Zo, vanochtend eens dramatisch en hartverscheurend zitten janken na in enorme woede alle flessen zooi door de badcel geschopt te hebben. Gewoon, omdat ik het helemaal ende totaal zat was. Elke dag moe, elke dag pijn, elke dag grieperig, elke dag niet kunnen wat ik eigenlijk zou willen. In plaats van een CV heb ik een A-4tje klachten in de computer staan. Voor elke activiteit moet ik eerst een drempel over, van tandenpoetsen tot dat kleine blokje om met de hond. Gadverdamme wat een klotezooi, ik wil mijn oude leven terug! En dan nog dat geleuter van een zooi etters. Alsof WAO werkelijk paradijs is, s’ nachts leven ultiem genot schenkt en thuis mogen zitten een totale zegen is.

Ik weet het wel, het is niet anders. Questie van accepteren bla bla enzo. En dat gelul zegt meer over de ander dan over mij, who cares ercetera. Nou op dagen als vandaag zou ik mensen er met enorm plezier wel hun strot voor om kunnen draaien.

Enfin, het huilen luchte aardig op, vriendje heeft me nog wat verder opgelapt en inmiddels is mijn humeur alweer aardig verbeterd.

Soms is het gewoon even heel erg moeilijk …