Iedereen zal het met me eens zijn, boosheid, kwaadheid en zelfs woede is een emotie die iedereen kent. Duizenden redenen zijn er om boos te zijn, terecht of onterecht, om grote of kleine zaken. De mens die nooit maar dan ook nooit eens boos geweest is, al was het maar een beetje, moet ik nog tegenkomen.

Hoewel iedereen die emotie kent, lijkt het een van de minst geaccepteerde emoties. Tenminste, de uiting ervan. Zelf zal ik eerder ontvlammen in woede dan verdrinken in de huilbuien. Ik kan bijvoorbeeld slecht omgaan met mijn beperkingen. Daar wordt ik triest van maar ook boos, en beide emoties uiten zich meestal in woede of boosheid. Even schreeuwen of tegen een doos schoppen kan een ontlading geven zoals een huilbui dat voor weer een ander kan. Mijn peut heeft wanhopig getracht ‘mijn emoties boven te laten komen’. Wat gelijk stond aan ‘leren huilen’. Blijkbaar was ik niet triest genoeg en werd bestempeld als ’emotieloos’. Het boos worden werd niet gezien als passende emotie maar als een kwaad wat snel moet worden afgeleerd. Daar zijn tal van therapieen, cursussen en workshops voor. Oftewel: mij werd geleerd dat boosheid een slechte emotie is.

Hetzelfde gebeurd wel in het klein. In een discussie de stem verheffen omdat je gekwetst raakt is not done, dan ben je onbeheerst of zelfs onbeschoft. In tranen uitbarsten daarentegen kan natuurlijk wel, dan ‘geef je jezelf bloot’. Het betreft misschien dezelfde gevoelens en emoties, de uitingsvorm is maatschappelijk bepaald. En daardoor de reactie op de uiting ook. Bij een instantie die jou onterecht en onbeschoft behandeld, haal je eerder je gram als je wat ‘onderdanig’ uitlegt dat dit je kwetst. Wordt je boos krijg je minder gedaan en loop je het risico dat de ander ophangt, ook al is de boosheid volkomen terecht.

Natuurlijk moet er een bepaalde grens zijn. Iedereen waar je boos op bent maar in elkaar hengsten gaat te ver, het stuksmijten van alles wat in huis staat is zonde, zomaar iemand duperen omdat je toevallig erg boos bent is geen stijl. Maar gewoon je boosheid uiten, de stem verheffen of verbaal laten weten dat je boos bent en waarom, is dat niet eigenlijk heel erg gezond? Heeft iemand die niet kan huilen maar wel boos kan zijn geen recht op zijn emotie?