Grizelig genoeg eindigde het artikel met:

Vanaf 2015 moeten de gemeenten zelfs het voorportaal van de landelijke en provinciale overheid vormen. De burger moet dan met al zijn vragen bij de gemeente kunnen aankloppen.

Dat voorspelt weinig goeds. De Haagse politiek is nu al zo onbereikbaar, de provinciale politiek staat zo mogelijk nog verder weg. Hoe moet dat verlopen als we er nog een stelletje nitwits tussen gaan plaatsen die nu al niet weten waar ze mee bezig zijn?

Premier Balkenende laat weten dat het Rijk niet wil opdraaien voor de mogelijke financiële strop bij de gemeenten.

Vanzelfsprekend niet, want hoe dom is het als gemeente om je geld te stallen bij een buitenlandse bank met een weinig aan garanties om te kwijlen over een beetje rente. Béétje jammer alleen dat Balkenende en passant vergeet dat het dan dus de burger is die er &^$%^(O#@!! voor opdraait!! Die kan voorlopig fluiten naar welke voorziening dan ook en met wat pech mag die wat extra gaan ophoesten om ergens de in ijslandse rook opgegane 85 miloen te compenseren. Want garant staan voor een bank is heel ok, maar garant staan voor de burger om die te beschermen tegen de eigen imbeciele ambtenarij als even achterlijk gedecentraliseerd systeem, dát is een stap te ver nietwaar…

Welbeschouwd moet er toch ook wel een gaatje in je hoofd zitten als je – zoals de kabinetten Balkenende – besluit allerlei verantwoordelijkheden over te laten aan gemeenten? Waar een deel van besturen gekozen wordt op die leuke glimlach – kom, u herinnert zich toch wel dat zelfs Andre Hazes ooit eens de gemeenteraad in gestemd werd – of wordt aangenomen op kruiwagens administratieve vaardigheden. Zodat met een beetje pech een club totaal mongolide nitwits mag besluiten of en hoeveel zorg u krijgt, er een weg door uw huis gaat komen, de school nog wel even door kan schimmelen of blijkbaar hoe miljoenen beheerd moeten worden alsof het gaat om het eigen miezerige huishoudboekje.

Vanavond zag ik op het NOS nieuws een hooggeblondeerde, omhooggevallen trien zich verdedigen met ‘we hadden teveel geld geleend (12 miljoen) en ja, de rente was zo aantrekkelijk’ en ‘wij wisten toch ook niet dat een bank om zou kúnnen vallen’ . De moed zonk me in de schoenen, waar moet deze idoterie in hemelsnaam stranden …