Als ik de hond welterusten knuffel en richting de trap loop, sprint hij me voorbij en vliegt naar boven. Daar wacht hij tot ik in bed stap en springt tussen mijn man en mij in. Niet om lekker rustig te gaan liggen soezen maar om alert en lichtelijk overspannen naar de deuropening te staren. Teken voor de poes om met één wenkbrauw opgetrokken – ik zweer het – maar toch nonchalant binnen te wandelen en eens te bekijken waar zij op bed kan springen zonder dat de hond er snel bij kan. Omdat ze de neiging ontwikkelde via het hoofd van mijn reeds slapende man op bed te springen – die dat gek genoeg niet kon waarderen – zorg ik er tegenwoordig voor dat ik klaarwakker en voorbereid ben om haar aan mijn kant op het bed te lokken.  Zodra ze op bed springt,  dendert ze steevast over me heen om vlakbij de hond uit te komen. Probeert de hond kwispelend bovenop haar te springen, wat weer een hoop gegrom, geblaas en gehengst van haar oplevert. Dan is het tijd voor een soort stoelendans, de poes rent enkele keren over me heen en de hond probeert onder luid gepiep en zenuwachtig gapen een plek zo dicht mogelijk in de buurt te vinden, waarbij mijn knieën, maag en als ik niet uitkijk hoofd niet ontzien worden. Ik roep ‘hee’, ‘niet doen’ en &*(*)$#$@!!!, wat zelden echt helpt natuurlijk. Dus meestal loopt het er op uit dat ik de hond maar in zijn nekvel grijp om hem terug tussen mijn man en mij in te gooien en geef de kat een lel naar mijn andere kant. Dat helpt redelijk, de hond vleit zich lekker tussen mijn en mij, de poes zoekt een plek aan de andere kant op mijn kussen, liefst boven op mijn haar. En ik, ik lig klaarwakker ende vol stress tussen de huisdieren geperst te wachten tot de hartkloppingen minder worden ..

Tja, het is een slaapritueel van drie keer niks. Maar moet bekennen, als mijn man zich naar me omdraait en iets liefs mompelt, de hond genoeglijk ende genietend aan de ene kant in mijn armen ligt en de poes luid spinnend aan de andere kant nog wat dichter tegen me aan kruipt, voel ik me altijd weer even de gelukkigste mens op aarde.

Zou het bijna vergeten, fijne kerstdagen nog iedereen!!!

Al tel ik voor de hypotheek helemaal niet mee, zijn we getrouwd en een hypotheekverstrekker houdt natuurlijk niet zo van geregistreerde kredieten. Dus belde ik een rondje, verstuurde de maatschappij netjes een aantal brieven dat het saldo op nul stond, niets verrekend hoefde en de hele handel was opgezegd. Tegelijkertijd werd het krediet meteen afgemeld bij de BKR.  Alle bewijzen gingen voor de zekerheid richting het bureau wat de acceptatie verzorgt voor de hypotheekverstrekker en deze ging rap akkoord. Iedereen blij. Even alle stukken door de molen halen en we konden aan de slag.

Toch niet. Na een week kwam men op de acceptatie terug. Men wilde bewijs van aflossing van het niet gebruikte krediet. Tja, erm .. hoe kan ik dat bewijzen? Dat wist men daar ook niet, het interesseerde ze ook weinig hoe ik dat ging doen, als ik het maar deed. Er werd drie dagen druk gebeld en gefaxt tussen hypotheker, acceptant en ondergetekende maar toen hadden we ook wat, er werd alsnog geaccepteerd. Nog maar enkele dagen en dan zou alles officieel goedgekeurd en afgerond zijn. Opnieuw hoera!

Toch niet. Na ruim een week kwam men wéér terug op de acceptatie! Nu wilde men bewijs dat ik het krediet werkelijk niet had gebruikt. Hoe ik dát dan moest gaan bewijzen, wisten ze alweer niet. Maar ik moest en zou bewijs leveren. Waarom? Misschien had ik het krediet toch gebruikt, geld geleend van familie of vrienden om het af te betalen en dan had ik maar mooi stiekem een ongeregistreerde schuld en wie weet hoeveel betalingsproblemen dat in de toekomst op zou gaan leveren. Bewijzen dat ik geen geld van familie of vrienden had geleend was ook voldoende. Pardon?!  Zal ik gelijk even bewijzen dat ik <i>geen</i> gok verslaving heb of iets?

Het duurde bijna anderhalve week bellen, schrijven, rondvragen, verklaringen op schrift afgeven en behoorlijk, behoorlijk gestrest raken. Het kon toch niet bestaan dat een hypotheek geweigerd werd omdat ik niet zou kunnen bewijzen dat ik niet stiekem van familie geld leen? De hypotheker verzekerde me dat de hypotheek zeker rond zou komen. Maar het voorbehoud van financiering moest inmiddels verlengd worden en we hadden al twee keer eerder een feestje gevierd dat alles rond was, we durfden er niet zo op te vertrouwen. Uit pure armoede overlegde ik het saldo van mijn spaarrekening, in de hoop te kunnen laten zien dat ik geen geld van familie of vrienden nodig had gehad, zou ik het krediet wel gebruikt hebben. Dat leek de zaken nog erger te maken. Men wilde daarop precies weten hoe ik aan het spaarsaldo was gekomen?! Wij waren verbijsterd. Bij de hypotheker kwam inmiddels stoom uit de oren. Dit had men nog niet eerder meegemaakt.

Afgelopen vrijdag zocht de hypotheker het dan ook hogerop, diende een klacht over de gang van zaken in en dreigde uiteindelijk alles terug te trekken en naar een andere hypotheekverstrekker te stappen die naar hun zeggen meteen zou accepteren. Dat laatste hielp. Onder veel gemor en uitleg dat banken tegenwoordig niet voorzichtig genoeg konden en wilden zijn, ging men akkoord. En nu écht.

Yay!!!!

Vanaf maandag gaan we de huur opzeggen, inpakken, verhuisberichten versturen, werkzaamheden en verhuizing inplannen, kleurtjes uitzoeken en meer van dat. Nog anderhalve maand!

Nou zal ik geen uitzondering zijn, u allen loopt natuurlijk ook tegen stress en moeilijkheden aan. Maar wellicht heeft u een betere manier gevonden er mee om te gaan. Dus dacht ik advies bij u in te winnen.

Hoe gaat u om met stress, problemen en gebeurtenissen? Wat geeft u ontspanning en rust?

Eigenlijk had ik minstens tot maandag moeten blijven maar ik had ‘geluk’. Mijn eigen cardioloog deed gisteren ronde en wist nog van mijn historie af, het ging verder best weer goed en ik heb alle dagen aangegeven dat ik erg, erg graag naar huis wilde. Dat mocht dan ook gisteren. Onder strikte instructies. Rustig aan, al mijn medicijnen braaf nemen, rustig aan dus, echt al mijn medicijnen nemen, een spuitje voor onder de tong bij me houden en onmiddelijk terug als er iets mis gaat. Maandag afspraken maken voor een onderzoek wat ik niet kan uitspreken en als dat goed verloopt, begin februari terug naar de cardioloog om goed te bespreken hoe dit nu verder moet.

Overigens verliep mijn ontslag natuurlijk geheel in CiNNeR-stijl. Spiegelglad ijs had zich vermomd als plasje water en u kunt het wel raden nietwaar … nog op het ziekenhuisterrein maakte ik een enorme smak. Tasje medicijnen lag tien meter verderop in de bosjes maar gelukkig brak ik niets. Loop nu alleen nogal mank maar allee, zoveel mag ik toch niet doen.

Hoewel we ons kapot hebben staan lachen om de valpartij en ik het als goed teken beschouw dat ik zo snel naar huis mocht, vind ik het zelf wel wat griezelig hoor. Ben bovendien net als de vorige keer enorm moe en emotioneel, huil om alles wat los en vast zit. Verpleging was daar dan weer blij mee, hoe meer emoties ik los huil de beter blijkbaar. Enfin, mijn eerste les in loslaten, ontspannen, relaxen en rustig aan doen.

We hadden puur geluk. Enkele ambtenaren hadden verkeerde bedragen doorgegeven voor een specifieke trouwzaal en dan mogen die bedragen niet in rekening worden gebracht. Dat gold alleen voor december maar hee, we hadden haast dus dat kwam mooi uit. Voor we met onze ogen konden knipperen kregen we een trouwzaal, een ambtenaar van de burgerlijke stand, een ceremonie en een tijdstip naar keuze aangeboden en was van alles mogelijk. Voor een spotprijsje, het enige wat in rekening gebracht mocht worden was de trouwambtenaar.

En wat doe je dan? Wij riepen stralend ‘ja graag’ en ‘leuk’. Planden de eerste mogelijke dag na de verplichte periode van ondertrouw. Bedachten dat als het dan toch mogelijk was ringen uit te wisselen, we wel graag ringen wilden om uit te wisselen. Dat we dan wel toegesproken wilden worden. Dat we toch iets leukers aan wilden trekken dan een spijkerbroek met slobbertrui. Dat een klein feestje na toch wel erg leuk is. Pas ergens halverwege bedachten we dat twee weken niet gek veel is om allerlei in te regelen.

Maar goed, decemberse koopzondagen, kortingen hier en daar, een lieve BABS, enthousiaste vrienden en het feit dat de eigenaresse van onze stamkroeg een goede vriendin is en haar hand niet omdraait voor een informeel feestje, brachten uitkomst en hielpen ons vrij soepel door de stress. Alles is wel geregeld, zo niet dan toch. En ach, als we maar getrouwd worden ..

Nog twee nachtjes slapen!

Dit is een jaar. Een jaar. Er waren al twee van zulke jaren aan vooraf gegaan. Er zouden nog zeven van zulke jaren volgen om tot de dag van vandaag te komen.

Het fysieke begin van het einde voor mijn vader was een galblaasoperatie. In plaats van dezelfde avond thuis op de bank te zitten, kwam hij door een nabloeding en complicaties op de intensive care terecht. Tegen alle kansen in overleefde hij het maar het zou het begin van vele complicaties en ziektes meer blijken. Uiteindelijk zo kapot van binnen, dat er geen leven meer was. Zo verlangend naar de dood, dat hij begin dit jaar beheerst zijn keel doorsneed. Hoe vaak heeft hij niet gezegd dat hij liever in die eerste operatie was gebleven? Wie had gedacht dat ik het nog zo roerend met hem eens zou raken op dat punt.

Vorige week werd op een echo van de buik een galsteen gevonden. Het is maar de vraag of die voor mijn klachten van het moment zorgen, maar het zou kunnen. En in dat geval is het voorstel om mijn galblaas operatief te verwijderen. Mijn galblaas.

Ik durf niet.

Ik wil het niet.

Misschien heb ik wel buikpijn omdat ik mijn buik er van vol heb. Letterlijk. Mijn buik vol heb van problemen en zwaarmoedige gevoelens. Van verwerkingsprocessen en depressieve periodes. En vooral van ‘moeten’, omdat er teveel is waar ik niet omheen kan…

Helaas, zo dom waren we niet blijkt nu. Want dat op halt zetten van lopende rekeningen tot de nalatenschap is afgehandeld, gaat puur bij de gratie van de facturerende organisatie. Wil deze organisatie meteen al geld zien dan is de erfgenaam – beneficiaire aanvaarding of niet – gewoon verantwoordelijk. Omdat het kosten zijn ‘die de erfenis in stand houden’.

Persoonlijk vind ik dat een volslagen bezopen regeling. Het betekent plat gezegd dat je alsnog failliet kan gaan. Niet aan de nalatenschap zelf maar aan de kosten bij de afwikkeling ervan. Het nut van beneficiaire aanvaarding ontgaat me dan ook in deze gevallen. Ok, sec krijg je geen schulden geërft, je maakt alleen verplicht nieuwe.

Nog erger vind ik het dat deze informatie werkelijk nergens te vinden is. Elke site die informatie geeft over ‘beneficiair aanvaarden’ of  ’aanvaarden onder boedelbeschrijving’ vertelt slechts optimistisch dat je nooit opgezadeld kan raken met schulden als je voor deze methode van erfen kiest. Sommige sites stellen zelfs dat het afwikkelen ‘hooguit een lichte belasting vormt voor de nabestaande’.

Nou, deze nabestaande ervaart het niet bepaald als lichte belasting maar als allesverslindende stress die mijn oren uit spuit. Het appartement van mijn vader komt binnenkort te koop en dan is het maar te hopen dat ik schuldeisers van lopende kosten ondertussen van mijn rug af weet te houden. Gaat het te lang duren voor de boel is verkocht, zou de bank zelfs kunnen besluiten om het appartement terug te nemen voor executieverkoop en blijf ik achter met de schulden die deze maanden ontstaan.

Het lijkt overigens een typisch nederlands denken te zijn: de erfgenaam als hebberig mens die vanzelfsprekend het onderste uit de kan wil. Zo mag je geen stap verzetten voor de verklaring voor beneficiaire aanvaarding door de rechter is toegekend. Onder het mom dat elk afzeggen van zelfs maar de tv-gids een teken is dat je als erfgenaam probeert de erfenis zo groot mogelijk te houden. Het resultaat is het omgekeerde: op het moment dat de verklaring op de mat ligt, wordt deze bedolven onder facturen waarvan de meeste niet meer ongedaan gemaakt kunnen en betaald moeten. Hetzelfde laken het pak wat betreft de lopende kosten.  En ik moet zeggen, bedrijven gedragen zich er ook naar. Zodra de afwikkeling van de nalatenschap ter sprake komt, wil iedereen gisteren geld zien. En wordt simpel vergeten dat er ook nog verdriet bestaat om een overledene.

Ook belangrijk om aan te denken in geval van beneficiaire aanvaarding, is de erfbelasting. De erfbelasting wordt namelijk berekent over de waarde van de nalatenschap op de dag van overlijden. Dat betekent dat als in het gunstige geval blijkt dat de nalatenschap een positief saldo heeft maar gedurende de afhandeling kosten zijn gemaakt, het zou kunnen voorkomen dat er na afhandeling/vereffening van de nalatenschap minder overblijft dan aan erfbelasting betaalt dient te worden! Iets om rekening mee te houden.

Door staand te vergaderen kan Nederland 10 miljard euro per jaar besparen. (…) De kwaliteit van de besluitvorming wordt er niet minder door en de vergadertijd kan met een derde worden teruggebracht.

Ja, ja, haast, spoed, stress, sneller, sneller!