Dat kan toch heel even een momentje van je dag verstieren. Onbeschofte mutsen bij instanties. Des te afhankelijker van de instantie, des te irritanter de onbeschoftheid.

Bijvoorbeeld het UWV. Tot twee keer aan toe is mijn toevoeging op WAO naar de WW gestuurd om redenen die niemand kan bedenken. Twee maanden vertraging, daar ligt niemand wakker van. Vandaag werd ook nog eens met uitkering niet gestort. Wat zou u doen? Precies, ik belde even op om vriendelijk te vragen of het deze maand wat later zou komen. Voor ik mijn zin had kunnen afmaken, werd onder luid gezucht op afgemeten toon duidelijk gemaakt dat ik niet helemaal spoorde dat er toch nooit wat mis gaat en ik mijn geld heus wel zou krijgen. Ze wilde meteen daarop de telefoon al ophangen maar werd blijkbaar getrokken door mijn onnoemelijk boze toon. “Alles wat mis kon gaan, is mis gegaan de laatste maanden. Dus vraag ik u heel vriendelijk en beleefd of dit niet per ongeluk ook mis is gegaan. Het zou zomaar kunnen denkt u niet!” De mevrouw aan de andere kant trok een beetje bij, maar helemaal van harte ging het niet. Controleren deed ze overigens ook niet. Met de “alle uitkeringen zijn verwerkt” kon ik het doen.

Het kan aan mij liggen. Maar dit fenomeen van ‘de klant is een sukkel die je gerust klote mag behandelen’ lijkt steeds vaker voor te komen. Zo werd ik bij de verzekering tot acht maal boos te woord gestaan omdat de schadeclaim heus al uitbetaald was. Na de achtste keer en een ruime maand was dat eindelijk eens waarheid. Verschillende instanties bezwoeren ons dat we echt, heus alles hadden bijgvoegd wat bijgevoegd moest zijn. Om vervolgens vervelende brieven te sturen en rottige telefoontjes te plegen omdat wij zo dom waren zaken niet bij te voegen die wel bijgevoegd dienden te zijn.

Toch ben ik de eerste keren altijd stikbeleefd, hun lakoniek tot onbeschoft. Soms betrap ik mezelf erop dat ik me bij voorbaat al ga verexcuseren dat ik alweer aan de telefoon hang. Dan klopt er toch ergens iets niet .. Tref ik eens een normaal persoon die normaal informatie verstrekt, ga ik die uitgebreid bedanken alsof diegene ik-weet-niet-wat voor elkaar heeft gekregen. Ja, er treedt toch een bepaalde gewenning op met al dat nukkige gedoe. En het is zo makkelijk. Gewoon een beetje vriendelijkheid, hoe erg kan het wezen?

Waar kan u zich mateloos aan storen dezer dagen?