In de categorie (als ik categorieen op mijn log zou hebben dan): verhalen uit de kroeg ..

Soms zou ik tegen mensen willen roepen: ‘maak het nou niet moeilijker dan het is!!’ Maar ja, makkelijk praten is weinig sympathiek. Ik heb het over mensen die verliefd zijn, die verliefd zijn maar het niet durven te zeggen. Dat kan vele uiteenlopende redenen hebben, heb ik wel gemerkt. ‘Het heeft me altijd hartzeer opgeleverd dus waarom zou ik mezelf nogmaals pijn doen’, ‘Dan maak ik misschien de bestaande vriendschap kapot’ en ‘Ja zeg, straks vind de ander mij niet leuk en sta ik voor lul’ is toch wel de meest gehoorde top 3 van redenen om vooral maar niets te zeggen.

Toch denk ik dat het niet zeggen en een eventuele kans op prachtige liefde aan de spreekwoordelijke neus voorbij laten gaan, nog veel meer hartzeer geeft. Mogen eerdere ervaringen misschien rampzalig zijn geweest, er is ook weer van geleerd en .. niet iedere man of vrouw is hetzelfde. Bovendien zoekt u toch ook weer een baan als de oude werkgever een kloothommel bleek te zijn? Of gaat u onder de brug wonen als uw eerste huurhuis toch niet all that bleek te zijn? Precies…waarom werkt dat in de liefde dan wel zo?

En hoeveel mensen zagen na maanden nachtelijke piekerpartijen de liefde van hun leven niet met iemand anders weglopen om er daarna in een flauw gesprekje achter te komen dat de ander jou ook leuk vond, maar om dezelfde redenen maar niets heeft gezegd! En hoe zwaar is het om in die mooie vriendschap een deel van jezelf achter te houden omwille van diezelfde vriendschap? Die eigenlijk ook nog voor een deel op valse voorwendselen is gestoeld. Is die vriendschap zo goed, dan overleeft hij de zin ‘ik ben een beetje verliefd op jou’ toch zeker ook wel! Ik zou liever een deuk zien waar weer overheen te komen is, dan de ander horen vetellen hoe leuk zijn nieuwe vriendin wel niet is zodat ik me stiekem van binnen kan opvreten. En de kans bovendien groot is dat de vriendschap daar wel aan ten onder gaat.

Angst voor een blauwtje, dat is nog wel de minst goede rede om de mond te houden. Tenminste, dat is mijn mening. Maar goed, ik vind iemand die durft te zeggen dat hij of zij stapelverliefd is dan ook niet voor lul staan.

Degene die veilig leeft, zo veilig dat alles aan diegenes neus voorbij gaat, die staat pas echt voor paal…