Las net een discussie bij Paul Sinnema naar aanleiding van zijn stukje:Doktersdilemma’s. Heel kort gezegd vroeg hij zich af waar de balans ligt tussen overlaten aan de natuur en medische wetenschap.

Natuurlijk volgt er dan iemand die vind dat sommige zwakkeren misschien maar niet geholpen moeten worden. Dat bijvoorbeeld AIDS gevallen in Afrika aan de natuur overgelaten moeten worden omdat ze niet wezenlijk geholpen kunnen worden. Dat we bv mensen die geen kinderen kunnen krijgen, geen kinderen moeten geven (overigens is dit behoorlijk uit context, diegene bedoelde dit niet zoals ik het nu heb ‘geleend’). Dat dood een onderdeel van het leven is.

Die redenering fascineert me. Zeker omdat zulke redeneringen met name voorkomen in onze Westerse en sociale maatschappij waarbij we gekozen hebben de zwakkere in leven te houden. En het altijd gaat om ‘anderen’, liefst een beetje ver weg van hier.

Toch kan ik niet goed meedoen in zo’n discussie. Simpelweg omdat ik zo’n zwakkere ben in de samenleving. Het is niet zozeer de medische wetenschap als de sociale, maatschappelijke structuur en cultuur die mij in leven hebben gehouden. Enkele eeuwen geleden had men mij gewoon langs de kant van de weg laten liggen, en dan had ik het ongetwijfeld niet gered. De 31 bij lange na niet gehaald omdat ik nutteloos geweest was in mijn leefgemeenschap.

Wat zijn uw gedachtes hierover?