Ik vraag mij af of deze stap wel meer kwaliteit gaat leveren. Een van de criteria die CZ hanteert betreft het aantal operaties per chirurg per jaar. Minder dan zeventig operaties wordt gezien als ‘te weinig’ en dus matig of slecht. In feite stelt CZ dus dat kwantiteit een garantie is voor kwaliteit. Daar zit weinig wetenschappelijke onderbouwing achter. Sterker, bekend is dat artsen die veel dezelfde handelingen uit moeten voeren het risico lopen op ‘routine’ te behandelen waardoor bijzondere situaties makkelijk verkeerd ingeschat kunnen worden met alle gevolgen van dien.

Daarnaast is al voor de publicatie van de lijst gebleken dat er meer haken en ogen zijn. Het Slotervaart ziekenhuis zou als ‘slecht’ vermeld worden op de lijst omdat de chirurg minder dan zeventig operaties zou hebben uitgevoerd. Deze chirurg  is echter ook werkzaam in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis, nota bene solo gespecialiseerd in het behandelen van kanker waaronder borstkanker en als zeer hoogstaand aangeschreven binnen Nederland.  Verdeeld over beide ziekenhuizen heeft de chirurg veel meer dan de vereiste zeventig operaties uitgevoerd alleen tellen de operaties uitgevoerd in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis niet mee voor de evaluatie van het Slotervaart ziekenhuis. Hier zou dus het gevolg zijn dat patiënten een uitstekend chirurg zouden kunnen mislopen door het optreden van een zorgverzekeraar. Overigens heeft het Slotervaart ziekenhuis hierom besloten het contract met CZ in het geheel op te zeggen.

Een ander criterium van CZ zou gebaseerd zijn op sterftecijfers na een operatie. Ook hier lijkt voorzichtigheid mij geboden. Hogere sterftecijfers zijn immers niet altijd direct te relateren aan de uitgevoerde ingreep. Leeftijd, algehele conditie en meerdere aandoeningen bij een patiënt kunnen de cijfers flink vertekenen. Uitgaan van ‘kale’ cijfers en op basis daarvan onderscheid maken, zal dan niet resulteren in meer kwaliteit maar in een verkeerder representatie van zorg.

Buiten de haken en ogen die aan de gebruikte criteria kleven, schijnt het me toe dat het gehele concept in meer problemen dan betere zorg zal resulteren. Stellen van kwantiteitseisen is motiveren om vooral aan kwantiteit boven kwaliteit te werken. Het wordt voor ziekenhuizen immers rendabel en dus belangrijker dat zij x aantal handelingen uitvoeren dan dat er gekeken wordt naar werkelijke kwaliteitsverbeteringen. Andere ziekenhuizen zullen op hun beurt besluiten verschillende specialisaties te laten varen waardoor er geen ervaring meer opgedaan kan worden en tevens wetenschappelijk onderzoek op die gebieden geschrapt zullen worden. Als laatste kent het centreren van zorg nog een apart nadeel, wachtlijsten en wachttijden zullen fiks oplopen, iedereen wil tenslotte naar dat beste ziekenhuis of wordt daartoe gedwongen vanwege de contracten.

Verder vrees ik dat zorg zeer onduidelijk en complex wordt voor de patiënt. Bij het invoeren van het systeem gebaseerd op contracten tussen zorgverzekeraar en zorg, werd de belofte gedaan dat vrijwel elke zorgaanbieder een contract met elke zorgverzekeraar zou hebben opdat de patiënt vrije keus zou houden. Nu dit principe wordt losgelaten, zal de patiënt na verloop van tijd bij elke aandoening en behandeling uit moeten zoeken wie waar een contract heeft. Vervolgens kan een patiënt niet klakkeloos er van uit gaan dat alle zorg in Nederland van goede kwaliteit is. Er bestaan immers lijsten. En of de lijsten nu goed of niet goed zijn, horen dat een ziekenhuis wellicht als ‘matig’ uit de bus kan komen maakt behoorlijk onzeker. Dan is het te hopen dat de gespecialiseerde ziekenhuizen in de regio te vinden zijn. Toegegeven, mensen willen gerust verder weg voor de beste zorg. Maar is die zorg toevallig gecentreerd aan de andere kant van het land, levert dat toch enige praktische problemen op. Denk alleen aan vooronderzoeken en na controles, die moeten fysiek als financieel wel te doen blijven.  Of afleiding krijgen in de vorm van visite, lijkt onbelangrijk in verhouding tot gezondheid maar in je uppie in een ziekenhuis verblijven doet weinig goed voor de mentale conditie.

Maar wie weet ben ik een ontzettend pessimist als het om zorg gaat. En gaat u mij in de commentaren overtuigen dat het publiceren van zwarte en witte lijsten en selectief contracten verbreken of aangaan meer voordelen heeft dan ik nu kan zien …

Verzekeraarscombinatie Univé-VGZ-IZA-Trias (UVIT) gaat samen met de Erasmus Universiteit uit Rotterdam proberen om Nederlanders gelukkiger te maken. (…) Uitgangspunt is dat gelukkige mensen minder gezondheidsklachten hebben en dus minder beroep hoeven te doen op de verzekeraars. Verder ..

Dat de zorgverzekeraars plaats hebben genomen op de stoel van de arts, wisten we al een tijdje. Nu wil deze echter ook plaats nemen in uw huiskamer, slaapkamer of toilet. Eerst om een flink aantal jaren te gaan wroeten in uw leven, op zoek naar open deuren wat u gelukkig of ongelukkig maakt. Om vervolgens zich te gaan bemoeien met uw keuzes in het leven, via ‘algemene geluksadviezen’. U weet wel, trouwen, kinderen, scheiden, vervroegd pensioen of een gebrek aan goede vriendschappen, dat soort dingen. En wat u dan wel of niet moet doen natuurlijk. Dat het VGZ zeker weet dat u komend jaar beter intens verliefd kan worden dan carriere te maken, want een stressvolle baan levert vast en zeker minimaal twee bezoekjes aan de huisarts op wegens slecht slapen, hoofdpijn of wellicht zelfs een burn-out.

Geniaal als u er even over nadenkt. Denkende mee te doen aan een onderzoek van een gerenomeerde universiteit, financieert u het stiekem zelf met de verzekeringspremie en verstrekt u bakken met gegevens aan uw zorgverzekeraar. Om vervolgens verplicht - u mag immers niet onverzekerd los rond hobbelen – opgescheept te zitten met een Big Brother waar Rouwvoet en Hirsch Ballin alleen nat van kunnen dromen.

Iemand nog plannen van verzekeraar te wisselen eind dit jaar?

De zorgverzekeraar moet tenslotte de regie hebben, dus nemen we die nu ook. (NOS-journaal)

Agis heeft duidelijk besloten ten volle gebruik te gaan maken van de mogelijkheden die het nieuwe zorgverzekeringssysteem haar biedt. Zo werd vandaag bekend dat fysiotherapeuten 2,50 euro (9,1 procent) per consult méér ontvangen indien zij voldoen aan zekere kwaliteitseisen. Grappig detail, het plaatsen van een Agis reclamezuil vol Agis reclame foldertjes is plots een ‘kwaliteitseis’ geworden. Geen reclame, is dus feitelijk minder uitgekeerd krijgen per consult.

En het wordt nog beter. Deze zogenoemde ‘intensieve contracten’ zijn ook al voorgelegd aan apotheken. Daar gaat het al niet meer om reclamefoldertjes maar om “patiënten extra informatie geven over medicijnen”.

Logischerwijs horen we de apothekers hier niet over. Zij zagen vorig jaar flinke bonussen verloren gaan, ik vermoed zomaar dat zij hier blijmoedig compensatie in zien. Het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF), de beroepsvereniging van fysiotherapeuten, roert zich daarentegen wel. Zij wil juridische stappen ondernemen tegen Agis.

Overigens zijn juridische stappen in feite overbodig. Immers weigert elke fysiotherapeut mee te doen aan deze ‘omkooppraktijken’, is er geen vuiltje aan de lucht. Helaas kunnen wij simpele zielen wel raden dat zo’n ideologische actie een utopie zal blijken.

De burger zou het ook zelf op zich kunnen nemen dit soort praktijken te stoppen. Zou zij elke praktijk met reclamezuil vermijden, krabt de fysiotherapeut zich al rap achter de oren.

Maar op een of andere manier heb ik het idee dat ook dát een utopie is…