Heb net een prachtig verhaal gelezen. Of een intriest verhaal misschien wel. Een beetje van beide, laten we het daar maar op houden. Er zat veel herkenning in. Van slechtere ME-tijden, van lullige artsen, van een omgeving die het niet begrijpt en de frustratie van het ziek zijn. Maar ook van lieve mensen, van blijven willen en van sterker worden. In elk geval vond ik het prachtig beschreven.

Halverwege de brug, Christine van Reeuwijk

Wat vond u?