De medicijnen sloegen nog niet erg aan en gisteren kreeg ik er een euveltje bij: kriebelhoest! Niet gewoon af en toe eens een kuchje maar hoesten tot ik er van moest overgeven en al, uren aan een stuk. Van een lullig kriebeltje in mijn keel alleen maar. Vriendje s’avonds de huisartsenpost gebeld en blijkbaar was ik zo hoorbaar op de achtergrond dat ik meteen codaine kreeg voorgeschreven. Nog nooit kregen we zo snel iets voor elkaar bij een avondarts?! Codaine was heerlijk en sloeg (zoals gewoonlijk) hard in. Tien uur aan een stuk geslapen.

Het hoesten is nu wel weer tot een af en toe gekuch teruggebracht. Mijn lymfenklieren zijn geslonken en mijn keelpijn vrijwel weg. Mijn stem ook nog steeds trouwens. Nu de oren nog, die zijn pijnlijker dan voor de antibiotica. Enfin, het houdt nog even bezig dus…

Geduld is niet mijn beste kant ..