Vrijdagnacht was een prima try-out, het plasjes vangen viel toen best mee. Dus vanochtend stapte ik goedgemutst met hond en plasbakje de deur uit. Zodra ze aanstalte maakte dook ik door mijn knieen, schoof behendig het plasbakje onder de kont (van de hond wel te verstaan) en … sprong Dobbertje paniekerig op zonder een druppel te hebben achtergelaten.

Dit spelletje hebben we zo’n twintig minuten gespeeld waarna ‘het eerste ochtend plasje’ wel her en der in het gras gedruppeld was (voor je goed en wel met de bak op de goede plek bent enzo ..), ik welgeteld zes druppels in mijn bakje had (wat veel te weinig is voor de test), Dobber totaal overstressed me in de gaten liep te houden en ik zin had om iemand de hersens in te slaan met het plasbakje. Ik had ook niet meer door mijn knieen gekund al was dat nog het enige wat ik gewild had en dus ben ik strontsjacherijnig terug naar huis gestrompeld.

Morgen weer een poging denkt u wellicht. Maar daar begin ik niet aan. Het moet tenslotte drie aaneengesloten dagen lukken en elke dag per se dat eerste plasje. Bovendien zou ik de tweede dag welgeteld dertien en een halve pil door haar strot moeten zien te krijgen en als de volgende dag dat plasje dan niet lukt, is het hele gedoe voor niets geweest.

Het is ook maar de vraag hoe nuttig het nu werkelijk is. Ze is al bijna zestien en vrolijk plus gezond genoeg om nog even mee te gaan. Stel dat ze de beoogde ziekte zou hebben, moet ik giga hoeveelheden pillen naar binnen gaan werken dagelijks en hoeveel plezier doen we haar daarmee? De ‘aanvallen’ die ze soms heeft komen eens in de vier a vijf maanden voor, daar is wel mee te leven. De rest van de tijd heeft ze er zelf geen last van tenslotte.

Geen plasjes-verhalen meer dus ..