Eigenlijk heb ik het er vrijwel nooit over. Maar dit stukje van Gooly zette me aan het denken en nou ja, ik deel graag van alles met u.

Ik heb in periodes last van eh .. laten we zeggen ‘sterke intuïtie’. Het woord ‘last’ is hierbij niet willekeurig gekozen, zelden gaat het om iets goeds namelijk. Waar heb ik dan precies last van zult u denken. Dat is nog niet makkelijk uit te leggen eigenlijk. Maar CiNNeR zou CiNNeR niet zijn als ze niet toch een poging ging wagen…

Soms krijg ik ineens enorm sterke gedachten aan een bepaald persoon. Dusdanig sterk dat ik die persoon bijna ‘hoor’ praten en vrijwel voor me kan zien. Altijd voelt de persoon paniekerig aan voor me. En op dat moment is de persoon in geen uren uit mijn gedachten te rammen. Het hoeft niet iemand te zijn die ik wekelijks spreek of zie trouwens. Soms heb ik de persoon in questie minstens een half jaar niet gesproken. De gedachte heeft verder geen enkele richting, het geeft geen gebeurtenis aan of iets. Alleen de persoon, die is sterk aanwezig.

Het nare is dat ik de klok erop gelijk kan zetten, er gebeurd iets vervelends. Degene in mijn gedachten overkomt iets, varierend van een ongeluk tot een zware emotionele gebeurtenis. Niet alleen naar omdat zoiets gebeurd, ook naar omdat ik er absoluut drie keer niets mee kan. Wat zou ik moeten doen tenslotte, iemand opbellen dat hij/zij maar een dagje stil moet gaan zitten? Ramen en deuren dicht, CiNNeR heeft een vaag visoen? Inderdaad, dus doe ik maar niets en wacht maar af wat er van komt. Of ik neem ‘toevallig’ contact op met die persoon en hoor het dan vanzelf wel.

Overigens zie ik het niet als iets van mijzelf. Ik heb het namelijk niet met elke persoon uit mijn omgeving, blijkbaar gaat het om bepaalde types? Ook de onderlinge relatie lijkt geen goede marker te geven. Mensen waar ik vrijwel niets mee heb kunnen zo in mijn gedachten terecht komen, mijn vorige relatie (waar ik negen jaar mee heb samen gewoond) heb ik dit nooit bij ervaren. Hierom heb ik het idee dat het meer iets is van ‘de ander’ en dat ik er alleen maar wat gevoellig voor lijk te zijn. Wel lijkt het de laatste jaren erger geworden te zijn.

Ook over mezelf heb ik een soort van voorgevoelens. Zo wist ik minstens een jaar voor mijn bevolkingsonderzoek absoluut zeker dat ik iets in de richting van kanker aan mijn baarmoedermond zou hebben. Maar helaas was ik te sceptisch om in mezelf te geloven en ging overstag voor de geruststellende praatjes van artsen. Dom, de zogenoemde ‘wetenschap’ bleef maar ik overschreeuwde het zelf maar een beetje. Het was tenslotte geen realistisch iets, de gedachte kwam en ging niet meer weg. Niet iets om je arts mee te overtuigen. Uiteindelijk werd net op tijd ontdekt dat ik inderdaad voorstadium baarmoederhalskanker had en drukte de Gyneacoloog me op mijn hart wat meer op mijn intuïtie te vertrouwen.

Na deze ervaring blijf ik dat toch moeilijk vinden. Zo wazig als het u wellicht in de oren klinkt, zo wazig klinkt het mezelf ook in de oren namelijk. Bovendien is er altijd de vrees dat iets me ingegeven wordt door stress en zorgen in plaats van zuiver intuïtie. Opgegroeid in een wereld waar realiteit boven spiritualiteit gaat, blijf ik moeite houden mijn eigen scepsis te overwinnen.

Misschien is dit schrijven een eerste stap in het overwinnen …