Zondagmiddag zijn we even naar de eerste hulp van het ziekenhuis geweest. Niets ernstigs, het litteken van mijn vader ging wat bloeden. Blijkt ‘oud bloed’ van de enorme bloeduitstorting (een halve tennisbal) te zijn die precies op het litteken zit. Dat is wel heel vervelend, het zet veel druk op de wond en de buik. Maar normaal wordt dat bloed weggewerkt door het lichaam en nu zag het een kortere weg waarschijnlijk. Vanmiddag gaan de krammen eruit en wordt de boel nog eens gecontroleerd, het zij allemaal zo.

We stonden echter versteld wat er nog meer in de wachtkamer zat. Mensen die iedereen daar kennen en van elk ziekenhuis alle ins and outs van de eerste hulp posten weten. Gezellig samen alsof je op koffie visite bent enzo. Vorige week waren ze ook geweest. Een vrouw had toen vijf en half uur moeten wachten. (Ze werd nog even bozig omdat mijn vader vrij snel geholpen werd terwijl zij deze keer al twee en half uur zat te wachten voor een hechting in haar pink. Tja, als je een goed zware operatie achter de rug hebt mag je ook fijn eerder naar binnen 😉 ). Er barste een discussie los rond de Eerste Hulp, gezamenlijk wachten verbroederd ofzo.

Enfin, Eerste Hulp junkies?