Kan het tropenrooster de deur uit, sijpelt de inspiratie en goede humeur met de regen het afvoerputje in. Ben nog steeds blij dat het koel is, dat zeker. Maar het was zo’n dag. Zo’n dag dat ik om me heen kijk en me afvraag waarom ik nou niet gewoon ‘eventjes’ het hele huis aan kant kan krijgen. Waarom ik nou niet naar die vriendin kan fietsen voor een kop koffie, me in kan schrijven bij een uitzendbureau om misbruikt te worden voor commerciele doeleinden of gewoon een berg boodschappen kan halen en die zelf zonder veel moeite de trap op kan dragen. Ik wil van alles doen! Waterskieen bijvoorbeeld. Surfen. Of een hele dag naar de Efteling. Zelfstandig een uurtje de deur uit zonder te moeten bedenken of ik dat ga redden, hoe ik ergens moet komen en wat ik moet doen als het minder goed gaat dan gedacht. Wakker worden en normaal op kunnen staan. Fit om de dag te beginnen in plaats van met dichtgeslagen ogen en stopverf in mijn brein moeite hebben met de volle drie minuten tandenpoetsen.

Op dit soort dagen dringt het ineens vol tot me door, ik ben gehandicapt (mijn hemel, vind het zelfs moeilijk om dat woord te typen!). Of ik heb beperkingen, dat klinkt beter al is dat alleen verbaal zo. Zoals ik in mijn hoofd slanker ben dan de spiegel me vertelt, zo kan ik in mijn hoofd veel meer dan in werkelijkheid gaat. Waterskieen! Ik mag blij zijn dat ik er relatief nog redelijk aan toe ben en mezelf in enige mate kan redden. Maar toch komen de fictieve geraniums me de neus uit!

Ik mis mijn leven …