Zelfmoord op spoor vaakst in Nederland, kopte de Volkskrant afgelopen week (in een overigens erg lelijke kop, maar dat terzijde). Want in verhouding op het aantal verreden kilometers, blijkt dat in Nederland vaker voor de trein gesprongen wordt dan in omringende landen.
Je zou denken – tenminste, ik wel – dat na zo’n schrikbarend feit diepgravend [...]

Godgloeiende, van zeer dichtbij heb ik 2 zelfmoorden meegemaakt, het is de meest laffe manier om uit te stappen. Get a life, zou ik bijna zeggen. Sla het boek dicht en begin een nieuw!
In onze maatschappij leeft de dood niet erg. Ook al is de dood het enige zekere in het leven, het zit niet [...]

“Nog maar even niet he, kleintje” zei hij het laatste half jaar af en toe. En ik antwoordde standaard “Nee, doe maar niet”. Eenmaal durfde ik het aan, hem te vragen waarom hij dat toch af en toe zei. Hij lachte en zei dat het niks was. Iets wat hij eens op een briefje had gekrabbeld [...]

“… maar uw vader is duidelijk vredig overleden”.
Ik dacht echt dat ik hem verkeerd verstaan had. Hem de tweede keer nogmaals verkeerd verstond. Het gesprek met de officier van justitie was bedoeld om mij gedetailleerd te vertellen wat zich had afgespeeld in de nacht van vier op vijf januari. Zojuist had hij mij verteld dat [...]

Voor patiënten die ondraaglijk en uitzichtloos lijden, is in Nederland de zorg rond het levenseinde zorgvuldig geregeld. Als de patiënt het uitdrukkelijk wenst, kan euthanasie het waardige sluitstuk zijn van een ziekteproces waarin alle mogelijke vormen van (palliatieve) zorg zijn uitgevoerd. (bron: Ministerie VWS)

De wet op euthanasie kent een tegenstelling in zichzelf,  althans in mijn ogen. [...]

De begravenisondernemer gaf na de crematie de gruwelijke details die ik toen niet had willen horen, een begrip vragend die ik hem niet kon geven. De huisarts vulde deze aan met een bewondering waar ik niet mee om kon gaan. De meeste mensen in mijn omgeving wisten van ontzetting niets meer te zeggen. Op internet heb ik [...]

Aan mijn tante vroeg ik of ze wel op me zou wachten, tot ik er was. En ik bedacht nog dat dat wel een stomme vraag was. Natuurlijk zou ze op me wachten, zei ze ook.
Maar het sneeuwde verschrikkelijk, we zagen de weg bijna niet. Door niemandsland kropen we vooruit. Toen we de hoek van [...]

Eigenlijk begon het op 10 februari 2002, de dag dat mijn moeder overleed. Zevenenveertig en toch al bijna dertig jaar getrouwd, overleed ze in onze armen aan kanker. De specialisten hadden nog nooit eerder iemand meegemaakt die het ondanks enorm veel complicaties nog zo lang volgehouden had en ik weet het zeker, dat was voor mijn [...]