Net las ik dit: “AMSTERDAM, 8 NOV. Een 12-jarig pleegmeisje uit Amsterdam met psychiatrische problemen dreigt in een justitiële jeugdinrichting te belanden omdat in de kinderpsychiatrische instellingen geen plaats voor haar is. Bureau Jeugdzorg Amsterdam, dat de voogdij over haar heeft, werkt hieraan mee, al erkent Hans Matthaei, lid van de raad van bestuur van Jeugdzorg, dat het meisje niet in een justitiële jeugdinrichting thuishoort. Maar: ,,Op straat staan is erger dan een gesloten plaatsing.” Verder lezen ..

Ze is niet de eerste die dit overkomt. Kinderen die niet crimineel zijn maar wel als dusdanig behandeld worden. gewoon omdat het blijkbaar niet anders kan, er is geen plek in de hulpverlening.

We leven in een zogenoemde welvaartsstaat, tevens een verzorgingsstaat. Deze benamingen beginnen zo langzamerhand twijfelachtig te worden. Bovenstaand artikel is slechts een voorbeeld van hoe ‘goed’ het geregeld is in Nederland. Van de week konden we lezen hoe een verzorgings tehuis in Oud-Beierland een zogenoemde ‘pyamadag’ in moest stellen. Mensen moeten een dag in de week maar in bed blijven of in pyama rondlopen, er is geen personeel om ze allemaal uit bed te halen en te kleden. In een herhaling van Zembla zag ik vanochtend hoe de pro-deo advocatuur en bureau’s voor rechtshulp afgebroken worden en onbetaalbaar gemaakt voor de minder-bedeelde mens waar het oorspronkelijk voor bedoeld was. ‘Slechts’ het resultaat van een weekje nieuws en actualiteit. Helaas zijn er vele malen meer misstanden en schrijnende gevallen in dit land. En dan laten we alle bezuinigingen op sociale vangnetten nog achterwege.

Hoe welvarend en verzorgend is Nederland eigenlijk nog?