Euh? Iemand vraagt me of ik me schaam voor mijn ziekte en hang naar bevestiging heb omdat ik makkelijk over mijn ziekte of WAO-perikelen schrijf. Maar wat blijkt, diegene schaamt zich zelf. Plaatsvervangend, voor mij!? Omdat schrijven over ‘dat soort’ prive zaken ineens not done is. En ze is bij lange na niet de eerste die zoiets tegen me zegt.

Het moet toch niet gekker worden. Op je lifelog neuzelen over de buuv, de katjes, het werk, de stoelgang en de vingerplant in de hoek van de huiskamer mag allemaal. Maar vertellen over een ziekte waar je zelf en de gehele omgeving dagelijks mee geconfronteerd wordt, dat is ‘te prive’ en mag je vooral maar niet over reppen. Wat daar zo prive aan is weet ik niet, iedereen hier in de straat kan zien dat ik niet helemaal 100% ben. Daarnaast is vertellen over je werk helemaal hip, maar in de WAO zitten moeten we maar verbergen ofzo. Iemand anders zal zich er maar voor schamen?!

Het erge is, heel veel mensen schamen zich ook. Door die anderen die geheel misplaatst plaatsvervangend lopen te doen. Zo blijven ziektes onbegrepen en de mens achter de WAO verstopt. En waarom? Het lijkt wel alsof ik vertel dat ik het heerlijk vind om anaal geneukt te worden.

Oewww sorry, nu hebt u echt iets om u plaatsvervangend voor te gaan schamen.