Regelmatig ga ik op mijn log lichtelijk uit mijn dak over vreemde berichten betreffende CVS en CGT. Ik schrijf ook druk de kranten aan die dit nieuws klakkeloos overnemen en verspreiden. Vandaag kreeg ik er een opmerking over. Waarom maak ik me zo druk om een hoogleraar die maar wat verkondigd her en der? Kan ik mijn energie niet beter gebruiken?

Op zich kan ik wel wat leukers verzinnen om mijn dag mee te vullen. Maar het gaat niet om maar een mijnheer die zomaar wat zegt. De mijnheer wordt tenslotte gerespecteerd door al zijn titels. Wie denk je dat mijn keuringsarts eerder zal geloven? Juist ..

Bovendien wordt verder onderzoek in Nederland niet meer gedaan. Het is zo klaar als een klontje, we maken onszelf ziek en CGT is het medicijn. Halleluya! Gelukkig worden er in het buitenland nog allerlei onderzoeken verricht, van Nederland hoeven we niks meer te verwachten.

Buiten dat is het een angstige ontwikkeling. Zelf ben ik acht jaar van specialist naar specialist gestuurd. Zodra bleek dat er niets gevonden werd was de conclusie altijd hetzelfde: ‘het zit tussen uw oren, u mankeert niets’. ME had ik nog nooit van gehoord. Mijn dossier staat dan ook bol van ‘overspannenheid’, ‘oververmoeid’ en meer van zulke diagnoses. Omdat elke arts daarmee aan kwam dragen, geloofden vrienden en famillie dat ook. Waarom ook niet? De artsen hebben er verstand van zou je denken.

En zo kwam het dat ik lange tijd gedacht heb dat er een steekje bij me los zat. Weliswaar werd ik weggestuurd bij de psycholoog omdat ik prima geestelijke gezondheid bleek te verkeren. Maar ik bleef ziek en er werd me altijd verteld dat ik het zelf deed. Er was niks aan de hand, ik maakte mezelf ziek.

Uiteindelijk kwam ik voor een klein akkefietje bij een internist terecht. Hij bezag mijn dossier, deed nog wat onderzoeken en stelde de diagnose ME. Verdere psychische hulp zou niets uithalen. Ik moest ermee leren leven.

Leuke anekdote, deze internist was zelf werkzaam geweest bij de onderzoeksgroep in Nijmegen. Ik wilde zelf aangemeld worden voor dit onderzoek maar werd meteen afgewezen. Volgens hem had ik me al voldoende aangepast en zou CGT niets voor me doen.

De diagnose kon me dus niet verder helpen. Maar toch deed het iets. Het gaf erkenning dat ik werkelijk iets mankeerde. Mijn vrienden en famillie informeerden zichzelf over ME. Ik was niet meer ‘getikt’. Er kwam ook steeds meer bekendheid over ME waardoor niet elke instantie me meteen afschreef als psychisch geval.

Nu drie jaar later, gaan we weer terug naar af. Het GGZ is ineens overtuigd dat ik psychosomatische klachten heb, ze vinden dat ik ‘gewoon’ maar weer ‘normaal’ moet doen. Mijn keuringsarts denkt dat ik met wat psychotherapie zo weer aan de slag kan. Steeds vaker krijg ik van kenissen te horen dat ik maar CGT moet volgen. En dat is heel, heel erg naar.

Vandaar, ik maak me wel degelijk druk met een rede ..