Vandaag in de bouwmarkt toen ik allergisch sniffelend en hijgend rondliep, moest ik ineens denken aan een heleboel vroeger. En waarom ik nooit graag dagen in bouwmarkten rondliep ondanks een leuke verbouwing op stapel. Of waar dan ook heen waar intensief energie voor nodig was. Een vroeger slechts enkele jaren geleden. Toen meer mensen ME en dus mij meer niet dan wel serieus namen. Toen ‘men’ vond dat ik gewoon wat vroeger naar bed moest en niet zo zeuren. En een toen waarin daardoor alle uitstapjes, activiteiten en visites niet erg aangenaam meer waren.

Schoonfamilies die ‘het zo goed begrepen’ en vervolgens klaagden dat ik niet vaak genoeg meekwam, hints gaven over mijn huishouden, dat ik niet zo moest gapen en of ik ‘even’ dit en dat wilde doen. Docenten die me ‘natuurlijk volledig zouden supporten’ maar vergaten veranderingen en syllabi op te sturen. Bepaalde ‘vrienden’ die me vertelden meer vertrouwen in de mensheid te krijgen om vervolgens niet thuis te geven de enkele keer dat ik wel om hulp durfde te vragen. En destijds een partner die het niet slecht bedoelde, maar het gewoonweg niet begrepen heeft. Die zijn toekomst met mij – door mij – in duigen zag vallen en de switch niet heeft kunnen maken. Die het idee heeft gehouden dat het toch stiekem wel psychisch was, al zou ik hem hiermee vermoedelijk onnoemelijk beledigen.

“Nou nou Cin, wat een depressieve gedachtes” zult u nu misschien denken. Maar nee, er kwam juist zoveel goed uit voort. Want toen ik weer in de auto zat en naar mijn lieve vriend keek, werd ik juist overvoerd met liefde. Omdat hij me wel accepteert zoals ik ben en met wat ik ‘mankeer’. Gewoon van me aanneemt. Als enige zelfs heel precies aanvoelt hoe het met me gaat, ondanks mijn lachende maskers en sarcastische grapjes. Omdat ik door hem heb geleerd dat ik een prima mens ben. Dat die ziekte niet een nadelige karaktertrek is die iedereen het recht geeft op me te klagen en te nukken. Omdat hij nooit een ‘maar’ uitdeelt.

Hij is erbij geweest toen mijn moeder overleed. Slechts twee keer had hij haar gezien, hoe bizar moet dat zijn geweest voor hem? Ik ben onnoemelijk blij dat ze hem nog gekend heeft en hem heel leuk vond. Hij heeft mijn vader en mij opgevangen. Familie opgevangen die hij nog nooit gezien had. Me overal naar toe gereden, gesupport, begeleid, aangehoord en getroost. Of zich terug getrokken als dat nodig was. Zonder morren, zonder discussie, gewoon doen. Voor mij. Wat een bijzonder mens! Ik heb het getroffen.

En dat mag wel eens gezegd ..