Wie chronisch ziek is en daar beperkingen van ondervind, moet het ziek zijn accepteren. De beperkingen accepteren. Het is nou eenmaal zo en niet anders. Ook is het goed om te kijken naar de dingen die nog wel kunnen, niet naar de dingen die niet meer gaan. Je wil jezelf tenslotte niet frustreren met wat nou eenmaal niet is.

Alleen al deze week hebben tenminste zeven mensen mij dit onder mijn neus geschoven. En dat doen vrienden, famillie en artsen al jaren. Op zich hebben ze ook gelijk. Ik heb nooit met mijn beperkingen om kunnen gaan en nu zelfs slechter dan ooit. Maar er knaagt iets. Want hoewel die mensen het heel erg goed met me voor hebben, is dat accepteren nou eenmaal geen gemakkelijk iets. Ergens hou ik het gevoel van ‘makkelijk gezegd, maar hoe zou je het zelf doen?’

Kijken naar wat ik nog wel kan, is ook zien wat ik niet kan. Omdat het wel kunnen nogal weinig om het lijf heeft en er aan veel dingen een ‘maar’ zitten. Ik kan wel lopen ‘maar’ de wandeling met de hond put me al uit. Gelukkig kan ik nog lezen maar aan het eind van mijn boek weet ik niet meer hoe het begon. Ik ga wel eens naar de kroeg maar dan lig ik daarna ziek en beroerd in bed. Maak ik een lijstje van wat ik kan, valt op dat er weinig op staat en loopt meteen in de gaten hoeveel niet meer gaat. Het invullen van mijn WAO-papieren was een zeer deprimerende onderneming. Aangevend wat ik nog kan, werd ik flink met mijn neus op de feiten gedrukt.

Ook een punt is dat het om nogal onbenullige dingen kan gaan. Dat ik niet een dag naar de Efteling kan, daar heb ik me wel overheen gezet. En ik zal ook niet ineens op survivaltocht willen. Maar onder de douche moeten gaan zitten omdat ik niet meer kan staan, mijn tanden later moeten poetsen omdat ik mijn haar al gewassen heb of in slaap vallen bij visite omdat ik een half uur in de auto moest zitten, dat zijn dingen waar je je niet even overheen zet.

Verder is er geen dag dat ik niet aan mijn beperkingen denk. “Dat moet je ook niet doen Cin” hoor ik regelmatig. Maar zie dat maar niet te doen, als je elke dag al een drempel moet overwinnen om uberhaupt uit bed te komen. Pas na een uurtje weet of het nog wat gaat worden die dag. De ene dag mijn hond geen eten kan geven als mijn vriend niet thuis is om het blik open te krijgen en de andere dag overal tegenaan loopt omdat het evenwicht niet meewerkt.

Daar komt bij dat dingen de ene dag wel gaan, maar de andere dag ineens niet lukken. Dat is voor mijn omgeving al heel moeilijk te accepteren, waarom zou ik dat dan makkelijk kunnen accepteren??

Vannacht sprak ik een muziekant die me een hart onder de riem wilde steken. Die ook zei dat ik beter moest accepteren. Ik vroeg hem hoe hij ermee om zou gaan als hij niet meer gitaar zou kunnen spelen, zich voor elke repetitie met zijn band een dag moest voorbereiden .. en toen onderbrak hij me al met “ik zou gek worden”.

Precies, en dat word ik er soms ook van ..