“Als ze er maar wel tegen kan” roept mijn vader vanavond nog door de telefoon. “Jahaaaa, gaat tot nog toe hardstikke goed!”roep ik overtuigd terug. Tot een half uur geleden dus. Toen kwam opnieuw het schrille gepiep waar ik vermoedelijk pas na een half uurtje wakker van ben geworden. Het aanschieten van kleren onderwijl zachtjes roepend dat ik er aan kom en dat ze hardstikke goed is. En het naar buiten rennen om totaal van de wereld te luisteren hoe zacht het is.

Helaas als water, de nieuwe hondensnoepjes zijn toch niet goed gevallen…