Iedereen doet het wel eens. Bij de vraag ‘hoe gaat het’ zal men snel neigen naar een simpel ‘goed’, hoe klote het ook gaat op dat moment. Je wil niet negatief overkomen tenslotte. Mijn huisarts had een lijst met symptomen en kwalen gelezen die ik sinds twaalf jaar bezit en zei “Ja, dat went nooit he al die klachten” Natuurlijk ging ik een beetje stom zitten lachen en zei “Och, een deel went wel hoor”. Ik kreeg een opgetrokken wenkbrouw als antwoord en ik glimlachte nog maar even dom door.

Eenmaal de deur uit, vroeg ik me af waarom ik dat nou in hemelsnaam gezegd had. Zeker, een deel went ook wel en je gaat er niet dag in dag uit over zitten piekeren. Maar een groot deel went helemaal niet! Dat is gewoon stomvervelend, onnoemelijk frustrerend en krijg ik niet geaccepteerd. En ik zat nota bene bij mijn huisarts. Wat wilde ik die man eigenlijk wijsmaken?? ‘Ik kom hier welliswaar met artikelen, suggesties en vragen aan je bureau zitten voor een dubbele afspraak, maar dat is enkel voor de lol hoor.’.

Enfin, bij deze .. Ja, dat is ongeloveloos kut eigenlijk. Helemaal niet makkelijk of lollig om mee te leven. Elk aspect van het leven wordt erdoor beinvloed, van werk tot sex en alles er tussen in. Ambities gaan het raam uit, plannen erachteraan. Het went eigenlijk nooit, het verschil tussen willen en kunnen. Of zelfs de klachten op zich. Kan me nog steeds verbaasd afvragen waarom ik zo moe ben of om welke rede dat ene ledemaat niet helemaal mee wil doen. En niet alleen voor mij is het klote hoor, ook mijn omgeving is er maar mooi klaar mee.

Zo dat is gezegd. U nog iets te klagen misschien?