In mijn ogen veel voorkomende dooddoeners in discussies over bezuinigingen en lage inkomens: “waarom kijkt men toch altijd omhoog naar mensen die het beter hebben” of “pure jaloezie, dat geklaag over bezuinigingen”.

Nou mogen de mensen die dit argument hanteren mij toch eens uitleggen wat het een met het ander te maken heeft. Betekend het dat iemand die zijn thuishulp moet opzeggen omdat het te duur wordt maar niets meer moet zeggen? Dat mocht eens jaloers overkomen immers. Of denkt u serieus dat een bejaarde die in het verpleegtehuis zelf voor toiletpapier moet zorgen de hele dag met afgunst naar artsen ligt te kijken, omdat die bakken vol toiletpapier zouden kunnen kopen? En zelfs al zou men jaloers zijn omdat De Geus een huis van toiletpapier kan laten bouwen. Dat wil toch niet zeggen dat men het hem niet gunt? Enkel dat men het zichzelf ook gunt. Laten we wel wezen, het gaat hier niet om champagne en kaviaar maar om basisvoorzieningen die langzaamaan supersnel afgebroken worden.

Nog erger vind ik het als dit non-argument gebruikt wordt terwijl de ‘beter gesitueerde’ zich laatdunkend uit heeft gelaten over de ‘minder bedeelde’. Zoals de mevrouw die denkt dat heel nederland bezuinigt met een sappig biefstukje in de mond terwijl dezelfde dag de kranten bol stonden van het feit dat een grote groep minima geen verse groenten kan kopen. Zij mag dat gerust op tv verkondigen maar de minder bedeelde moet daar niet zo jaloers over vallen hoor.

Wellicht zijn er echter goede redenen te bedenken om het ‘jaloezie-argument’ te gebruiken die ik hier finaal over het hoofd zie. In dat geval zou ik zeggen, barst los ende leg uit …