(De ander): Alle WAOers moeten op de schopstoel. Iedereen kan werken als hij maar wil!
(Ikke): Nou ja, ik zou niet weten hoe ik moet gaan werken eigenlijk
(De ander):Nee maar ik bedoel jou ook niet!

Dit fenomeen treedt nogal vaak rond mij op, zelfs hier op de virtuele webstek. Mensen verklaren bijvoorbeeld niet solidair te willen zijn, dat alle WAOers paria’s zijn, dat mensen wel kunnen maar niet willen enz enz. Als ik dan mijn eigen situatie ter illustratie opvoer wordt er ineens een uitzondering gemaakt. Bijvoorbeeld alle WAOers zijn paria’s, behalve CiNNeR. Waarom weet niemand waarschijnlijk.

Mensen kinderen, hoe lame is dat? Als je stelt dat een gehele groep mensen niet deugd of het niet goed doet, dan heb je het over elke en iedere persoon in die groep. De WAO-maatregelen komen bij mij heus niet anders aan dan bij willekeurig welke andere zieke WAOer omdat je me toevallig wel sympathiek vindt of leuk vindt schrijven ofzo. De pre-pensioenmaatregelen gelden ook voor jouw ouders, hoe lief ze verder ook zijn. Heb je iets tegen werkelozen, moet je niet gek opkijken als je plots werkeloos geworden vriendin je niet meer ziet staan.

Persoonlijk kan ik me enorm storen aan dit fenomeen. Als iemand vind dat alle WAOers paria’s zijn, dan geldt dat gewoon ook voor mij en ieder andere WAOend vriendinnetje. Ik ben niet ineens de superwoman onder de WAOers ofzo. Het is niet aardig of sympathiek. Het maakt diegene alleen maar tot een weinig standvastige druiloor die of zijn/haar mening niet vast kan houden of het ongelijk niet toe kan geven.

En ook hiermee zal ik geen uitzondering zijn vermoed ik. U (her)kent dit fenomeen vast ook van de een of de andere zijde ..