Er lopen momenteel her en der nogal wat discussies over de WAO, waarin sommigen de meest domme argumenten naar voren weten te brengen. Zo lees je al snel dat ‘de WAO onbetaalbaar is geworden’. Voor mensen die hier hetzelfde over denken even het volgende (Volkskrant, 2 juli):

De fondsen waaruit de uitkeringen voor WW en WAO worden betaald, stevenen dit jaar opnieuw af op een overschot van bijna 11 miljard euro. Toch zal het kabinet de premies niet verlagen en blijven bezuinigen op de werkloosheids- en arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Verder lezen ..

De bezuinigingen op werkeloosheids- en arbeidsongeschiktheidsuitkeringen komen dan ook niet voort omdat het systeem niet houdbaar is. En ook niet omdat er werk voor het oprapen ligt. Het is simpelweg omdat men een begrotingstekort wil oplossen. Waarbij niet alleen de WAOer of bijstandgerechtigde een oor krijgt aangenaaid, maar ook de werkende burger. De premieoverschotten lopen tenslotte flink op, maar ook uw premie zal niet verlaagd worden. Daar staat dan wel tegenover dat bij ziekte de kans behoorlijk klein is dat u afgekeurd zal worden. Bureaucratisch gezien kan bijna iedereen werken tenslotte. Vindt u nu nog steeds dat de krakkemikkige WAOer het systeem naar de maan heeft geholpen?

Ook veelgehoord is de opmerking ‘een uitkering geven maakt het makkelijk om ziek te blijven, geen wonder dat mensen niet meer aan het werk gaan’. Mensen die hier achter staan, hebben blijkbaar het idee dat ziek zijn alleen geldt voor werk en de rest van het leven vrolijk op oude voet doorgaat. Ik zou zeggen, haal een nacht flink door, bindt uw schrijf-arm aan uw lichaam vast, zet een bril op verkeerde sterkte op, laat uwzelf enkele keren van de trap vallen en kijk dan nog eens hoe ver u komt met dagelijkse dingen. Nee nee, geen hulp aan anderen gaan vragen en ook niet de hele dag in bed gaan liggen. Gewoon alles zelf doen wat u normaal ook zou doen. U hoeft ‘lekker’ niet te werken dus een beetje stofzuigen, boodschappen doen en wat wasjes draaien moet makkelijk kunnen toch. Wel even uw salaris terugbrengen naar bijstandsniveau natuurlijk. En dan mag u lekker een maand helemaal los. Uw droom-vakantie kan beginnen!

Ik begrijp best dat een gemiddeld mens zich niet gaat verdiepen in alle ziektes die er maar bestaan, er ook niet dagelijks over hoeft te horen en zich niet geheel zal kunnen inleven hoe het een WAOer vergaat. Dat nieuws u soms kan ontgaan en interesse in politiek wellicht niet bijster groot is. Maar een klein beetje zelf nadenken mag soms best … Al is het maar omdat het u ook kan overkomen.

Of dacht u dat ik rond mijn achtiende besloot te gaan studeren om in de WAO te eindigen?