ben niet meer zo hangerig en heb veel meer energie.”
Cliënt geeft aan dat hij zich beter voelt doordat hij “nu feedback krijgt en voldoening en waardering”.
Cliënt: “Ik voel me beter, al zie ik dat ik met steeds minder geld moet rondkomen. Ik werk nu beter dan eerst en ik hoor minder stemmen. Het gaat beter omdat mensen zien wat je doet en denken: ja, hij kan ook wat anders doen dan thuis zitten.”

En denk nu niet ‘dit is maar een extreem voorbeeld’. Negentig procent van de artsen en hulpverleners concludeerden naar aanleiding van het feit dat ik in de WAO zit onmiddelijk dat ik ‘dus’ geen enkele structuur zal hebben en nooit een ambitie gehad zou hebben. Ondanks mijn alcoholintolerantie staat in het dossier van het GGZ dat ik alcoholiste ben (en daarom evenwichtsstoringen heb??!). GGZ Breda vond me totaal niet assertief, ook niet na vier keer in zijn gezicht eisen dat dat er uitgehaald werd en mijn toevoeging dat dat toch assertief genoeg moest zijn om zijn ongelijk te bewijzen 😉

Ja inderdaad, ik ga de hele week mijn gal spuien over zorgend Nederland!

Toevoeging: en ja ik weet ook wel dat voor sommige mensen ‘activering met zorg’ heel goed kan werken. Maar die schrijven hier nu eenmaal niet ..

Oorzakelijke consequenties

“Mijn bioritme is geheel verschoven, vandaar dat ik laat slaap en laat opsta.”
“Dan moet u ook gewoon eerder naar bed gaan, dan heeft u dat probleem niet.” (euh?)

“Ik was al jaren ziek en ben pas onlangs naar een andere stad verhuist”
“Ja dat zeg ik, geen wonder dat u ziek bent. Zo’n verhuizing is heel ingrijpend!” (en mijn vooruitziende blik angstaanjagend blijkbaar)

“Ik val telkens overal onbedoeld in slaap”
“U moet ook niet zoveel slapen, daarom bent u zo moe”

“Na een aantal jaren ziek zijn werd ik er depressief van”
“Zo’n depressie kan veel lichamelijke klachten veroorzaken inderdaad”

Makkelijk he, een probleem oplossen door de consequentie te bombarderen tot oorzaak? Alleen jammer dat het in theorie stukken beter werkt dan in praktijk en het eerder lijkt te dienen om de adviesgever een goede nachtrust te schenken dan de ontvanger van een probleem af te helpen. Het erge is dat dit gewoon stukjes gesprek met verschillende huisartsen en specialisten zijn, tante Toos op de hoek heeft er niets mee vandoen gehad.

U nog een oorzakelijke consequentie naar uw hoofd geslingerd gekregen onlangs?

July 9, 2005

Gezondheidsshit!

Na vorige keer wordt het alleen maar gekker en gekker. Gaf de dermatologe al wat vreemde verklaringen, nu vertelde ze mijn huisarts plots zelfs dat mijn lichamelijke klachten niets te maken kunnen hebben met de erythema annulare centrifugum (eac, achtergrondinfo: volg link ). Joh, geef mij die glazen bol!! Het is gewoon ongelovelijk dat men verkiest zich vast te houden aan een vage aandoening waar geen oorzaak of behandeling voor is gevonden en waarvan wel bekend is dat het nooit ten grondslag ligt aan de eac(!) terwijl het gaat om een duidelijk omschreven huidreactie met totale consensus over wat het is en wat er aan ten grondslag kan liggen. Nu heb ik een ‘harde’ diagnose, eerder vastgestelde clues, een lange lijst fysieke klachten en gebeurd er nog minder dan toen er ME gesteld werd. Gelukkig wil de huisarts er wel mee verder in de vorm van een verwijzing maar hij kan me niet aan een specialist helpen. Dat kost hem teveel tijd en mag ik dus zelf doen. (Mocht dat niet lukken kan hij me wel naar een dermatoloog in een academisch ziekenhuis sturen).

Hoewel ik het tijdsargument wel begrijp en we er uiteindelijk heus wel zullen komen, blijf ik volkomen flabbergasted over de hele gang van zaken. Want hoe kan het nou toch gebeuren dat we in een ver ontwikkeld land met zogenoemde ‘goede’ gezondheidszorg het als patient maar volledig zelf mogen uitzoeken, zelfs als er alle aanleiding is minimaal een klein beetje verder te gaan kijken?? Je zou denken dat het om een schoonheidsvlekje of een lullig dingetje gaat maar ik heb mijn studies niet af kunnen maken, zit %^&$$#$#^!!! al enkele jaren in de WAO, kan mijn huishouden niet rooien, kan vele activiteiten wel vergeten en zit min of meer achter de virtuele geraniums. Het voelt alsof mijn leven afgeschreven wordt vanwege ‘och ja, we zullen wel niets vinden dus doen we geen moeite’.

Het brengt werkelijk het slechtste in me boven momenteel en daarmee ook woede over eerdere blunders. Zoals bijvoorbeeld vijf jaar bij vier verschillende huisartsen het gelach aanhoren toen ik aangaf dat er toch echt iets mis was met mijn baarmoeder. En bij bevolkingsonderzoek bleek dat ik voorstadium baarmoederhalskanker had, op het randje van en met spoed geopereerd. Waarbij men nu vind dat ik me gelukkig moet prijzen dat het nog op tijd was, terwijl ik totaal onnodig met consequenties hiervan rondhobbel. En natuurlijk ben ik blij dat de controles tot nog toe goed zijn maar hoe mis had dat kunnen gaan omdat men te besodemieterd was me iets meer credit te geven dan een hypochonder met een IQ van dertig?

Hoewel ik me moet richten op toekomst en constructieve oplossingen zit het me toch huizenhoog en overdwars allemaal (dat had u vast nog niet gemerkt?). Oud zeer, nieuw zeer en een gevoel van machteloosheid wisselen elkaar af waarbij woede de boventoon voert. De term ‘ME’ lijkt me in alle opzichten kommer en kwel te brengen. Of omdat het niet serieus genomen wordt en het niet zou bestaan of omdat men zich eraan vast klampt alsof het een bewezen en uitgemaakte zaak is.

Hoe dat allemaal samen in een enkel brein van een arts past – en dat bij meerdere artsen – is me werkelijk een raadsel.