[[image:blabla2.jpg::right:0]]Uit de commentaren op het laatste stukje over ME en psycho-somatiek, kreeg ik de indruk dat sommigen misschien vinden dat ik wat kort door de bocht ging over psycho-somatische aandoeningen. Bij deze een kleine toevoeging ..

Ik bedoelde niet te zeggen dat ME niet serieus genomen wordt omdat het als psycho-somatische aandoening wordt gezien. Ik bedoel wel te zeggen dat men helemaal niet weet of ME een psycho-somatische aandoening is. Dat dat niet waarschijnlijk is. Gezien het feit dat de WHO (World Health Association) ME onder neurlogische aandoeningen schaart en de diagnose gesteld wordt door een internist middels uitsluitingsonderzoeken. Waarbij psychische aandoeningen eveneens uitgesloten dienen te worden. Om vervolgens .. inderdaad .. terug naar de psych gestuurd te worden voor een cognitieve gedragstherapie.

Kijk mensen. Iemand met een straatfobie stuur je toch ook niet naar de gyneacoloog? Zou dat wel het geval zijn, mag je voorzichtig aannemen dat de verwijzer in questie zich niet erg verdiept lijkt te hebben in straatfobieen. En zo voel ik me nu ook als ik voor de vierde keer verwezen wordt naar een psycholoog/psychiater. Vooral omdat voorgaande psychische instanties, loshangende psychologen, internist en nog wat medisch onderlegde dames en heren alle psychische oorzaken uitgesloten hebben.

Daarnaast krijgt de patient in dit geval de schuld van zijn eigen ziekzijn. Dat zit ingebouwd in de theorie tenslotte (voor de geinteresseerden, even zoeken op CGT). Dat heb ik niet bedacht verder, het wordt me enkel regelmatig medegedeeld. En daar maak ik me soms even boos over. Zonder alle psycho-somatische aandoeningen over dezelfde kam te willen scheren.

Ik wilde eigenlijk eens niet zo langdradig zijn šŸ˜‰