Een tijdje terug heb ik verteld over mijn WAO-herkeuring. Gisteren kreeg ik de samenvatting medisch rapport en dat was al fijn om te lezen. Men vind mijn klachten nu niet voortkomen uit depressie, zag geen psychische problemen, (die waren er vorige keer ook niet maar daar dacht de keuringsarts van destijds anders over bleek), rekent alle beperkingen mee (ook die aanwezig waren voor mijn arbeidsverleden, weg met het ‘had u maar niet moeten gaan werken’) en zag in dat mijn situatie – gezien de aard van mijn ziekte en duur van de beperkingen – ‘stationair’ zal blijven. De aangegeven beperkingen klopten en het was nu dus een normaal rapport zonder allerlei fouten. Verder was er een uitgebreide uitleg over de logica van gefrustreerd zijn gezien de beperkingen, met een uitvoerige lijst van gebieden die beperkt zijn. Leg het eerste keuringsrapport er naast en het lijkt over een geheel ander persoon met geheel andere aandoeningen te gaan. Wat een invloed de keuringsarts kan hebben ..

Vandaag belde mijn nieuwe arbeidsdeskundige met de vraag of ik nog gereintegreerd wilde worden. Ook zij was zeer vriendelijk. Op mijn omslachtige uitleg waarom ik niet in zag hoe ik weer kon werken zei ze dan ook “daar hoeft u zich niet rot over te voelen hoor. Het leek al niet waarschijnlijk dat u in staat bent te reintegreren, maar ik moet het wel aanbieden”. Voelde me meteen wat minder lullig. Hoef niet langs te komen voor een gesprek maar wordt ‘afgedaan op de stukken’. Wat overigens een stuk lulliger klinkt dan feitelijk is 🙂

Ik ben ‘ongewijzigd’ beoordeeld en opnieuw 80-100% afgekeurd. Op zich zelf niet iets om blij van te worden. Maar gezien het feit dat ik niet kan werken en met alle heisa in de media, ben ik er toch maar wat gelukkig mee.

Een tijdje rust op dat gebied, de eerste stap is gezet …