Vandaag was ik gesloopt. Mijn eigen schuld ook nog, ik ben bepaald geen ezel. Het begon eigenlijk gisterenavond al. Een blik om me heen bevestigde dat in dit huis niets aan te raken was zonder er gelijk aan vast te plakken. Nou ben ik nog aan het herstellen van de conisatie dus het was al een tijdje een zooi in huis. Maar ineens kwam een oeroude dwang opzetten, het moet en het moet nu! Voorzichtig begonnen met wat rommel wegruimen stond ik uiteindelijk het gasfornuis te schrobben. Het leverde wat au op maar goed, de keuken was weer om aan te zien.

Dus viel vanmiddag extra op dat er stof gezogen moest worden. Met twee katten, een hond en een knoeiende ikke in huis lagen de haren en de shag kruimels tot aan de ramen. Niet dat mijn vriend het niet wilde doen maar ik moest het zonodig weer zelf doen! Vriend boos, vader boos en ik nog meer au, brak en gesloopt en een extra bloeding. Had ik al gezegd dat ik bepaald geen ezel ben?

Juist, dit is niet de eerste keer dat ik voor het gemak vergeet dat ik ME heb en ineens het idee krijg dat ik superwoman ben! Regelmatig vraag ik me verwonderd af waarom mijn hoofd voelt als stopverf en mijn benen als elastiek. Maar nu met dat herstellen enzo is het wel extra stom om de vrolijke huisvrouw te gaan uithangen.

Gelukkig is het huis weer om aan te zien, is de au wat gezakt en sta ik weer met beide benen op de grond. Nu nog trainen een ezel te worden!