Het was mooi weer en ik slenterde wat rond met de hond. Even verderop zag ik twee meisjes, een meter of vijf van elkaar vandaan. ‘Schattige’ lieve kinderen. Lievelijke jurkjes, schoentjes en kanten sokjes, mooie staarten met gekleurde stiekjes, roze babywagentjes bij. Ze waren boos op elkaar, dat was duidelijk. Demonstratief stonden ze met de armen over elkaar, rug naar elkaar toe gedraaid, boze gezichtjes en heel af en toe zeiden ze wat tegen elkaar.

Ik, argeloze passant met een zeer goede bui vroeg onnoemelijk dom “Hebben jullie ruzie?” Het eerste meisje barste totaal los. “JA! Zij wil daarheen lopen maar dan verdwalen we natuurlijk en dan komt zo mama en die weet niet waar we zijn en dat wil ik allemaal niet!!” bracht ze in een lange zucht uit. Met daarna heel stilletjes “eigenlijk heb ik ook geen zin”. Dus zeg ik wijsneuzerig ‘als je dat niet wil, moet je het niet doen. Dan blijven jullie toch fijn hier spelen?’. Het meisje knikt ja, maar de ander wordt woest! “JA maar ik weet de weg wel hoor en ik wil alleen even de straat in en ik weet heus de weg terug wel!” Ondertussen sta ik zo’n beetje tussen hen in en het eerste meisje rolt supersnel de kinderwagen langs me (bijna door me heen) naar het tweede meisje met de mededeling dat ze die terug mag. De ander wordt nog bozer, smijt de wagen terug de straat op en gilt dat ZIJ er mee wilde spelen dus dat ZIJ hem nu ook maar moet meenemen. Waarop het eerste meisje buiten zinnen gilt “zie je nu wat je doet!!! Nou valt ie om!”

Ik besluit dat ik het er niet beter op gemaakt heb en slenter me uit de voeten, Dobber is voor de zekerheid maar verderop gaan staan met die vliegende kinderwagens door de lucht. Mijn hemel, die kinderen zijn nog geen zes maar gillen en smijten als viswijven! Achter me hoor ik dat dame een volgens dame twee ook niet ‘naar die stomme mevrouw’ (ondergetekende) moet luisteren. Blijkbaar zijn ze het daar behoorlijk over eens en dat verbroederd. Ze blijven toch maar waar ze zijn, pratend over die stomme mevrouw. Tegen de tijd dat ik aan het eind van de straat ben, zijn ze weer innige vriendinnen.

Tja, waar bemoei ik me nou ook helemaal mee 😛