Ik heb een ziekte. Watte? ME? Ja ook maar daar doelde ik niet op. Ik heb last van de reageerziekte. Valt mijn oog op iets wat – in datzelfde oog – onnoemelijk onterecht is, dan moet ik welhaast reageren. Dat is nog niet zo’n ramp, ik heb de tijd zullen we maar zeggen. Maar op bepaalde onderwerpen blijf ik maar reageren. Zelfs al weet ik dat het een hopeloze zaak betreft, ken ik die mensen absoluut niet en gaat het helemaal nergens meer over, de aandrang is er. Ik maak me boos, wind me op en blijf maar terugkeren naar de plek des onheils.

Vandaag heb ik echter de slag met mezelf gewonnen. Vier dagen geleden heb ik op een mailgroep verklaard een tijd niet meer langs te komen om mijn reactiewoede in te perken. Door de ruzies was het onderwerp van de groep niet meer terug te vinden en het zoog alleen maar energie weg zonder ook maar iets beters op te leveren dan pure kwaadheid en frustratie. Inmiddels alweer goed gehumeurd en nieuwsgierig als ik ben, ging ik zojuist toch heel even spieken. Na nog geen drie berichtjes stonden mijn tenen krom, mijn haar rechtop en daar was het weer …. ik wil reageren!! Maaaaar, nee nee dat zou wel erg stomzinnig staan nietwaar. Dus heb ik de site dichtgegooid en ben iets constructiefs gaan doen.

Heeft u nog een destructieve dwangneurose die u hier wil delen?

Toevoeging: De Haloscan reageerdinges ligt eruit vannacht, dat scheelt al een hoop reageren